Fálkinn - 18.06.1938, Síða 2

2
F Á L K 1 N N
MLA BÍÓ ----------------
Framhald
„Granna mannsins'*.
Afar skemtileg og spenn-
andi amerísk leynilög-
reglugamanmynd meö
WILLIAM POWELL,
MYRNA LOY
og hundunum
ASTA og MRS. ASTA.
Sýnd þessa dagana!
G A
Gamla Bíó sýnir þessa dagana
Metro-Goldwyn mjtndina: „Fram-
hald granna mannsins.“ Það er
spennandi leynilögreglumynd með
William Powell og Myrna Loy i
aðalhlutverkunum.
Efnið er á þessa leið: Nicli og
Nora Charles koma til heimilis síns
i San-Francisko, eftir að Nich hefir
greitt úr leyndarmálinu „Granni
maðurinn“. Þau ætla nú að njóta
hvíldar um nýjárið, en ])að fer nú
út um þúfur. Þeim er boðið í mið-
dag hjá föðursystur Noru, Iíathar-
ine Forrest. Þau ætla ekki að fara,
en fyrir ])rábeiðni Selmu Landis,
frænku hennar, sem býr hjá föður-
systur sinni, fara þau í miðdegis-
verðinn. Þar segir Selma þeim, að
Robert, en svo L jet eiginmaðiu-
hennar, hafi ekki sjesl í þrjá daga,
og fyrir milligöngu Noru tekst Nich
á hendur, sem er slingur leýnilög-
reglumaður að hafa upp á honum.
Nich og Nora halda nú til kín-
versks næturklúbbs, þar sem þau
finna Robert. Situr hann einn við
borð og er í harla bágu ástandi.
Hann hefir orðið svo ástfanginn af
söngkonunni Polly Byrnes, að hún
hefir hann fullkomlega á valdi sinu.
Nora biður „dansarann", einn af
eigendum klúbbsins, að neyða Ro-
bert til þess að fara heim, og hann
lofar henni að gera það.
Það er vingott milli ,,dansarans“
og Polly og er tilgangur þeirra að
hafa fje út úr Robert.
Robert ætlar að skilja við konu
sina og eiga Polly, en skilyrði frá
hennar hálfu er að hann fái henni
mikið fje i hendur. Robert símar
lil David Graham, sem hafði ávalt
verið mjög ástfanginn af Selmu og
segir að hann sje fús til að skilja
við hana ef David greiði honum 25
þúsund dollara. David gengur inn
á þetta.
Robert fer nú heim og segir
Selmu frá ákvörðun sinni. Hún ætt-
ar alveg að sleppa sjer og reynir
að snúa honum aftur, en hann
hrindir henni frá sjer. ... - Og nú
rekur einn atburðurinn annan á
hraðri rás. Robert er drepinn, en
af hverjum? Leynilögreglumaðurinn
Xich Charles sýnir frábæra snilli i
því að hafa upp á sökudólgnum.
Þegar hann hefir leyst það starf af
hendi fær hann fyrst næði til þess
að hvíla sig ásamt Noru konu sinni.
Hann hafði unnið maklega lil þess.
Sýslumannshjónin á Efra-Hvoli.
Síðastliðinn miðvikudag áttu
Björgvin Vigfússon fyrv. sýslu-
maður á Efra-Hvoli og kona
hans Ragnheiður Einarsdóttir
fjörutíu ára lijúskaparafmæl'.
Hafa þau nú á þessu vori dval-
ið þrjátíu ár í Rangárþingi.
Sýslumaður á ennfremur nú í
þessum mánuði fimmtíu ára
stúdentsafmæli.
Heimili hjónanna á Efra-
hvoli er þjóðkunnugt fyrir
rausn og myndarbrag. Hefir
mörgum þótt þar gott að dvelja.
Björgvin sýsiumaður hefir
verið mikill framfaramaður um
margt, ekki síst um búnað og
auknar samgöngur og hefir ver-
ið þar forvígismaður. Slcólamál
Rangæinga hefir liann mjög
horið fyrir hrjósti og mun á-
hugi hans fyrir þeim málum
jafnan hera honum gott vitni
urn Jive þjóðheill maður hann
er.
Margar hlýjar kveðjur og
þakkir berast þeim í tilefni af
afmælinu.

Rússnesk ðrlðg.
Efnisrík, spennandi og
áhrifamikil ensk kvik-
mynd er gerist i Ifúss-
landi fyrir og eftir
byltinguna. Aðalhlut-
verkin leika af mikilli
snild
MARLENE DIETRICH
og ROBERT DONAT.
Bókarfregn.
Guð laug li en e ci'i ktsdóttir:
„Einstæðingar“. — Cget-
andi: ísafoldarprentsmiðjn.
Rvík 1938.
Þessi bók ber alt annan svip en
við eigum að venjast hjá skáldsagna-
höfundum okkar. Og á þessum tim-
um hinnar róttækustu raunhyggju
finst manni það blátt áfram við-
burður þegar slík bók berst manni
í hendur. Á þessum tímum, þegar
jafnvel töluverður hluti bókmenta-
manna okkar, bókstaflega gerir þá
kröfu til rilhöfundanna, að verk
þeirra fjalli nær eingöngu um dæg-
urþrasið, —- matarstritið og liina
pólitísku togstreytu, ef þau eigi að
fá viðurkenningu þeirra sem skáld-
rit. — Og það er þó sannarlega
ömurlegt umhugsunar, þegar hinar
ýmsu pólitísku „linur" eiga að fara
að verða eini mælikvarðinn á bók-
mentalegt gildi skáldrita.
Þetta eru 15 smásögur, sem allar,
að einhverju leyti fjalla um það,
sem við köllum eilifðarmálin. •—
l.íkléga hefir hugsunin um þau mál
sjaldan Iegið fjær samtíðinni og
því fágætari viðburður verður bók
sem þessi. Og hvar sem við erum og
hverju sem við trúum getum við þó
ekki verið svo blind að við sjáum
ekki hve tilgangslaust væri öll okk-
ar daglega barátta og áhyggjur,
öll þessi skammvinna, skynjanlega
tilvera, ef hún væri alfa og ómega
alls.
Við verðum því að fagna í hvert
skifti sem einhver þroskaleitandi
sát reynir að skygnast eitthvað út
yfir hin rökkvuðu dulardjúp, setn
umlykja okkur og hinn sýnilega
heim. Og hvað sem allir vantrúaðir
Tómasar segja, verður því ekki leng-
ur með rökum neitað, að sumurc
mönnum er gefið það, sem við oft
köllum yfirnáttúrlega hæfileika á
þessu sviði. Fólk, sem á einhvern
undursamlegan hátt er í andlegum
tengslum við einhver dularöfl eða
máttarvöld sem öðrum dauðlegum
er óskiljanleg.
Ein þeirra er Guðlaug Benedikts-
dóttir og hefir hún í fyrri bók sinni:
„Sjerðu það sem jeg sje“, sem kom
út 1936, skýrt nokkuð frá sálrænni
reynslu sinni. Þessi s’einni bók henn-
ar fjallar aftur á móti ekki um
raunveruleg fyrirbrigði i hennar
lífi, hetdur setur hún þar fram
skoðanir sínar á þessu mikla máli
málanna, lífið eftir dauðann, i
stuttum smásögum. Smásögum með
dulrænum æfintýrablæ og stílhreinu
áferðarfallegu formi.
En þrátt fyrir það, þó að þessi
skáldsagna-búningur sje notaður,
grunar tesandann að hjer Jiggi til
grundvallar raunveruleg fyrirbrigði.
sem höfundurinn hefir þekt, — að
minsta kosti í sumum sögunum.
Þorbjörn Finnsson fyrv. bóndi
í Ártúni, veröur 75 úra 20. þ.m.
Svo máttugar og sannfærandi eru
þær í öllu sinu látleysi og einfald-
leik.
Rauði þráðurinn, sem gengur i
gegnum flestar þessar sögur er trú
höfundarins á það að framliðnir
einstaklingar og einstæðingar sjeu,
að minsta kosti fyrst eftir dauðann,
fjötraðir okkur og því jarðlífi, sem
þeir yfirgáfu, fastari böndum en
menn hafa viljað gera sjer ljóst.
Og með því að ná sambandi við þá
getum við á margvíslegan hátt ljett
þeim sporin hinumegin. Fyrst og
fremst með því að bera ástvinum
þeirra boð; en þau bönd telur
hún binda þá mest (sbr. sögurnar:
„Viltu segja mömmu“ „Við ljósa-
staurinn“, „Kenslukonan", „Á Þor-
láksmessu" o. fl.) Einnig með hlýj-
um hugsunum og fyrirbænum („Kon
an með sjalið“ og ,,HalIa“). Trú
liöf. á mátt bænarinnar er sýnilega
sterk og einlæg, og hvergi kemur
hún ef til vill Ijósara fram en i smá-
sögunni „Auglitis lil aúglitis", þeg-
ar unga hjúkrunarkonan biður al-
kraftinn að Ijetta af þjáningum
gömlu dauðsjúku konunnar, þó þær
yrðu þá á einhvern hátt lagðar á
herðar hennar sjálfrar í staðinn.
Þetta er svo fögur hugsun að hún
má teljast meira en mannlegs eðlis.
Jeg ætla annars ekki að skil-
greina og meta hjer hverja einstaka
sögu eða taka eina fram yfir aðra.
En jeg gel þó ekki stilt mig um að
benda þeim, sem líta á alt frá viður-
teknum listrænum sjónarmiðum á
sögurnar „Halla* og „Svipurinn um
borð“. Báðar þessar sögur eru fullar
af dularfullri og ógnandi stemn-
ingu, sem minnir á sumar bestu
þjóðsögur okkar.
En fyrst og fremst lít jeg svo á,
að á þessa bók verði að leggja ann-
an mælikvarða en á venjuleg skáld-
rit. Hún er skrifuð til að flytja okk-
Framhatíl á bis. 15.