Fálkinn


Fálkinn - 06.03.1959, Blaðsíða 9

Fálkinn - 06.03.1959, Blaðsíða 9
FÁLKINN stúlkum, sem þyrftu hennar með, til að hafa ofan af fyrir sér. — Þú gætir lært eitthvað starf, sem hörgull er á fólki til að vinna — þá tekurðu ekki. neitt frá neinum. En með þessu háttalagi, sem er á þér, kastar þú ævi þinni á glæ og gerir engum gagn. — Hvers vegna eiga stúlkur eins og ég að læra starf — ég hefi verið alin upp til að giftast rikum manni, sem getur alið önn fyrir mér. Og þennan mann hefi ég fundið, og þar með er mínu hlutverki lokið! Bróðir hennar sem hafði skálmað fram og aftur með hendurnar í buxna- vösunum staðnæmdist fyrir framan hana. — Og þessi litli leikur við Rolf, sagði hann kaldranalega. — Lá ekk- ert bak við hann? — Hvað ertu að hugsa? sagði Viv- ece reið. — Að þú hefir reykt of mikið í kvöld ,sagði hann rólega. — Hvers vegna er allt búið milli þín og Rolfs? Var hann ekki annað en „dægrastytt- ing", sem þú kallar? Þú ættir að taka eitthvert tillit til þess, að hann er besti vinur minn, hélt Bertil áfram höstugur. — Allt búið? sagði Vivece. — Get- ur það, sem aldrei hefir byrjað, nokkurn tima verið búið? — Jæja, svo það hcfir aldrei verið, sagði Bertil reiður. Hvað kallarðu þá það, að gefa honum undir fótinn eins og þú gerðir? — Gefa undir fótinn? N'ei, bíddu nú hægur, Bertil, nú ertu að hlaupa í gönur. Eg veit ekki til að ég hafi nokkurn tíma gefið Rolf Amner undir „Þetta er fásinna, Vivece. — Þú iðrast eftir þetta ...' — Góði, Bertil, dettur þér í hug að ég giftist öllum, sem ég dufla við. Dufl er ekki annað en dægrastytting, og þegar það er búið þá er það búið. — Frá þínu sjónarmiði, já. En hinn aðalinn er kannske ekki eins flysj- ungslegur og þú, og tekur þetta al- varlega. Ég vildi óska að þú brenndir þig einhvern tíma alvarlega á þessu, og verðir ástfangin af manni, sem ekki vill eiga þig. — Þetta 'er sannarlega bróðurleg ósk, sagði Vivece og hló kaldranalega og kveikti sér í nýjum vindlingi. — Því miður verð ég að valda þér von- brigðum hvað það snertir, því að ef slíkt kynni að koma fyrir, skal þér ekki veitast sú ánægja að fá að vita um það. 1 sömu svifum heyrðist bíll blása þrisvar úti á götunni. Vivece stóð upp, tók feldinn sinn og fleygði hon- um yfir axlirnar. — Með hverjum ætlarðu út í kvöld? — Roger Berning, svaraði hún og greip nýjan vindling. Um leið og hún stakk honum milli varanna þreif bróðir hennar hann og fleygði hon- um á arininn. fótinn, sagði Vivece með fullkomnu kæruleysi. — Þá ætla ég að vona að tilfinn- ingar Rolfs í þinn garð séu af sama tagi. En þvi miður er ég hræddur um að þær séu það ekki, sagði Bertil og röddin var hrjúf. Nú gaf billinn merki aftur, og Viv- ece yppti öxlum og sagði: — Eins og þú heyrir cr Roger far- inn að verða óþolinmóður, svo að ég get þvi miður ekki talað við þig leng- ur. Sæll! — Hvað heldurðu að mamma segi um að þú ferð svona seint út? — Líklega mundi henni mislika það, sagði Vivece og hló, — en eins og þú veist, þá er ég orðin fullveðja. Svo sendi hún bróður sínum koss á fingrinum og hvarf. En úti við dyrnar hallaði hún höfð- inu sem snöggvast upp ag köldum veggnum og lokaði augunum. Jæja, Bertil var að furða sig á hvers vegna allt væri búið milli hennar og Rolfs. .Tá, það var spurning, sem hana sjálfa hefði langað að fá svar við. Kannske fannst Rolf, eins og Bertil, að hún væri einstaklingur sem ekki ætti neinn tilverurétt? Eða hann hcfði kynnst annarri stúlku, sem var honum samboðnari. Hvernig gat Bertil dottið í hug, að hún mundi vilja Roger Bern- iitg, ef hún gæti fengið annan eins mann og Rolf, hugsaði Vivece þreytu- leg með sér, er hún gekk niður þrepin. Af því að Rolf og Bertil voru félagar og höfðu verið vinir öll námsárin, hafði Vivece þekkt Bolf Amner i mörg ár. Hún hafði verið freknótt þrettán ára hengilmæna er hún kynntist Rolf fyrst. Hann var gestkomandi hjá bróður hennar. Vivece vissi ekki fyllilega sjálf hve lengi hún hafði verið ástfangin af Rolf, vissi ekki hvenær vinátta þeirra bafði breytst í ást. En þegar Rolf hafði fylgt henni heim af dansskemmtun fyrir nálægt ári síðan, hafði hann allt í einu faðmað hana að sér, kysst hana og sagt að hann elskaði hana. Og sið- an Rolf hafði fengið varalæknisstöð- una i sjúkrahúsi í bænum, höfðu þau Vivece getað hitst þegar hann átti frí. Og Vivece hafði fundist hún vera sælasta manncskja veraldar, þangað til Rolf hætti allt í einu að hringja til hennar fyrir um það bil tveimur mánuðum, og hætt að koma heim til þeirra. — Nú tekurðu ekkert eftir því sem ég segi, Vivece! Vivece hrökk við í sætinu sínu við hliðina á Roger, eins og þjófur hefði verið staðinn að verki. — Góði Roger, fyrirgefðu mér. Ég var að hugsa um dálítið, sem hann Bertil sagði áðan, rétt áður en ég fór út. Hvað sagðirðu? — Bernt og Lena verða með okkur i kvöld. Lena var undir eins til i það, hún er snör í snúningunum, telpan sú. — Já, Lena er ágæt, sagði Vivece, en svo datt henni í hug hvort húii mundi sjálf verða eins og Lena, ef hún giftist Roger. Jafn yfirborðsfeng- in og síþyrst í skemmtanir. Þetta kvöld varð eins og öll önnur kvöld, sem Vivece hafSi verið úti að skemmta sér. Þegar hún loksins komst i rúmið, var klukkan þrjú, og morg- uninn eftir vaknaði hún með höfuð- verk. Það var þetta lif, sem hún mundi lifa ef hún giftist Roger, hugsaði hún með viðbjóði. En samt var þaS að giftast Roger einfaldasta lausnin á vanda hennar, og þess vegna mundi þetta vrða hlutskipti hennar. En hjarta hennar grét þegar hún hugsaði ti! þess hve indælt væri að lifa með þeim, sem maður elskaði. Fáum vikum síðar ætlaði Bertil á dansskemmtun með félögum sínum, og af því að unnusta hans fékk for- föll á síðustu stundu, bauð hann Vivece með sér. Hún varð glöð og tók boðinu með þakklæti. Bróðir hennar varð dálítið forviða. Vivece hafði ver- ið svo sinnulaus upp á síðkastið, og Bertil hafði hvað eftir annað heyrt hana afþakka, þegar verið var að b.ióða henni út. Þess vegna hafði hann búist við að hún mundi afþakka núna lika. Hvers vegna var hún svona áfjáð í að fara með honum? Hann kveikti sér i vindlingi, blés frá sér reyknum og sagði í aðvörunartón: — En mundu, að þú mátt ekki dufla við félaga mina. Þú hefir gert meira en nóg að því. — Eg ætla mér alls ekki að frcista þeirra, en mig langar til að koma með þér og fá að dansa, sagði Wivece hægt, i stað þess að svara með einhverri hótfyndni, eins og hann hafði búist við. . Bróðir hennar horfði efins á hana, en eitthvað í rödd hennar sannfærði hann og gerði hann hugsandi um leið. Ef það hefði ekki verið svo ólíklegt, mundi hann hafa þótst séð örvænt- ingu i augum Vivece. En hvers vegna hafði örvænting átt að skína úr aug- um hennar, sem allt lék i lyndi við? Vivece renndi augunum yfir dans- salinn, en sá ekki það, sem hún var að leita að, og vonbrigðin voru svo mikil, að hana kenndi til. Þegar Bertil bauð henni með sér, hafði henni fyrst af öllu dottið í hug að nú væri hckifæri til að hitta Rolf. Hann mundi eflaust koma, hann liafði gaman af að dansa, þótt hann kynni ekki vel við sig í fjölmenni. En þetta var innan félags hans. Eftir nokkra klukkutíma, þegar Vivece var orðin vonlaus um að Rolf kæmi, fannst henni orðið ómögulegt að skemmta sér. Hún hafði þótst svo viss um að Rolf kæmi, og ef hún fengi tækifæri til að .tala við hann þóttist hún viss um, að allt mundi lagast aftur. Það gat ekki verið satt að hann væri hættur að elska hana. Þetta hlaut að vera einhver misskilningur. En Rolf hafði ekki komið, og þess vegna var skemmtunin tilgangslaus, frá hennar sjónarmiði. Piltarnir höfðu stjanað við hana, en hún hafði enga ánægju haft af því. Nei, hún varð að reyna að gleyma Rolf fyrir fullt og allt. hugsaði hún með sér er hún fór fram í fatageymsluna til að ná í kápuna sina. Og þegar hún hefði gleymt Rolf ætlaði hún að trúlofast Roger. Þannig hlaut það að verða. Vivece var að hugsa um að fara heim án þess að kveðja nokkurn mann, en þegar hún var á leiðinni niður stigann heyrði hún nafn sitt nefnt. Það var einhver sem hún sá ekki, sem gerði það. — Já, hún systir hans Bertils er verulega fríð, en það er perla, sem þarf dýra umgerð, er ég hræddur um, sagði röddin og hló. En — var hún ckki einu sinni talsvert með Rolf Amner? — Jú, en hann dró sig i hlé þvi að hann vildi ekki verða henni fjötur um fót. Ég man eftir að hann sagði það einu sinni, þegar við höfðum vörð saman. — Hún er eins og sjaldgæf orkidea, en þær eru nú ekki beinlínis ræktað- ar til þess að varalæknar, stórskuld- ugir, geti náð í þær. Geturðu hugsað þér hvernig orkídeur mundu sóma sér i svona stofu, til dæmis? Jafn illa og Vivece Lönner sómdi sér i fátæk- legri kytru. — Undarlegur maSur þessi Amner, sagði önnur rödd. — Ég niundi hirSa orkídeuna ef ég væri í hans sporum, og svo gera vistlegt kringum hana f yr- ir peningana, sem hún fær væntanlega í heimanmund. — Nei, drengir, nú koma stúlkurn- £»• líklega og sækja okkur. Við skulum gleyma orkídeunum og fara inn til fjólanna og túlipananna okkar, sagði einhver hlæjandi. Við höfum tekið okkur ósæmilega langt reykingahlé — við komum þó hingað til aS dansa, fyrst og fremst. Þeir hlógu og Vivece heyrSi aS þeir fóru inn í danssalinn. Hún læddist varlega niSur stigann og inn i síma- klefann. Flýtti sér aS velja númer Rolfs. Hún vissi ekkert hvort hann væri heima. Kannske hafði hann vörð i nótt? Henni fannst eilífðartími þangaS til hún heyrSi rödd hans í simanum. — Rolf, þetta er Vivece. Má ég fá aS tala við þig strax. Framh. á bls. 11

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.