Spegillinn - 31.12.1970, Blaðsíða 21

konunginn, ok em ek þess allfúss, at
flytja kvæðit nú þegar, ef konungr vill
gefa hljóð til, en hitt þykkir mér lítil
ván, at Óláfr, félagi minn, muni yrkja
mega kvæði þat, at flytjanda sé svá
göfugum konungi. Hefír hann þat eitt
ort, er jafnvel Kristjáni Albertsoni
þykkir skömm til koma, er þó hælir
Kiljani á hvert reip.“ „Hirðik lítt um
geip þitt,“ mæl'ti Óláfr, „er þér flest
betr gefit en skáldskapr, ok þó fátt
vel. Sá þat á, er þú fórt með kvæði þitt
í smiðju til Ásmundar skúfs, ok undr-
aðisk Steindór Sigurðarson, er þú
gerðir slíka fúlmennsku.“ Ganga þeir
nú til hásætis konungs ok riða mjök;
fell Jón á kné ok tók um fót konungi
ok mælti: „Kvæði hef ek ort um yðr,
herra, ok vilda ek, at þú hlýddir."
„Svá skal vera,“ segir konungr. Hóf þá
Jón kvæðit, en hirðmenn uðu allir, er
eigi áðr váru mállausir orðnir, ok fékk
hann it bezta hljóð.
HÉR HEFR SALTKETSLAUSN:
Vestan komum vér,
sem vera ber.
Hnmdwn frœgu flausti
ór Framsóknar nausti.
Drógum Foss á flot
við Fíflakot.
Höfóum barlest þunga,
björg Hriflunga.
. . og tók um fót konungi

Hygg vísi at,
vel passar þat,
Launin oss gef,
með Ijúfum þef.
Búkköl ok Bcver
betra' á landi ‘en sœ er »
Brugg þat it norska
gleðr bragna horska.
Bjóðum enn fleira,
svá firðar heyra:
Sturlunga alla,
ok stórgróðakalla.
Heimskringlu úr liveiti
ok hrúta feiti,
bakaða af Jóni
Balla, heima á Fróni.
Kunnigt þat er,
hvé komnir ‘rom vér:
kjörnir at reisa,
kroftol! at leysa.
Búhokurs banki
(sá bisniss kranki)
fjármunum splés,
áðr Foss of blés.
Berk sauðar krof
í síldar hof.
Býðk lofðungi Leif,
þanns til Labrador sveif.
Gusum boðnar landa
til beggja handa.
Svá skal frá banda
saltkets vanda.
. . . ok bað hann hirða fóla þá ... .
Bjóðum betr enn,
vára beztu menn,
Jónas og Tryggva
og Jörund beindyggva,
bjóðum ok Svafar,
þann Sambands nafar,
Hjörvar skrúfnagla
(hann lœtr börn stagla).
(Stef:) Hlýð þú, Hákon,
á Hinrikas drákon,
hjá þér ák von
á Höskolls flákon.
Þegar hér va komit kvæðinu, var Jón
svá loðmæltr orðinn, at menn máttu
eigi skilja kveðskapinn, enda váru þá
flestir djöfulóðir. En þar kom, at Jón
féll fram á fætr konungi meðr dynk ok
þeysti ór sér spýju mikla. Var þá eftir
slæmrinn, en því var slæmr nefnt niður-
lag drápunnar, at Ásmundr skúfr hafði
þat ort, sama dag sem hann orti kvæð-
it til Kaldalónss, ok var þó sýnu verra.
En Óláfr var þá löngu sofnaður til feðra
sinna ok fékk því eigi flutt drápu sína.
En konungr gerði orð Granda bónda
ok bað hann hirða fóla þá . . . .
21