Fálkinn - 14.07.1928, Page 7

F A L K I N N
7
OOOOo 0Q° oooooooooooooooooooo? po
->000000000000000000000 o
OOoSoooooooooooo„oooooooooo0oOOO
O OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO o §
O
OO o
O O o
o o o
o oo
ÓHAPP
o £o
í vor varð jeg fyrir alvarlegu
óhappi i samkvæmi. —
— — Þessi leysingaralda í
hjúskaparlífinu gengur fram af
mjer. Jeg verð að gerast ihalds-
maður í þeim sökum. Jeg botna
ekkert í þessu með alla hjóna-
skilnaðina. Það er í rauninni
ekki siðferðishliðin, sem er aðal-
atriðið fyrir mjer — allir eiga
nóg ineð sitt eigið siðferði. En
það er misgáningurinn sem af
þessu hlýtst, í hvert sinn sem
maður er boðinn i ekta sam-
kvæmi, þessi nístandi hræðsla
við að rugla saman frúnum,
Gætu þær ekki? — að minsta
kosli í samkvæmum — tekið
upp þann sið, að ganga með
númer, frá 1 til 10 —• lítil silfur-
númer um hálsinn, það er laglegt
— fer vel og er nytsamlegt —
ojá, en ef þær hafá verið giftar
og skildar og giftar aftur og
skildar aftur, yrði að hafa núm-
erin ýmislega lit, t. d. úr gulli,
silfri og kopar, eins og fyrstu,
önnur og þriðju verðlaun á í-
þróttamóti..
Já, þar er slæmt að verða fyr-
ir svona óhöppum meðal fólks
sem heyrir — og man.
Jeg var boðinn í samkvæmi í
vor, til fólks sem jeg þekki litið.
Því fanst það þurfa að sýna
mjer kurteisi og ljet mig því
aldrei í friði. Jeg var seinn í
boðið og illa upplagður og komst
þessvegna i hrossabrestskap, sem
ávalt dregur illan dillt á eftir
sjer, hvort sem maður er gest-
ur eða gestgjafi.
Jeg heilsaði hjónunum, gaf
mig á tal við fólkið og heyrði
mín eigin orð, hávær og hlægi-
leg, rjúfa þögnina dálitla stund.
Svo þagnaði jeg og alt varð
dauðahljótt. Mjer var fenginn
seðill og á honum stóð, að jeg
ætti að hafa frú Fíu Kristófer-
sen til borðs. Jeg bað mann sem
jeg þekti, að sýna mjer frú
Kristófersen. „Það er konan
hans Kristófersen málara",
svaraði hann, — „litla ljóshærða
frúin, sem situr þarna við liljóð-
færið. Jeg setti upp sunnudags-
bros, gekk að hljóðfærinu og
hneigði mig fyrir þeirri ljósu.
Frúin varð mjög forviða. „Jeg
á ekki að hafa yður til borðs“,
sagði hún. — „Jú“, sagði jeg
hæversklega en glaðlega, „þjer
verðið að sætta yður við það, jeg
hefi það skriflegt hjerna á kort-
inu mínu“. „Látið þjer mig sjá“,
sagði hún og tók seðilinn og las.
„Nei, þetta er ekki jeg, það er
fyrri konan mannsins míns“,
sagði hún og sneri við mjer
bakinu og hjelt áfram að tala
við mjónaliegan lítinn mann,
sem kýmdi til mín.
Jeg bað hrygglengjuna á
henni fyrirgefningar og reyndi
að láta, eins og ekkert hefði í
skorist. Sonur hjónanna gekk
fram hjá; jeg stöðvaði hann og
bað hann um að sýna mjer frú
Kristófersen, lyrri konu Kristó-
fersen málara. - „Það er hluss-
an þarna", svaraði hann og
benti mjer á gríðarlanga,
gremjulega konu, sem hímdi
ein hjá pálma úti í horni og
horfði með fyrirlitningarsvip alt
í kringum sig. Jeg stikaði yfir
gólfið á ný og hneigði mig fyrir
fljóðinu undir pálmanum. Hún
kinkaði kolli kuldalega: „Þjer
fóruð húsavilt“, sagði hún með
djúpri strigabassarödd, „þjer
vonuðust eftir að það væri seinni
konan mannsins míns! Og svo
verðið þjer að láta yður nægja
þá útskúfuðu. — Ekki þar fyrir,
hún á vist ekki langt eftir hin,
heldur!“
Þetta var upplífgandi inngang-
ur að samræðu. Jeg reyndi að
segja með nokkrum kurteisum
orðum, að mjer væri gleðiefni
að eiga að sitja hjá frúnni, en
hún brosti með. svo tignarlegri
fyrirlitningu, að orð mín urðu
að muldri og ræskingum. Jeg
góndi á hana ineð alvörusvip og
sagði: „Vorið kom snemma í
vor!“ Samræðan hjelt þessu
stryki, með klyf jabandshraða
og löngum þögnum á hverjum
áningarstað.
Við settumst að borðum.
Þessi harmsaga, sem mjer hafði
verið úthlutað, nöldraði um, að
hún hefði fengið ljelegt sæti.
Hún drakk stórt glas af rauð-
víni i einum teig og leit ögrun-
araugum í kringum sig. „Ófínt
fólk“, sagði hún í hálfum hljóð-
um, „vinið er skolp“. En svo
kom hún auga á kunningja
sinn, sem sat hinumegin við
borðið — jeg gat varla sjeð hann
fyrir stórum túlípana á borðinu
hún lagði sig á bringuna
frami yfir stóra diskinn og brosti
eins og í æfintýri. „Nei, ert þú
hjerna, það er gaman, þá er þó
einn máður hjerna sem hægt er
að tala við“. Og hún talaði svo
rækilega, að aldrei hefi jeg heyrt
eins langar setningar í sjónleik.
Jeg var alveg óþarfur þarna.
Loks fanst henni hún mega til
að gefa sig svolitið að mjer, því
hún hallaði sjer vingjarnlega að
mjer og sagði: „Þetta er maður-
inn minn — fyrverandi —- ó,
hann er svo sætur“. Svo laut hún
fram aftur og sagði: „Sessunaut-
urinn minn vill gjarnan kynn-
ast þjer“.
Jeg lyfti glasinu, hneigði mig,
heilsaði og brosti og sá nú lítinn
pervisalegan mann hinumegin
við blómvöndinn. Og með því að
jeg hafði einsett mjer að vera
kurteis og ástúðlegur, sagði jeg
að mjer findist mikið til um
málverkin hans og að jeg vonaði
að hann hjeldi bráðlega sýningu
aftur. Að vi.su mintist jeg þess
ekki, að hafa nokkufntíma sjeð
málverk eftir hann, en ein-
hverntíina hafði jeg lesið grein
eftir Emil Thoroddsen, þar sem
Kristófersen var skammaður
niður fyrir allar hellur. Og svo
fór jeg að tala um nýju stel'n-
urnar í málverkalistinni og sagði
að lokum: „Það eruð þið málar-
arnir, sem hafið mest til biunns
að bera í endurnýjungu list-
anna, Ivristófersen!“
Og jeg teygði mig fram og
kinkaði kolli til ófjelega manns-
ins balc við túlipanana. En nú
tók jeg eftir, að allir sein næst
sátu gláptu á mig. Og sá ófje-
legi varð eins og morðingi í
lraman og sagði: „Jeg er enginn
málari, jeg heiti Sjursen lögmað-
ur“. Svo sneri hann sjer að
sessunaut sínum og nöldraði
eitthvað um, að það væri ógeðs-
legt að vera í samkvæmi með af-
glöpum, sem drykkju sig fulla
áður en þeir væru búnir að jeta
sig sadda.
Jeg dró mig í hlje bak við
blómvöndinn og leit kvíðandi á
Harmsöguna. Loksins skotraði
hún til mín öðru auganu og
sagði: „Lögmaðurinn er fyrri
maðurinn minn — jeg skildi við
hann vegna — málarans. Við
hötum hæði þessa nýju gæsa-
sparksmálaralist. Þjer hafið
eyðilagt kvöldið fyrir mjer“.
Eftir þetta var iítið um gaman
milli okkar. Það kann að vera
að það hafi verið þessvegna, að
jeg drakk fullmikið þetta kvöld
— jeg gerði það til þess að kom-
ast í skap. Og þegar við höfðum
staðið upp frá borðum og jeg
muldrað nokkur óskiljanleg
orð, eins og maður gerir við slík
tækifæri, bölvaði jeg mjer upp
á, að jeg skildi finna þann rjetta
Kristófersen, svo að jeg vissi
deili á allri fjölslcyldunni og
gæti greint hana að framvegis.
Fyrst fór jeg til gestgjafans,
sem var víst búinn að gleyma
að hann hefði boðið mjer, þvi
hann virtist hissa á að sjá mig.
J.cg spurði hann hvort hann gæti
sýnt mjer síðari fráskilinn mann
frú Kristófersen, en hann hristi
höfuðið og sagðist ekki skilja
mig, því núverandi fyrri niaður
frú Kristófersen væri Hansen og
fyrri kona hans hefði heitað
Ropan áður en hún giftist. Jeg
fór þá til frúarinnar og spurði,
hvort hún gæti sýnt mjer seinni
fráskilinn mann frú Kristófer-
sen, manninn sem hún átti eftir
að hún skildi við Sjursen, og
annan núverandi mann hinnar
annarar núverandi frú Kristófer-
sen — ekki frú Hansen heldur
frú Ivristófersen — og þá svaraði
hún: Nú, hann Kristófersen,
sem ætlar að giftast henni Lullu
Nielsen?"
Jeg gafst upp í bili, dralck svo-
lítið af wisky til þess að skerpa
gáfurnar og lagði upp aðstoðar-
laus til þess að finna Ivristófer-
sen.
Jeg leitaði alt kvöldið og
hitti marga menn sem áttu
margar konur, en enginn þeirra
var Kristófersen. Jeg var svo
varkár i spurninguin, að mjer
vanst ekkert á. Og auk þess varð
mjer sifelt erfiðara og erfiðara
að bera fram nafnið Kristófer-
sen. Um kvöldið sá jeg einu
sinni báðar frúrnar Kristófersen,
þá stóru og litlu, á legubekk og
haldast í hendur. Harmsaga
grjet yfir þeirri litlu og ljósu og
muldraði: „nú skulum við verða
vinir æfilangt“. Svo jeg fór að
trúa, að það væri satt, þetta um
Lulíu Nielsen.
Seint .um kvöldið kom jeg inn
í revkingastofu húsbóndans. Þar
Sv. Jónsson & Co.
Kirkjustræti 8b. Sími420
hafa fyrirliggjandi miklar
birgðir af fallegu og end-
ingargóðu veggfóðri.papp-
ír, og pappa á þil, loft
og gólf, gipsuðum loftlist-
um og loftrósum.
----------------------------------
sátu fjórir eða fimm háværir
menn með hálffull glös og marg-
ar tómar ropvatnsflöskur. Einn
þeirra var frændi ininn. Hann
kallaði til mín og sagði: „Komdu
hingað og fáðu þjer glas, þú ert
eitthvað svo angurvær. Við er-
um allir einhleypir menn
hjerna“. Og þá hlógu hinir, eins
og hann hefði sagt það í fyndni,
enda var hann giftur sjálfur, þó
ekki ætti hann nema eina lconu.
Jeg settist og það gladdi mig
að vera kominn í kyrra höfn og
jeg einsetti mjer, að láta Kristó-
fersen og alt hans hyski eiga sig
Og meðan jeg var að hella í
glasið mitt fór jeg að segja þeim,
að jeg hefði altaf verið að leita
að þessum Kristófersen. „Hann
er annar maður fyrstu konu
sinnar, frú Ivristófersen I„ eftir
Sjursen lögmann og annar mað-
ur annarar konu sinnar, frú
Kristófersen II., eftir Hansen og
nú ætlar hann að giftast frú
Lullu Nielsen, — jeg veit ekki
hvort hann er annar maður eða
þriðji í röðinni þar. Jeg geri
ekki annað en rekast á alla
þessa flækju, nema ekki Kristó-
fersen sjálfan.
Nú stóð rauðhærður maður,
ekki alveg ófullur, upp. Hann
studdist við borðið og nötraði af
vonsku:
„Herra minn —- þjer eruð roð-
hænsni. Vi- viljið þjer biðja
mig fyrirgefningar. Jeg er Kri-
Kristófsjen. Viljið þjer biðja
báðar frúrnar mínar fyrirgefn-
ingar. Þje- þjer hafið engan rjett
til að móðga konuna mina þó
hún hafi verið gift Sjússen, og
þó jeg sje ekki löglegur — laga-
legur eiginmaður hennar þá þoli
jeg ekki að hún sje óvirt í minni
fi-viðurvist. Og hvað konuna
mina snertir, þá þoli jeg það
alls ekki, því þó hún hafi verið
gift Hansen þá er hún jafngóð
fyrir því, og nú heitir hún frú
Kristófsjen og jeg þoli ekki að
ein einasta frú Kristófsjen sje
óvirt svo jeg heyri, þá skal jeg
hundur heita í hausinn á mjer
— Ivristófsjen, sjáið þjer! Og
þjer eruð svo ósvífinn að dylgja
með, að tilvonandi eiginkona
ínín sje fráskilin, en þjer verðið
nú að hafa aftur á með það og
biðja mig fyrirgefningar skilyrð-
islaust. Því jeg er fyrsti . frá-
skildi tilvonandi eiginmaður
hennar og jeg' skal láta yður vita
það, að hann Nielsen varð sjálf-
dauður og frú Nielsen >á elcki
heima hjer heldur á hún heima
í Hafnarfirði“.
Jeg þóttisl skilja, að jeg
hefði gert eitthvað rangt fyrir
mjer og bað því innilega afsök-
unar. Siðan drukkum við dús og
Framh. á 15. síöu.