Fálkinn


Fálkinn - 06.03.1959, Blaðsíða 5

Fálkinn - 06.03.1959, Blaðsíða 5
FÁLKINN um og laukamynduðum turnum er að- eins tveggja hæða há, með löngum súlnaröðum og smágörðum með gos- brunnum. Haglega gerðar smíðajárns- grindur eru fyrir dyrum þess hluta hallarinnar, sem forðum var kvenna- búr sjahsins. Inngangurinn þangað var kallaður „Inngangur að hinu for- boðna" og héldu geldingar þar vörð í tíð hinna gömlu keisara. Eftir borðhaldið fylgdi Soraya gest- um sínum um salakynnin og sýndi þeim hið ótrúlega safn dýrra gripa. sem þar var saman komið. Að visu var höll þessi rænd i orrustunum sem háðar voru um völdin i Persíu fyrir hálfri öld, en svo mikið var þó skilið eftir, að það nægir til þess að vestur landabúi fái stýrur i augun. Krúnugimsteinarnir eru rikiseign og flestir geymdir í kjallara þjóð- bankans. Þeir sem enn eru í höllinni eru geymdir i rammlæstum klefa, og aðeins sýndir tignustu gestum. Dýr- asti krúnugripurinn er kóróna, sem nefnist „Haf úr ljósi", með þúsund- um demanta og annarra dýrra steina. Framanvert er hún skreytt páfugla- fjöðrum. En i sölunum er það Páfugla- hásætið, sem fólk tekur fyrst og fremst eftir. Það var sagt að drottn- ingu væri ekki um að sýna gestum þann sal, þvi að það var þjóðtrú, að Páfuglahásætið væri óheillaboði. Hásæti þetta er bekkur úr skíru gulli, alstráður eðalsteinum og for- hengi úr perlum fyrir framan. Við bekkinn er stóll úr smelltu gulli með drekamyndum og gimsteinum, Sagan segir að Nadir sjah hafi rænt þessu hásæti frá stórmógúlnum indverska eftir blóðbaðið i Dehli, er 400.000 manns var brytjað niður. En Allah refsaði hinum blóðþyrsta sjah. Hann var myrtur undireins og hann hafði náð í hásætið. Kadjarar, sem ríktu lengi i þessu hásæti voru reknir frá rikjum af Reza mikla, föður núver- andi sjahs. Og Soraya kvað hafa haft beyg af hásætinu. Kannske hefir hún hugleitt hvað mætti fá fyrir það af krónum og aur- um til að draga úr hungri fátækl- inganna. Páfuglahásætið kvað vera 60 milljón dollara virði! Konurnar grétu á gótunum í Teher- an þegar fréttist um hjónaskilnaðinn. Soraya var vinsæl i Persiu fyrir feg- urð sína og líknarstarfsemi, og skiln- aðurinn vakti sorg um allt land. Soraya er nú 25 ára og getur ekki gifst aftur fyr en þrír mánuðir og tiu SKRITLUR. Greppur leikari var að falast eftir herbergi hjá frú Hagbarð, en hún var ekki sérlega hrifin af þeirri stétt manna. — Góða frú, sagði leikarinn, þér getið treyst því sem ég segi, að síð- asta húsmóðir mín hafði miklar mæt- ur á mér. Hún grét þegar ég fór. — Það kemur alls ekki til þess hérna. Ég læt alltaf borga húsaleiguna fyrirfram. —O— dagar eru liðnir frá algerum laga- skilnaði. Hún er dóttir núverandi persneska sendiherrans i Vestur- Þýskalandi, en móðir hejinar er þýsk. Settist Soraya að hjá þeim i Köln er hún kom frá Persiu. Nú er hún á ferðalagi um Ameríku til að ná sér eftir hjúskaparraunirnar. Það er full- yrt að hún og sjahinn unnist hugástum eftir sem áður. Siðast lét sjahinn tvö ár liða frá skilnaðinum þangað til Iiann fékk sér nýja drottningu, en nú kvað stjórnin reka á eftir honum, að hann giftist sem allra fyrst. — A hverju lifir þessi ungi maður? — Hann lifir á að skrifa. — Ekki vissi ég að hann væri rit- höfundur. — Nei, hann er það ekki. En hann skrifar heim eftir peningum. — Er stóllinn nægilega hár núna? KOMI, SEM var múruð inni lifandi. 43. 1) í Montsegur-hallargarðinum i Dayphiné stóð á sínum tima steinkross með þessari áletrun: „Lucie de Pracontal: 25. júni 1715. — Þann dag giftist Lucie greifanum de Quinsona. En það dró úr gleðskapnum er hin unga brúður ætlaði að brjóta aprikósukjarna og skipta möi.dlunni milli sín og mannsins síns. Þvi að i sömu svifum brotnaði hringurinn, sem hún hafði fyrir stuttu sett á fingurinn á sér. „Þetta veit á illt!" sagði hún og varð hrædd. Gestirnir reyndu að eyða því. Skömmu síðar kom þeim hjónun- um saman um að fara i feluleik, þvi að nóg var af skúmaskotum i höllinni. 2) Þetta þótti besta skemmtun, og þegar leikurinn hafði staðið í klukkutima var kallað að nú skyldu allir koma fram úr felustöð- unum. Og allir skiluðu sér — nema Lucie. Það- var kallað á hana og leitað hátt og lágt, en hún fannst hvergi. Eftir tveggja mánaða leit var hætt að leita i nágrenninu. Foreldrar og maður Lucie voru óhuggandi og fluttu á burt til Valence, en höllin stóð óbyggð. 3) Árið 1750 kom ungur greifi, de Rabasteins i höllina, sem þá var farin að hrörna, ásamt nokkrum vinum sinum. Þeir snæddu málsverð i garðinum og til þess að gera sér eitthvað til dægra- styttingar á eftir hugkvæmdist þeim að fara i feluleik í höllinni. Rabastein lenti inni i þröngum, dimmum gangi og er hann þrýsti sér upp að veggnum fann hann að hann lét undan og leynihurð opnaðist. Hann fór inn um dyrnar og skellti hurðinni eftir sér; varð nú fyrir honum stigi úr steini ofan i kjallaraklefa. Ofurlitla skímu lagði inn um rifu í veggnum. Hann þreifaði fyrir sér og þegar augu hans fóru að venjast myrkrinu sá hann borð með tveimur stólum hvoru megin. í öðrum stólnum sat ung kona með lokuð augu, angurblitt bros hafði stirðnað á vörunum og hörundið var skorpið eins og á múmíum. 4—5) Hann hafði lesið áletrunina á steinkrossinum og heyrt um afdrif Lucie. Skildi hann þvi undir eins að þarna væri horfna brúðurin. Ekki var hann neitt hræddur við likið. Hitt óttaðist hann meira, að hann yrði fyrir sömu örlögunum og Lucie. Hann sat þarna lokaður inni i sólarhring, en það varð honum til happs að köttur hallarvarðarins kom inn um rifuna á klefanum. Hann náði í hann og batt vasaktútinn sinn um magann á honum og kött- urinn hljóp út sömu leið og þá fór félaga Rabasteins að gruna margt. Hann gat lika látið heyra til sin gegnum rifuna.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.