Spegillinn - 31.12.1970, Blaðsíða 7

hefði nú getað gleymt hon-
um á verri stað. Hvaða
snepill er nú þetta þræddur
upp í gírstöngina ? Æi, þetta
er víxiltilkynning frá Iðn-
aðarbankanum, ég hef stein-
gleymt að borga fjandans
víxilinn. Ég verð að reyna
að fá eitthvað fyrirfram á
rnorgun og bjarga þessu.
Góðir strákar, Bragi og Pét-
ur á Brunastöðum. Ég er nú
strax farinn að kvíða fyrir
morgundeginum. Undarlegt
að vera að gera rekistefnu,
þótt maður komi tíu eða
tuttugu mínútum of seint.
Hvað eru nokkrar mínútur
til eða frá? Hvaða andskot-
ans máli skiptir, hvort ein-
hver fundur með tómum vit-
fyrringum byijar kortérinu
fyrr eða seinna ? Hvaða máli
skiptir það, hvort eitthvert
lélegt prógramm byrjar hálf-
tímanum fyrr eða seinna?
Jafn andskoti vitlausir eru
áhorfendurnir. Hvað er

þetta? Á hverju stakk ég
mig? Sit ég ekki á bévítis
gafflinum, sem ég át með
um daginn. Ég hélt ég hefði
tekið hann úr sætinu, þegar
lögginn stakk sig á honum.
Líklega hef ég gleymt því.
Til hvers límdi ég þetta ópal
fyrir lykilgatið á svissinum?
Eitthvað hlýt ég að hafa átt
að gera áður en ég kem heim.
Hvað skyldi það nú vera?
Varla merkilegt, fyrst ég man
það ekki. Nú, ekki í gang.
Hvað er nú að ? Hver skoll-
inn, gleymdi ég nú að taka
benzín rétt einu sinni. Ég
verð bara að skilja bílfjand-
ann eftir og taka leigubíl.
//IS/SjL/!#///// 7/S
Skyldi ég geta logið gjald-
kerann til að greiða nótuna ?
Þá hefst ein yfirheyrslan.
Það verður að fá nótuna
uppáskrifaða af ritstjóra og
framkvæmdastjóra, hvert er
ekið og hvaðan, hvernig var
skyggnið, vindhraðinn. Hve-
nær skyldu Þjóðverji og Gyð-
ingur fara að heimta nafn-
númerið mitt í hvert skipti,
sem ég mæti í vinnunni.
Vonandi fá þeir sveppi á
milli tánna. Réttast væri, að
ég semdi revíu um þessi svín.
Það ætla ég að gera. Eða
sjálfsævisögu. Hana gæti ég
kallað: Harmsaga ævi minn-
ar, hvernig þeir brutu mig
niður. Svona í Birkilandsstíl.
Helvíti væri það snjallt hjá
mér. Mátuleg hefnd á Þjóð-
verjann og Gyðinginn.
Hvaða nöldur er þetta í hús-
eigandanum, veit hann ekki,
að ég er rithöfundur? Og
hvaða ofsi er þetta í stelp-
unum, þótt ég hefði lofað
einhverju upp í ermina. Barn
hér og barn þar. Því eru allir
að ofsækja mig? Af hverju
fæ ég aldrei að vera í friði?
Ég má ekki sofa í friði, þá
kemur ritstjórinn heim til
mín með derring og spyr,
hvort hann eigi að hjálpa
mér í fötin úr Karnabæ. Ég
má ekki vaka í friði heldur,
þá þarf ég að gera þetta og
gera hitt og fæ samt tómar
skammir fyrir. Svo er það
húseigandinn og stelpurnar.
Ég er orðinn hundleiður á
þessu þrasi. Ef menn fara
ekki að sjá að sér og láta mig
í friði, þá segi ég mig bara
úr þessu déskotans samfélagi
og fer að lifa á tímaritinu.
Þá kemur nú betri tíð með
blóm í haga.
7