Fálkinn - 14.07.1928, Blaðsíða 14

14
F A L K I N N
iÍBteimMÍOL:
REYKlAVÍ K
ísafirði, Akureyri og Seyöisfiröi.
, imiiHiiitimiHiimmmiiiimHHnaniiiiiimiiiumiimimiimiMinhwnwmmiiimminnMiiiii
Hofum á boðstólum:
Noregssaltpjetur og annan til-
búinn áburö, gaddavír, girðinga-
net, girðingastólpa úr járni, sáð-
hafra, grasfræ, þakjárn,gluggagler.
— Leitið upplýsinga um verð. —
Best að versla við okkur.

[
Þvottabalar . . . Kr. 3,95
Þvottabretti. . . — 2,95
Þvottaklemmur — 0,02
Galv. fötur . . . — 2,00
Kaffikönnur . . — 2,65
Katlar — 4,55
Pottar — 1,85
Sigurður Kjartansson.
'□
1
Laugaveg 20 B. Sími 830.

J
□
Þekkirðu landið?
Hvaða staður er
þetta?
G e t r a u n I
Svar: .......
Nafn: ......
Heimili: ....
Póststöð: ...
11.

Auglýsingar yðar 'bw.b“ Fálkanum.
asaaaaaBBaaaaaaaoaaaaoaoct
a
a
a
a
§
a
a
a
a
a
a
a
a
a
B
a
a
Blanco.
Fægilögurinn sparar tíma og pen-
inga, rispar ekki, og er sýrulaus.
Þessvegna er hann jafnt á gull,
silfur, nikkel, plet og aðra málma.
Vinnur fljótt og heldur hlutunum
lengi fögrum.
Einkasali á islandi:
„Vörubúðin“.
Heildsala. Laugaveg 53. Smásala.
B
B
a
a
a
a
a
o
a
a
o
a
a
a
a
a
o
a
a
a
a
a
aaaaaaaaaoaaaaaaaaaaaaaaa
Nesti
frá okkur er frægt
um alt land.
GUUjOUL
Seljið ekki tófuyrðlinga án þess að tala við íslenska refaræktarfjelagið. Sími 1221. Símnefni: Fux.
greifinn ai' Saban, þegar vinirnir tveir leidd-
ust niSur eftir, fram með einu síkinu, — —
mjer þykir fyrir þvi að hafa komið þjer í
þetta bölvað klandur.
Carr svaraði ekki. Það var ekki trútt um,
að hann fyndi á sjer af wiskýinu, og augu
hans gljáðu, annaðhvort af áfengisnautn eða
hitasótt.
—- 1 sjálfu sjer er ekki um neinn glæp að
ræða af okkur hálfu. Mjer vitanlega varðar
ekki við lög að taka sjer annarlegt nafn, nje
heldur að rísa upp frá dauðum.
— Ó, hvað hún er indæl, sagði Carr alt í
einu. Sástu Ijómann í augum hennar, rjett
eins og mýraljósin yfir mýrunum við Inver-
ness ....
— Svo þú ert þá ástfanginn líka, stundi
ungi maðurinn með angurblíðu brosi. Þú
virðist gleyma því, að hún er konan mín . .
svona að nokkru leyti. Að minsta kosti eru
vegabréfin okkar harðgift. Suzzi Lacombe
og Jakob Harvis stendur þar skrifað.
— Jeg er ekki ástfanginn, mælti Carr,
næstum reiðilega, og dró að sjer handlegg-
inn...... Konan er í mínum augum ekki
annað en fagurt náttúrufyrirbrigði. Lokkandi
og heillandi, eins og álfkona. En jeg skal
halda blóðinu í skefjum. Min lifsbraut er
þegar lögð.
— Fyrirgefðu, vinur, ef jeg hef sært þig.
Þú hefir hjálpað mjer i slæmri klípu, og
jeg er þjer þakklátur af öllu hjarta. En það
væri rangt, ef jeg færi að draga þig ennþá
Jengra inn i þessa flækju. Því grunur ininn
er sá, að nú sjeu vandræðin fyrst að hyrja
fyrir alvöru.
— Mjer finst nú einmitt, að nú sje í þann
veginn að greiðast úr þeim, sagði Carr þur-
lega. Nú hefirðu fengið gáfaða konu í lið
með þjer. Þegar jeg kvaddi hana, trúði hún
mjer fyrir nokkru, sem mjer finst vænlegt
til að greiða úr flækjunni. En fyrst um sinn
skrafa jeg ekki um það ineir. Suzzi Lacombe
sagði mjer lika annað, hún benti mjer á
leiðina ....
— Leiðina hvert?
— Já, Jeiðina inn i svolitið fyrsta flokks
spilavíti. Jeg trúi ekki öðru en það hressi
okkur upp að fá okkur dálítinn slag af
trente et qunrnntc, eða þá allra helst af bac-
cnrnt.
— Jeg er nú ekki beint samkvæmisfær í
þessum cheviolfötum, tautaði Philip. Auk
þess hef jeg ekki annað en þessa 800—900
franka, sem mjer tókst að reita af þjer í
écnrté.
—• O, það er öllu óhætl, tók Carr l'ram
í, óþolininóðlega. Við verðum að skríða í
felur áður en lögreglan nælir í okkur. í
spilavíti þarf ekki annað en að hafa ávísana-
heftið sitt í lagi. Og mitt nægir okkur báð-
um. Þú veist, að þegar jeg hef drukkið wis-
ký, verð jeg að spila. Og spilamenskan
skerpir hugsunina hjá mönnum af okkar
tagi. Svo getum við hyrjað á hinu spilinu á
morgun með nýjum kröftum.
Ungi maðurinn leil undrandi á vin sinn.
— Þú ert einhver allra einkennilegasti mað-
ur, sem jeg hef fyrir hitt. En þú hefir rjett
að mæla. Við fjárhættuspilararnir verðum
að fá það af æsiugi, sem við þurfum — ann-
ars sljóvgumst við.
— Auk þess verðurðu að æfa þig í hlut-
verki Jakohs Harvis. Þú verður að muna, að
hann er lifandi, þrátt fyrir alt. Fjárhættu-
spilarinn Jakob Harvis, skilurðu? Um langt
skeið hefir hann ekki verið nema hugtak.
Nú á hann að verða hold og blóð, skilurðu
það?
— Nei. Eftir því sem jeg best veit, var
hann inyrtur við Spánarstrendur. Það ættir
þú hest að vita sjálfur.
— Það er ekki hægt að myrða bugtak,
sagði Cárr rólega. En sleppum því. Á morg-
un tökum við að róta betur upp í því máli.
— Eins og þú vilt, sagði ungi inaðurinn.
Jeg fyrir mitt leyti er ekkert frábitinn einu
„bac“. Og jeg skal ekki neita því, að mjer
finst eins og önnur og ný sála sje að
smeygja sjer inn í skrokkinn á mjer.
Þegar hjer var komið samtalinu voru vin-
irnir komnir inn í dimma hliðargötu með
skuggaleguin timburhúsum. Þeir staðnæmd-
ust fyrir framan stóra, járnbenta hurð i
skugganum. Carr þreif í dyrahamar, og
höggin bergmáluðu drauðalega inni í göng-
unum. Nokkrar mínúlur liðu. Síðan opnað-
ist hlemmur, sem þeir höfðu ekki tekið eft-
ir áður, og kringlótt rautt andlit kom í Ijós.
— Hvers óska herrarnir? spurði rám
rödd fyrir innan.
Carr svaraði ekki, en rjetti nafnspjald
inn um gatið. Rauði hausinn hvarf, en
hvíslingar heyrðust fyrir innan. Eftir öllum
sólarmerkjum að dæma hefir spjaldið ver-
ið fyrirtaks töfralykill, því á næsta vetfangi
voru útidyrnar opnaðar. — Herrarnir eru
velkomnir sagði dyravörðurinn rámi og
hneigði sig djúpt. Þeir gengu inn löng.
göng og komu loks í forsal, þar sem mað-
ur einn sat, kumpánalegur á svip, og svældi
úr langri krítarpípu. Hann stóð upp þegar
gestirnir komu inn og náði í tvær pípur af
sömu gerð, rjetti þær Carr og vini hans og
hneigði sig klunnalega. — Velkomnir, sagði.
hann á flárri Hollensku, .... i „Tuttugu
krítarpípna klúbbinn“.
— Jeg þakka svaraði Carr á sarna máli.
— Hvaða tóhak? spurði Cerberus hinn
digri.
— Tonnenbojer.
Honum virtist líka svarið. Hann tók nið-
ur af hillu stóran bauk og bauð gestunum,
en þeir tróðu i pípur sínar, þótt þeim þætti
þessir inntökusiðir all-kátlegir. Siðan svældu
þeir allir uni di’ykklanga stund í mesta
bróðerni.
Þá lagði Carr 20 gyllini á borðið. Litli
maðurinn kumpánlegi sópaði þeim til sín,
lagði frá sjer pípuna og bað hina gera slíkt
hið sama. Síðan tók hann allar pípurnar og
kastaði þeim í stórt steinker.
—- Til hamingju, sagði hann, og opnaði
dyr inn í geisistóran sal. Sá salur var að
öllu leyti með nýtisku útbúnaði, og stakk
mjög i stúf við gainla húsið óásjálega.
Grænt Ijós skein frá afarmikluin lömpum,
ofan á ein sex græn borð. Það var engum
hlöðum að fletta um hverskonar salur þetta
var.