Stúdentablaðið - 01.12.1966, Side 4

Séra Bjarni Jónsson,
vígslubiskup,
dr. tlieol.
f. 21.10. 1881,
d. 19.11. 1965
Þegar Háskóli fslands átti hálfrar aldar afmæli haustið 1961, hafði
aðeins einn maður gegnt trúnaðarstarfi við háskólann frá stofnun
hans og til þess dags. Það var dr. theol., séra Bjarni Jónsson, sem
var prófdómari við guðfræðideild. Var hann því samgróinn stofnun-
inni. Það gætti samhengis í :Störfum hans á sérstæðan hátt.
Hverri stofnun, sem vill fylgjast með tímanum og bylta við
starfsháttum að kröfum nútíðar, er það hollt að huga jafnframt að
fortíðinni. Öllumíþeim háskólamönnum, sem kynntust sr. Bjarna,
var að því mikill fengur að uppfræðast af honum um þann anda, er
ríkti í stofnuninni á fyrstu árum hennar, sem í mörgu tilliti hafa
verið gullöld háskólans. Þessum fróðleik miðlaði sr. Bjarni í því
formi, sem var honum eiginlegt, með anekdótunni. Kunni hann frá
mörgu skemmtilegu að segja af kennurum og stúdentum liðinna
ára og hafði sérstakt lag á því að draga með örfáum dráttum skýra
mynd manna og atburða.
Sjálfur var sr. Bjarni mótaður af þeim frjálsa, akademíska anda,
sem ríkti við Kaupmannahafnarháskóla, en þaðan lauk hann kandi-
datsprófi vorið 1907. Hann taldi, að allt stúdentalíf ætti að vera
frjálsmannlegt og karlmannlegt.
Það var ekki laust við, að hann saknaði hinna stórbrotnu per-
sónuleika, sem kenndu við háskólann á fyrsta skeiði hans og gjör-
mótazt höfðu við gnægtabrunna hinna mestu menntasetra erlendis.
I fátæktinni hér í höfuðborginni á þeim árum hefur háskólann sjálf-
sagt borið hærra en nú, hann hefur borið ótvíræðari ægishjálm
yfir andlegt umhverfi sitt en nú gerist.
Sr. Bjarna bar alltaf hátt í bæjarlífinu. Hann hafði til að bera
andlega reisn, sem er ekki öllum gefin. Stafaði þetta af því, að hann
unni landi sínu og kirkju sinni. Það brann eldur í hjarta hans. Hann
talaði með eldmóði sannfæringarinnar. Hann fór ekki í felur með
það, sem var honum hjartans mál.
„Trúin er trú á kraftaverk", sagði hann í forspjalli að ræðum Kaj
Munks, Við Babýlons fljót. Sr. Bjarni var rödd hrópandans, sem
flutti þessa trú; iíf hans bjó yfir þessum krafti, krafti andans.
Oft talaði hann til stúdentanna; á stúdentafundum, á trúmála-
viku Stúdentafélagsins, í samkvæmum. Hann var alltaf hann sjálf-
ur. Það mátti heyra, að þar talaði maður, sem var kunnugur Grundt-
vig, Vilh. Beck og Sören Kierkegaard. Og þegar Sören Kierkegaard
átti 150 ára afmæli, var sr. Bjarni fenginn til þess að flytja um hann
fyrirlestur í hátíðasal.
Sr. Bjarni var fyrst og síðast maður hins virka starfs prédikarans
og sálusorgarans Meðal þeirra, sem áttu hann að vini, voru bæði
ráðherrar og gæzlufangar. Á stúdentsárum sínum kynntist hann
hinum stóru nöfnum í guðfræðinni, en hann vanrækti ekki að kynn-
ast kirkjulegu starfi. Hann dvaldi hjá prestshjónum á Lálandi. Þar
voru „kirkjurnar troðfullar af fólki og í samkomuhúsi safnaðarins
stöðugar guðsþjónustur. Þar var margþætt kristilegt starf. Ég hefi
aldrei séð eins blómlegt trúarlíf og þar". Þannig farast honum sjálf-
um orð.
Sr. Bjarni er ógleymanlegur maður. Áhrif hans falla ekki úr gildi.
Hann bar reisn heimsborgarans og átti auðmýkt trúarinnar. Rödd
hans er ekki þögnuð. Líf hans og starf flytur enn sinn boðskap, flyt-
ur stúdentum þá ósk 1. desember, að andans glóð kveiki brennandi
ást á fósturjörð okkar og háskóla, að eldmóður sannfæringar og
trúar brenni í hjartanu: Sursum corda, lyftum hjörtum vorum.
Þ. Kr. Þ.
STÚDENTABLAÐ
4