Fálkinn - 23.03.1951, Blaðsíða 9

FÁLKINN
9
r
Okeypis leikhúsferð
Sörensen lieildsali raulaði
fyrir munni sér, er hann stalck
lyklinum i skrána og opnaði
dyrnar að húsi sínu. Hann
liengdi upp liatt sinn og staf í
anddyrinu og tók upp nokkur
bréf, sem sett liöfðu verið gegn
um bréfarifuna.
Inni í stofunni setlist hann í
eftirlætisliægindastól sinn. Hann
andvarpaði ánægjulega og beit
endann af vindli. Hvílíkur frið-
ur og ró! Hann hlakkaði til að
eiga rólegt kvöld heima og ljúka
við æsandi glæpasögu, sem liann
var byrjaður á, og meðan liann
kveikti í vindlinum, teygði hann
sig eftir bókinni. Er hann hafði
náð henni, iiugsaði hann sig
um og lét liana liggja kyrra.
r?að væri hest fyrir liann að lesa
hréfin fyrst.
Hið fyrsta var frá konu hans,
sem var í heimsókn hjá systur
sinni uppi í sveit. I því var ekki
annað en þetta venjulega, að
lienni liði vel og að liún óskaði
honum liins sama, að viðbættri
lieilli romsu af áminningum um
að muna eftir að vökva blóm-
in og læsa dyrunum á eftir sér.
Iíær kveðja og þúsund kossar.
I næsta bréfi var einhver
söfnunarauglýsing, og það fór
beina leið í bréfakörfuna. En
hið þriðja var á einlivern hátt
sérstætt. Umslagið var ílangt,
ljósblátt að lit, og utanáskriftin
var skrifuð með snoturri kven-
mannsrithönd. Það var líka
þægileg ilmvatnslykt af því.
Sören heildsali skoðaði hréfið
í krók og kring, áður en hann
opnaði umslagið — með hníf,
gagnstætt hinum bréfunum,
sem liann hafði aðeins rifið
upp.
I Ibréfinu var einungis að-
göngu'miði í leikhús og Ijóshlá,
ilmandi pappírsörk, sem á stóð:
„Enn þá vitið þér ekki, liver
sendi þennan aðgöngumiða, ef
þér takið boðinu, komist þér
að raun um það í kvöld.“
Sörensen skoðaði hréfið aft-
ur, en þar eð hann varð lítils
vísari við það, tók liann að-
göngumiðann. Hann var að nýj-
um gamanleik, sem fengið
Mykjufræði eftir Svanberg og
Algengustu húsdýrasjúkdóma,
og þú munt varla hafa hug á
neinni þeirra.
Já, liann var mikill sérvitr-
ingur, friður sé með honum
Kveðjur.
hafði ágæta hlaðadóma. Þar að
auki var liann á ágætum stað
í liúsinu.
Hann leit á úrið sitt. Það
voru tvær stundir, þar til leik-
urinn hæfist. Hann gat þá senni
lega farið. En hver gæti hafa
sent aðgöngumiðann? Enginn
vafi lék á því, að það var kona.
En var það einhver sem liann
þekkti? Og' livers vegna hefði
þessi ókunna kpna einmitt sent
honum aðgöngumiða? Skyldi
það vera til þess að fá tækifæri
til að liitta hann? Þótt hann
þekkti liana ekki hlaut liún að
þekkja liann og vita, að kona
hans var ekki heima. Hann
kitlaði við tilhugsunina um það,
að liann ætti dálítið ævintýri í
vændum. Hann rélti ósjálfrátt
úr sér og reyndi að gera minna
úr ístrunni. Þegar á allt var
litið, var hann ekki nema fimmt
ugur og leit ekki heldur sem
verst út þótt liann segði sjálf-
ur frá.
Auðvitað gat þetta allt verið
spaug eitt, til þess gert að gabha
hann svolítið. Hvernig var það
aftur. Voru kunningjarnir ekki
eitthvað að stinga saman nefj-
um, þegar hann kom inn í veit-
ingaliúsið til morgunverðar?
Það var svo sem eftir þeim að
finna upp á einhverju þess
liáttar til þess að lienda gainan
að honum fyrir morgundaginn.
Hann ákvað að vera kyrr
heinia og lesa skáldsöguna, en
hann átti erfitt með að beita
Imganum að lienni, og skömmu
seinna kastaði liann bókinni
óþolinmóðlega fra sér. Hvað
var eiginlega að honum í kvöld?
Hann tók aftur aðgöngumið-
ann og athugaði liann gaum-
gæfilega eins og liann ætlaði að
læra það utan að sem á honum
slóð. Nú, það var svo sem eng-
in ástæða til að láta liann fara
forgörðum. Hann gat vel liugs-
að sér að sjá þennan gaman-
leik, og hann liafði ekki annað
að gera^. Ef þetta var spaug,
gat liann þá alllaf skemmt sér
yfir því, að liann hefði komist
ókeypis í leikhúsið.
Hann hafði fataskiptti og skoð
aði sig vandlega í stóra spegl-
inuni. Það gat verið gaman að
fara í leildiúsið aftur.-----
í leikhúsgöngunum leit hann
forvitnislega í lcring um sig til
að ganga úr skugga um, livort
einhver af vinum hans væri þar
ekki, en hann sá engan og sett-
ist því niður og huggaði sig við
það, að ekki væru það þó þeir
sem væru að leika á sig. Hann
gaf sig því á tal við verslunar-
félaga einn, sem stóð og beið
eftir konu sinni.
Loks var hringt öðru sinni,
og síðustu leikhúsgestirnir
gengu til sæta sinna. Sörensen
heildsali horfði athugulum aug-
um kringum sig, ef verða mætti,
að hann kæmi auga á hinn dul-
arfulla bréfritara. En sætin
báðum megin við hann vru auð.
Nú—jæja, kvenfólkið var sjald-
an svo stundvísl. Leikritið var
ágætt, nærri þvi eins gott og
blöðin liöfðu sagt, og þá fyrst,
er tjaldið féll eftir fyrsta þátt,
tók hann eftir því, að sætin tvö
voru ennþá auð.
Er hann hafði fengið sér
hressingu í hléinu, gekk hann
afur til sætis síns og varð undr-
andi er han nsá að sætin voru
ennþá auð. Hann var nú orðinn
alveg viss um, að verið væri
að leika á sig, en huggaði sig
við það að það væri fremur
dýrt gaman fyrir þá, er að því
stóðu. Ekki hafði liann lagt
neitt af mörkum til þess.
Á heimleiðinni féll liann fyr-
ir freistingunni og fór inn á
litið veitingahús, fékk sér tvær
hrauðsneiðar og hlustaði á tón-
listina. Þetta hafði í rauninni
verið jmdislegt kvöld, en þó
gat liann ekki varist því að
hugsa um hréfið, er hann gekk
heimleiðis. Jæja, sennilega fengi
hann aldrei neina skýringu á
því, og hann ákvað að hætta
að hugsa um það.
En hið fyrsta, sem han kom
auga á, er hann opnaði dyrnar,
var bréf á gólfinu í aiiddyrinu,
nákvæmlega eins og það, sem
aðgöngumiðinn hafði verið í:
ilangt umslag, ljósblátt, ilmandi
og skrifað með kvenmannsrit-
hönd. Hann tók það upp og
opnaði það taugaóstyrkur.
I bréfinu voru aðeins tvær
línur: „Afsakið að ég skyldi
þurfa að hregðast yður aftur,
en rétt bráðum munuð þér vita
hvers vegna.“
Engin undirskrift var lield-
ur á þessu bréfi. Hann skoðaði
það í krók og kring, en á því
stóð ekkert annað. Hann hristi
liöfuðið alveg ringlaður. Þetta
var undarlegt.
Hann hengdi upp yfirhöfn
sína og gekk inn i stofuna. En
í dyrunum nam hann staðar,
orðlaus af undrun og skelfingu.
Þegar hann fór að heiman,
hafði allt verið í mestu röð og
reglu í stofunni, en nú líktist
hún einna mest ruslakompu.
Óttalegri hugsun laust niður í
huga lians, og hann dró út
skúffuna, sem silfurmunirnir
YIKUBLAÐ MEÐ MYNDUM
Ritstjóri: Skúli Skúlason
Framkv.stjóri. Svavar Hjaltested
Skrifstofa:
Bankastr. 3, Reykjavik. Simi 2210
Opin virka daga kl. 10-12 og 1-6
Blaðið kemur ut hvern föstudag
Allar áskriftir greiðist fyrirfram
Prentað í Herbertsprenfi
voru geymdir í. Hún var tóm,
að undanskildum nokkrum
plettskeiðum. Hann gekk að
skrifborðinu. Allir peningarnir
voru horfnir!
Nú skildi hann þegar, liver
ætlunin var með bréfinu og
aðgöngumiðanum, — að koma
honum út úr lnisinu, svo að
þjófarnir gætu fengið vinnufrið.
Jú, svo sannarlega hafði hann
farið ókeypis í leikhúsið, — —
alveg ókeypis.
í stórri verksmiðju stöðvuðust
allar vélar skyndilega og enginn
gat komið þeim af stað. Loks var
Vesturlundur liinn vélkæni kvadd-
ur til. Hann bað um hamar, og er
hann hafði barið hér og þar á afi-
vélina nokkrar mínútur fóru allar
vélar að snúast aftur. Reikningur-
inn sem hann gaf var svo liljóðandi:
„Fyrir að herja vél með hamri: 1
dollar. — Fyrir að vita hvar ég átti
að berja: 49 dollarar. — Alls 50
dollarar.“
Framför í gervilimagerð.
Ameríkumenn hafa þurft að
annast marga örkumlamenn
eftir stríðið og gera þá sem
færasta til að stunda einhverja
vinnu. Einn liðurinn í því starfi
er sá, að búa til betri gervilimi
en áður voru til. — Til vinstri
á mgndinni sést nýr gervihand-
leggur og iil hægri eldri gerð.
Nýi handleggurinn og höndin
eru svo næm, að maðurinn get-
ur vel tekið á eggi með hon-
um án þess að brjóta það.