Fálkinn


Fálkinn - 06.03.1959, Blaðsíða 8

Fálkinn - 06.03.1959, Blaðsíða 8
FÁLKINN — Vivece. hlustarðu ekki a mig? Það var gremja í rödd Rogers Bern- ings, og unga stúlkan við hliðina á honum lirökk við og brosti afsakandi er hún svaraði: — Fyrirgefðu, Roger. Ég var að liugsa um annað. Roger Berning ók hílnum út á veg- arbrúnina, slökkti á hreyflinum og sneri sér að ungu stúlkunni. — Eg var aS segja þér, að hann pabbi er að ráðgera að senda mig í verslunaferð til allra stærri borga í Evrópu og athuga möguleikana á að stofna útibú. Ég verð að minnsta kosti heilt ár í ferðinni. — Það verður gaman fyrir þig, Roger, sagði Vivece uppvæg. — Þú, sem hefir svo gaman af að ferðast, ert líklega í sjöunda himni yfir þessu. — Eg er ekki kominn í sjöunda — Þú verður að sýna mér þolin* mæði, Roger. — Ég get ekki svarað þér ennþá. Eg er ekki viss um mínar eigin tilfinningar. — Er einhver annar í spilinu? Vivece horfði beint fram, og and- lit hennar var eins og stirðnuð grima, er hún svaraði og röddin var skýr og hörð: ¦— Nei, enginn annar, Roger. Hún heyrði að hann varp öndinni eins og létt væri af honum fargi, og hún beit á jaxlinn til að varast að hrópa: —¦ Jú, það er annar — sem ég aldrei fæ, og sem ég þess vegna verð að reyna að gleyma. En aldrei mun ég elska neinn annan en hann. — Ef það væri eitthvað, sem ég gæti gert fyrir þig, Vivece ... — Þökk fyrir, Roger, en þaS er þær. En ég get þvi miður ekki gefið þér neitt, sem þér er samboðið. Vivece stakk fingrunum i eyrun, eins og hún væri að reyna að loka það úti, sem hún aldrei gat gleymt. Ung stúlka eins og þú átt aS eiga dýrSlegt heimili og fagra umgerS, en allt sem ég get boðið þér er flókku- líf og tvær herbergiskytrur — hér i dag og þar á morgun, i sjúkrahús- unum, sem ég verS aS vinna viS næstu árin. En ég veit aS nærvera þin mundi breyta lélegu herbergi i heim- ili fyrir mig. Hvers vegna hafSi hann allt i einu hætt aS síma til hennar, hugsaSi Vivece sorgbitin. Skildi hann ekki að hún kaus ekkert fremur en aS fá aS lifa með honum súrt og sætt? Hvað hirti hún um þó að þau hefðu ekki nema eina stofu að vera í, ef hafði látið hana halda, að hún væri honum einhvers virði. Kvöldið eftir stóð Vivece við glugg- ann i herberginu sinu og horfði á umferðina á götunni og pikkaði fingr- unum óþolinmóð i rúðuna. Foreldrar hennar höfðu verið boðin i stórt samkvæmi og mundu ekki koma fyrr en seint heim, og nú iðraðist Vivece eftir að hafa ekki tekið boSi Rogers um aS koma meS lionnm út að dansa. Hún var aS velta fyrir sér hvers vegna tilhugsunin um að fara út með Roger væri ekkert lokkandi framar, jafnvel þótt hún hefði nú sama sem ákveðið að .iáta bónorði hans. En úr þvi að hún hafði ekki eirð í sér til að sitja kyrr og festa hugann við efni í bók — hvers vegna hafði hún þá ekki fall- ist á að deyfa hugrenningar sínar með dansi og tónlist? HVERS VEGNA KEMUR ÞU EKKI? himin ennþá, en þaS er undir þér komiS hvort ég kemst þangað. — Undir mér? at Vivece eftir. — Vivece, þér kemur það sjálfsagt ekki á óvart þegar ég segi þér, að mér þykir vænt um þig, sagði hann með ákefð. — Ég hefi verið ástfanginn af þér í meira en ár, og ég hefi ckki viljað vera vonlaus um að þér þætti kannske vænt um mig líka. Mér fannst ég vera að missa vitið þegar ég hélt að þér litist vel á unga lækninn, vin hans Bertils, en nú þykist ég vita, að það hafi ekki verið neitt alvarlegt, úr því að því er lokið. Ef þú giftist mér gætum við gert þessa ferð að brúðkaupsferð. Ég gæti sýnt þér ótal marga fallega staði, ég ... — Æ, Roger, hættu þessu, sagði Vivece hvasst. Roger Berning hnyklaði brúnirnar, og fallegt andlit hans varð óánægju- legt. — Ég botna ekkert i hvernig þú ert orðin, Vivece. Eg er að biðja þín, og þú svarar í þeim tón að halda mætti að ég hefði móðgað þig, og bið- ur mig um að hætta. — Fyrirgefðu, Roger, sagði Vivece iðrandi. — Ég ætlaði alls ekki að særa þig, en það er eitthvað ólag á mér í kvöld. Eg hefi líklega ekki feng- ið nógan svefn upp á siðkastiS. Roger Berning horfSi rannsakandi á hana um stund. — Þú ert ekki eins og þú átt aS þér, núna. Hefir nokkuð sérstakt kom- ið fyrir þig? — Nei, það er ekkert að mér nema að ég er þreytt. Viltu ekki aka mér heim núna, mig langar ekki að dansa meira í kvöld. — Það varst þú sjálf, sem stakkst upp á að við færum í „Bláa fuglinn" og dönsuðum. Hvaða duttlungar eru þetta i þér? sagði Roger gramur, um leið og hann lét bílinn taka stóra beygju. — Veistu ciginlega sjálf hvað þú vilt? — Nei, ef til vill ekki, sagði Vivece hægt, en forðaðist augnaráð manns- ins, sem hjá henni sat. Hún vildi ekki segja, að hún vissi vel hvaS hún vildi, en að þaS væri óframkvæmanlegt. — Ást mín er þér þá einskis virði, sagði hann sár. Vivece studdi hendinni á handlegg- inn á honum og sagði biðjandi: spyrja, Roger, þér það, sagði ekki neitt, sagði hún hlýlega um leið og hún rétti fram höndina til að bjóða honum góða nótt. Þetta lagast von- andi allt aftur, ef ég fæ nægan svefn. — Og þá fæ ég að bera upp spurn- inguna aftur, Vivece. Þú hefir ekki sagt nei endanlega? — Áuðvitað máttu ég get ekki bannað Vivece og hló teprulega. — En þvi spyrðu ekki aðra, sem er verðugri að fá þig en ég er. Þú segir sjálfur að ég sé duttlungafull. — Það getur vel verið að þú sért það, en þú ert undir öllum kringum- stæSum eina stúlkan, sem ég vil eiga, sagði Roger Berning stutt. — Góða nótt og sofðu vel. Eg síma til þin á morgun. Vivece kinkaði kolli og opnaði dyrn- ar. Hún smokraði sér varlega inn og jafn varlega læddist hún stigann upp á aSra hæS, án þess aS mæta nokkr- um. Þegar hún var komin inn í her- bergiS sitt og hafði læst að sér, varp hún öndinni eins og létt væri af henni fargi. Hana langaði ekki til að tala við neinn í kvöld. Sofa! Vivece brosti kaldhæðnilega er hún var að fara úr ballkjólnum. Hvernig átti hún að sofa þegar hug- ur hennar þyrlaðist eins og hjól um leið og hún lagði höfuðið á koddann? Hún hefði viljað gefa mikiS til aS fá að sofa og gleyma, en hún vissi hve ómögulegt þaS var. Hún lá andvaka klukkutímunum saman á nóttinni, og þegar hún loksins sofnaði, dreymdi ha"a einmitt um það. sem hún vildi helst gleyma. Hún hafði beðið bróður sinn um seðil upp á svefnlyf, en hann hafði aðeins svarað: — Nei, það spillir engu þó að þú verðir andvaka og hugsir þig um. Þú hefir svo lítinn tíma til að hugsa á dáginn, þvi aS þá ertu alltaf á þön um. Hvers vegna ertu altlaf svona uppvæg? Vivece hafði ekki svarað honum. Þeir hlutir eru til, sem maður getur jafnvel ekki talað um við bróður sinn, þó að það sé góður bróðir. Vivece settist við gluggann og horfði á stjörnurnar, og allt i einu fannst henni hún heyra lága dimma rödd segja: — Ég vildi óska að ég gæti tekið ofan nokkrar stjörnur og gefið þér þau aðeins fengi að vera saman? Skildi hann ekki ... Nei, hvað stoSaSi hana að vera að kvelja sjálfa sig með þessum hugleið- ingum, hugsaði Vivece með sér. Rolf vildi hana ekki, og metnaður hennar átti að hjálpa henni til að gleyma hon- um. Roger hafði beðið hennar. Ef hún tæki Roger mundi hann fara með hana í langferðir, hún mundi kynn- ast nýju fólki, sjá nýja staði og hætti, og það mundi kannske hjálpa henni tiJ að gleyma. Og þegar hún kæmi úr ferðinni aftur, mundi hún eiga svo annrikt við að ganga frá heimilinu þeirra nýja, að henni mundi ekki gef- ast tími til að htigsa til ákveðins ungs manns, sem henni var hollast að gleyma, sálarfriðs síns vegna. Ef hún giftist Roger mundi ævi hennar verða alveg eins og núna, lúx- us og lystisemdir og engar áhyggjur. Þúsundir ungra stúlkna mundu vilja gefa mörg ár af ævi sinni til að fá annað eins tækifæri og hún hafði fengið í dag. Vinstúlkur hennar höfðu löngum öfundað hana af þvi, að hún gekk svo i augun á karlmönnunum, og þær mundu ekki síst öfunda hana af Roger. Hvers vegna greip hún ekki tækifærið? Roger var ríkur, hann hafði fengið sams konar uppekli og •hún, og henni féll vel við hann sem samkvæmismann. Eftir hverju var hún að bíða? ímyndaði hún sér að draumar gæti nokkurn tima orðið raunvera? En hvers vegna hafði Rolf ekki sagt henni hreinskilnislega, að hann væri orðinn leiður á henni, í stað þess að hætta að hringja, alvcg þegjandj. Vivece bylti sér í rúminu og gróf höfuðið í koddanum til að kæfa í sér grátinn, sem hún hafði ekki getað haldið í skefjum. Hún var reið sjálfri sér fyrir að gráta, þvi að það var ástæðulaust að gráta lingan mann, sem hún hafði einsett hér að gleyma — gráta þó hann hætti að hringja. Hún ætlaði að gefa Roger jáyrði sitt, Roger, sem mundi hjálpa henni til að njóta lífsins sem best. Og þá yrði ævin ekkert vandamál, eins og <hún var núna. En þegar Vivece loksins sofnaði var það ekki Roger sem hana dreymdi um, heldur annar ungur maður, með grá augu, brosandi ungur maður, sem Síminn hringdi og Vivace hélt niðri í sér andanum af eftirvæntingu, án þess að gera sér grein fyrir því. Var það kannske • . -,? !— Sími til þín, Vivece, kallaði bróðir hennar.neðan úr forstofunni. Vivece hljóp niður stigann og tók svo fast um heyrnartólið að hnúarnir hvítnuðu, er hún svaraði með titrandi rödd: „Halló." — Ó, ert það þú, Roger? — Mér heyrist þú vera vonsvikin yfir þvi, að það var bara ég, sagði Roger og ekki laust við að hann væri stuttur i spuna. Bjóstu kannske við að það væri einhver annar? — Vertu ekki að þessari vitleysu, Iioger, svaraði Vivece hálf ergileg, ég átti ekki von á að neinn annar hringdi. Var þér eitthvað sérstakt á höndum, úr því að þú liringdir aftur? — Eg ætlaði bara að vita hvort þér hefði snúist hugur. — Já, því ekki það, Roger, kannske hefir mér gert það. Hverju stingurðu upp á í kvöld? spurði hún og virtist áfjáð. — Revýu, og siðan kvöldverð og dans — einhvers staðar. Getur það komið til mála. Eg gæti náð i ein- hverfa fleiri, svo að við yrðum nokk- ur saman. — Mér líst vel á þetta, Roger. Sæktu mig eftir klukkutima. Þegar Vivece kom inn í dagstofuna klukkutíma siðar leit bróðir hennar á hana með vanþóknunarsvip: — Ætlarðu nú út á galeyðuna aftur. Þetta er þriðja skiptið i sömu vik- unni. — Já, hvað um það, svaraði hún kærulaus og kveikti sér í vindlingi. — HvaS um það? Bertil Lönner íleygði frá sér bókinn, sem hann hafði verið að lesa, slóð upp og setti sig í slellingar andspænis systur sinni. Hann horfði á hana, svipdimmur, og sagði kuldalega: — Langar þig aldrei til að gera eitt- hvað að gagni i veröldinni, læra eitt- hvað verk og eignast tilverurétt sem manneskja? Vivece blés frá sér reykjarstrók og svaraSi hranalega: — Hvers vegna ætti ég aS læra lífs- starf, þegar aðrir sjá fyrir mér? Ef ég fengi mér eitthvað að gera, mundi verða sagt að ég tæki atvinnuna frá

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.