Stúdentablaðið - 01.12.1966, Síða 14

Hvað réði vali þínu
Jóhann J. Bergman i, sfud. polyh
Hjálmar Freysteinsson, stud. med.
Björn Ástmundsson, stud. jur.
Höskuldur Þráinsson, stud. philol.
Það er kunnara en frá þurfi að segja,
að þörfin fyrir tæknimenntaða menn
fer sívaxandi. Hér á landi, sem ann-
ars staðar, er enn langt í land að
þessari þörf sé fullnægt. Þar af
leiðir eðlilega, að maður með slíka
menntun á örugga góða framtíðar-
atvinnu að loknu námi. Það er eink-
um vegna þessa framtíðaröryggis,
sem ég hef kosið að leggja stund á
verkfræðinám. Og ekki spillir það,
að ég hef löngum haft gaman af að
fitla við reiknistokk og reglustiku.
Það mun hverjum manni eðlilegt,
að hafa meiri löngun til að takast á
hendur eitt starf en annað, jafnvel
þótt hann geti eigi gefið fulla skýr-
ingu á, hvað ráði vali hans. Eg hef
grun um, að er námssvið er valið að
loknu stúdentsprófi, sé það eins oft
einhver óskýranleg löngun eða gam-
all draumur, sem úrslitaþýðingu hef-
ur, eins og niðurstaða skynsamlegrar
röksemdafærslu. Þetta mun hafa átt
við um val mitt að allverulegu leyti,
þótt vissulega kæmi fleira til greina.
Það sem mér virðist einkum
muni verða stúdentum nú hvatning
til að hefja nám í læknisfræði, er sá
mikli læknaskortur, sem er ríkjandi
á Islandi, einkum utan Reykjavíkur.
Ur þessum læknaskorti verður að
bæta og með hlutdeild í því ætti okk-
ur að takast að vinna þjóð okkar
gagn, en það hlýtur að vera hverjum
námsmanni kappsmál að endur-
gjalda þannig að einhverju leyti
þann fjárstyrk, er hann nýtur á
námstímanum.
Læknaskorturinn verður einnig
að teljast trygging fyrir nægri at-
vinnu og sæmilegri fjárhagsafkomu
að námi loknu, og vonandi verður
engum álasað fyrir Mammonsdýrk-
un, þótt nokkurt tillit sé tekið til
slíks, er ákvörðun er tekin.
Þótt vegurinn að lokatakmarkinu
sé brattur og erfiður yfirferðar, ber
líka að hafa það í huga, að erfið-
leikarnir eru þroskandi, og að sig-
ur án baráttu er lítill sigur.
Ég valdi lögfræði vegna þess að ég
tel að áhugamál mín blandist þar
hagnaðarvoninni í réttum hlutföll-
um. Alls kyns gróusögur um vafa-
samt ágæti þessarar fræðigreinar á-
samt tilheyrandi fussi og sveii, lét
ég sem vind um eyru þjóta, enda
ekki ætlun mín að þóknast öðrum
en mér og mínum í vali framtíðar-
starfs. Vafalaust má deila um það
hve þörfin fyrir lögfræðinga er miki-
,1, en heldur vildi ég sitja aðgerðar-
laus en sinna starfi sem ég hef ekki
áhuga á.
Er ég var beðinn að svara þessari
spurningu skriflega og helzt með
rökstuddri greinargerð, hafði ég alls
ekki á takteinum neina fullkomna
rökleiðslu til að demba á pappírinn
og henda svo í ritnefnd blaðsins. Ég
hef nefnilega svo lengi verið ákveð-
inn í að fara í íslenzkunám, að ég hef
ekki nýlega brotið heilann um það,
bvers vegna mig langaði til þess. Ég
hef miklu fremur velt vöngum yfir
því, hvers vegna ekki langaði alla
aðra til þess. Islenzka hefur ætíð
verið meðal minna eftirlætisnáms-
greina, og ég hef fengið meiri áhuga
og ást á henni með hverju ári um
langa hríð, enda alltaf haft mjög
skemmtilega kennara í þeirri grein.
Ég get því ekki útskýrt þessa ákvörð-
un mína öðru vísi en á þessa leið:
Mig langar til að lcera íslenzku,
grúska í íslenzku, kenna íslenzku og
að allir tali íslenzku á Islandi.
Og spyrji einhver enn hvers
vegna, verður svarið aðeins þetta:
Það er bara svona og hefur lengi
verið svona.
STÚDENTABLAÐ
14