Fálkinn - 12.01.1951, Blaðsíða 12

12
FÁLKINN
%
I
Nr. 16.
Örlagaríkt
hjónaband
_________ Spennandi framhaldssaga. _
THE SOUTHERN COUNTIES BANK, LTD.,
Culhampton,
Dorset.
Frú J. H. C. Aysgarth,
Dellfield,
Upcottery.
Heiðraða frú!
Vér sendum yður hér með hjálagða
ávísun, sem var framvísað hér til inn-
lausnar í gær af herra J. H. C. Aysgarth,
og biðjum yður að gjöra svo vel að
athuga undirslcriftina, sem oss virðist
vera frábrugðin venjulegri undirskrift
yðar.
Vér viljum einnig vekja athygli yðar á
þeirri staðreynd, að núverandi inn-
stæða á reikningi yðar er ekki nægi-
lega mikil til þess að vér getum inn-
leyst ávísunina.
Virðingarfyllst,
The Southern Counties Bank, Ltd.
Ávísunin hljóðaði upp á 500 pund.
Johnnie hafði gripið til fjársvika.
5. kap.
Lina sá hann ekki allan þann dag.
Hún gerði sér ljóst, að Johnnie myndi
hafa skilist að bankinn myndi ná sam-
bandi við hana, og hann liefði orðið hrædd-
ur við að láta hana sjá sig. Hann hefði
sennilega reynt að klófesta bréfið hjá
póstinum, en ekki búist við því að bank-
inn myndi senda það með sérstökum sendi-
manni. Þegar hann liafði ekki orðið var
við neitt bréf hlyti hann að hafa ályktað
að bankinn myndi hringja hana upp. Hann
hafði lagt á flótta.
- Bankinn hafði sent sérstakan sendimann
og það þýddi það, að bankinn vissi hvern-
ig i öllu lá. Bankinn vissi að Johnnie var
fjársvikari.
Lina liafði gert sitt besta. Hún hafði
skrifað bankanum og tjáð honum að und-
irskriftin væri ófölsuð, en væri dálitið öðru
vísi heldur en hennar venjulega undirskrift
sö'kum þess að hún hefði meitt sig i þum-
alfingrinum og þar sem innistæða hennar
væri ekki nægileg, myndi hún eyðilegga
ávísunina.
Allan daginn endurtók hún við sjálfa
sig:
„Fyrir þetta skal hann fara niður í tvö
hundruð pund á ári.“
Hann gæti hætt veiðiferðunum, hann
væri ekki hæfur til þess að vera í hrepps-
nefndinni, hún kærði sig ekkert um bílinn.
Henni fannst hún raunverulega ekki kæra
sig um neitt lengur.
En Johnnie skyldi fá að kenna á þessu.
Eyðslueyrir Johnnies slcyldi verða skorinn
niður um fjögur hundruð pund á ári. Það
var ákveðið mál.
Hún eyddi deginum í grát og reiðiköst.
Johnnie kom ekki heim aftur fyrr en
eftir að hún var háttuð.
Allan daginn, á meðan hún liafði liug-
leitt refsingu þá, sem Johnnie skyldi
hljóta, hafði hún séð endurfundi þeirra fyr-
ir hugskotssjónum sínum. 1 þetta skiptið
ætlaði hún ekki að láta bjóða sér neina
fásinnu eða liégóma. í þetta skipti ætlaði
liún að vera algerlega ósveigjanleg. Ekki reið:
Það þýddi bókstaflega ekki neitt að vera
reið við Johnnie: það var nákvæmlega jafn
þýðingarlaust að vera reið við Johnnie, og
að kasta vatni á gæs. En gæsir þarf að
venja, og Johnnie þurfti lilca að venja. Og
eins hvolpa. Þegar livolpar stækka og eru
orðnir að stálpuðum liundum, sem gelta
og glefsa, þá verður að refsa þeim. Það er
þeim sjálfum fyrir bestu.
Lina, er tárfelldi yfir því að Johnnie
skyldi ennþá vera ótaminn, gerði sér ljóst,
að einasta vonin var fólgin í strangleika
hennar sjálfrar.
Hún ætlaði eklci að vera grimm við hann.
Hún ætlaði að reyna af öllum mætti, að
vera full samúðar og skilnings. Hún ætlaði
ekki að láta bera á gremju sinni. En það
varð að kenna Johnnie, að ráðvendnin
borgar sig einfaldlega ekki.
Linu fannst það vera súrt í brotið að hún,
ein allra veraldarinnar barna, skyldi þurfa
að innprenta Jolmnie jafn auðskiljanlega
staðreynd.
Hún hafði ræður sínar yfir þangað til
hún kunni þær utan bókar. Hún ákvað
þau svipbrigði sem hún ætlaði að sýna
honum, hún sá svip Johnnies ljóslifandi
fyrir sér. Johnnie mundi ekki segja margt.
Hann mundi reynast iðrunarfullur eins og
fyrri daginn, og sennilega reyna að slá
henni gullhamra. Hún heyrði gullhamr-
ana í anda, með lians eigin orðum. En hún
ætlaði ekik að gefast upp fyrir smjaðri. Vin
gjarnlega, en mjög ákveðið, ætlaði hún að
koma honum í skilning um það, að hon-
um yrði að refsa. Og að hún ætlaði að
skera eyðslueyri hans niður um fögur
hundruð^ pund á ári.
1 Iiuga sér fór hún æ ofan í æ yfir það,
sem hún ætlaði að segja.
Þegar liún loksins heyrði Johnnie fara inn
i búningsherbergið sitt, þá varð liún veik af
taugaæsingi.
Hún lá kyrr, með óþolandi hjartslátt, og
lieyrði hann ganga fram og aftur. Hann
virtist hvorki vera hikandi né flóttalegur,
bara alveg eins og hann átti að sér að vera.
Því næst kom hann inn í svefnherbergið,
á náttfötunum.
IJann brosti hrekkvíslega til hennar, al-
veg laus við iðrun.
„Jæja, kisumunnur? Heyrt fréttirnar ó-
hugnanlegu?“ %
Hún settist upp i rúminu, horfði augna-
blik á liann, varirnar skulfu og titruðu, og
síðan brutust tárin fram. „0, Jolinnie!“
Johnnie tók liana i faðm sér og hún
hjúfraði sig að honum. Hann kyssti hana
í sífellu.
„Veslingurinn litli. Eg er úrhrak, er það
ekki? Það er mikil ógæfa fyrir þig, kisu-
munnur. En ég komst þó sannarlega í
krappan dans.“
„0, Johnnie, livernig gastu fengið þetta
af þér ?“
Lina vissi að liún myndi aldrei láta neitt
úl úr sér fara af liinum vandvirltnislega
undirbúnu ræðum sínum, aldrei skera
eyðslueyri Johnnies niður um fjögur hundr-
uð jiund á ári, aldrei refsa honum yfirleitt.
6. kap.
Johnnie var i kröppum dansi.
Lina lét hann Iiafa fjögur af þeim fimm
hundruð pundum sem liann vantaði.
Johnnie gaf óumbeðinn hátíðlegt loforð
um að komast aldrei i krappan dans
framar.
VIII. KAPlTULI.
Lina hafði verið ákaflega leið yfir því,
að þau Johnnie áttu engin börn. Hún hafði i
liaft brennandi löngun til þess að eignast
barn. Nú fór hún að velta því fyrir sér,
að það væri raunar lán í óláni, að þau
áttu eklcert barn. Það hefði verið hræði-
legt, ef börn Jolinnies hefðu orðið eins og
hann.
McLaidlaw hershöfðingi hafði liaft alveg
rétt fyrir sér. Aysgarth-fólkið var spillt og
úrkynjað. Og það var raunalegt að forlög-
in skyldu liaga þvi þannig til, að úrkynj-
un þess, að svo miklu leyti sem Johnnie
áhrærði, skyldi ekki koma niður á hon-
um líkamlega, í stað þess að gera hann úr
garði með spillta sál i gjörvilegum líkama.
Johnnie hafði vitanlega hægt um sig
næstu viku eða hálfan mánuðinn eftir at-
vikið með ávísunina. Hann var þakklátur
fyrir fjögur hundruð pundin og sqrlega
nærgætinn við Linu. Svo tók hann smátt
og smátt (Lina fylgdist vel með hugar-
farsbreytingunni) að líta á ofrausn hennar
sem rétt sinn, en ekki sem gustukarverk af
hennar hálfu, og Johnnie gleymdist afar
fljótlega að hann hafð igert tilraun til
fjársvika. Lina braut lieilann um það í
skelfingu sinni, hvort hún hefði eyðilagt
hann til fullnustu, þegar hún hefði getað
betrumbælt hann, eða hvort veikleiki
hennar og ístöðuleysi, var í raun og veru
viska í dulargervi.
Það var barnaskapurinn við afbrot
Johnnies, sem henni virtist vera brjóstum-
kennanlegur.
Ef afbrot hans hefðu ekki verið svona
viðvaningsleg, myndi hún liafa haft styrk-
leika til þess að vera strangari við hann.
1 glöggskyggnum augum bankagjaldker-