Stúdentablaðið - 01.02.1971, Blaðsíða 11

Á kóræfingu. Ljósm.: Björn Pálsson.
ast landi og þjóð. Þær upplýsingar
fengust, að gnótt verkefna væri þar,
en jafnframt, að þar væri lítil auðs von.
Til íslands kom hann haustið 1935 og
leizt satt að segja ekkert á blikuna.
Reykjavík var þá öðruvísi útlits en nú.
Veður var leiðinlegt, rigning og sólar-
leysi, en það birti og hann sá hlutina
í réttu ljósi. Dvölin í höfuðstaðnum
varð ekki löng að þessu sinni, því að
tindirlagi Páls ísólfssonar fór hann
norður til Akureyrar og kom þangað
sem kallaður með tónslistarmenntun
sína. í fjögur ár var hann á Akureyri.
Hann var byrjaður að skilja málið,
sem fyrst var svo skringilegt, orðin
minntu ekki lengur á sápukúlur. Hann
las nú dagblöðin og íslendingasög-
urnar, en Dr. Halldór Halldórsson
svaraði spurningum hans, og Þórarinn
Björnsson, þá frönskukennari, las með
honum ljóð eftir þá Einar Benedikts-
son og Grím Thomsen. Sigurður skóla-
meistari var honum einkar vinveittur
og átti þátt í því að greiða götu móður
hans, er hún kom hingað til lands.
Það var síðar hún, sem hvatti Dr.
Róbert til að fara aftur til Reykja-
víkur, því þar væri tónlistarlífíð fjöl-
þættara.
Þeim líkaði mjög vel á Akureyri og
alltaf er Eyjafjörður honum jafn fagur
og fyrst, þegar hann sigldi inn eftir
honum, og sá sveitina kringda Qöllum
og firði, baðaða í tæru lofti og sól-
skini.
í Reykjavík settist hann að og hefur
haft í mörg horn að líta, eins og kunn-
ugt er. Talið berst að menningu þjóða,
og eftir nokkrar umræður segir hann:
„MENNING ER MINNING.“ Við
erum vissir um, að Dr. Róbert er vel
að stúdentastjörnunni kominn. Það er
liðið á dag. Við þökkum góðar mót-
tökur og kveðjum. Dr. Róbert fylgir
okkur til dyra. Hlýleg kveðjuorð hans
fylgja okkur þaðan.
Björn Magnússon
og Gunnar Þorsteinsson.
11