Fálkinn


Fálkinn - 17.07.1959, Blaðsíða 2

Fálkinn - 17.07.1959, Blaðsíða 2
FALKINN * £itt af ktierju * Ameríkumaður í París MARGIR amerískir blaðamenn eiga heima í París, og einn þeirra er Art Buchwald. Hann kom til Par- ísar fyrir 7 árum og œtlaði verða þar nokkrar vikur. Hann er þar enn. Og hann hefur notað tímann til að kynnast þjóðinni. Þó viður- kennir hann, að enn verði hann oft steinhissa á Frökkum. Eins og t. d. nýlega, er hann fékk inflúensu og háan hita. Hann naut ekki neinnar samúðar fólksins á heimilinu fyrir það. Eldakonan varð fýld, vegna þess að hann vildi ekki borða allan góða matinn, sem hún brasaði handa honum, og vinnukon- an fúl, vegna þess að hann lá í rúm- inu, þegar hún œtlaði að taka til í herberginu. Nú náði kona Arts í lækni, og sá gamli hristi höfu'ðið. Það var ekki aðeins inflúensa, sem gekk að Art, heldur lifrarveiki líka. Frá því augnabliki að lifrarveiki var nefnd, breyttist allt viðhorf gagnvart Ameríkananum. í Frakk- landi er lifrarveikin einskonar heið- ursmerki, eins og orða heiðursfylk- ingarinnar. Allir Frakkar fá lifrar- veiki, stundum oftar en einu sinni. Þeir finna til skyldleika við þá, sem fá þennan sjúkdóm, ræða horfurnw og allir vita um eina meðalið sem sto'ðar. Allt hverfið vottaði nú Buchwald samúð sína og heimsótti hann. Elda- konan stóð. raulandi frammi í eld- húsi og sauð jurtaseyði handa hon- um. Hún hafði féngið uppskriftina ÁFRAM NÚ! — Norwich, þriðju- deildar knattspyrnusveitin enska, sem kom öllum á óvart með því að gera jafnan leik við knattspyrnu- liðið frá Luton ,í lokaleiknum um „Bikarinn", kvað hafa haft mikinn stuðning í'þessum leik af örfunar- ópum fylgismanna sinna, sem fjöl- menntu á leikinn. — Myndin er tekin af einum stuðningsmannin- um í næstsíðasta leiknum, sem skrautklæddist áður en hann fór á leikinn (eins og Kötluskáldið og Oddur sterki-áður en þeir fóru á Alþingishátíðina). Hann er með kanarífugl með sér, en Norwich- knattspyrnumennirnir ganga undir nafninu „kanarífuglarnir". frá langbmmu sinni í Auvergne. Meðan frú Buchwald fór út að verzla, laumaðist stofustúlkan inn til sjúklingsins, og grátbœndi hann um að éta ekki baunir i neinni mynd. Þær væru baneitraðar fyrir lifrina. Nokkru seinna stóð húsvarð- armaddaman grátandi við rúm Buchwalds. Svona hafði farið með manninrí hennar sáluga, sagði hún. Fyrst fékk hann inflúensu og svo lifrarveiki. Ekkert þoldi hann að borða, ekkert feitmeti, ekki fransk- ar kartöflur . . . ekkert vin, og það var 'nú verst af öllu. Enda lifði hann þetta ekki af. Hann lognaðist út af. Buchwald var nýsofnaður eftir þessa heimsókn, þegar kaupmaður- inn kom og fór að lesa yfir honum að svefn ¦—¦ aðeins svefn — þyrfti hann að fá, ef hann œtti nokkurn- tíma að fá.bata. Skömmu síðar kom rafvirkinn. Enginn vissi betur en hann, hvernig átti að fara með lifr- arveikina. Hreint loft; hreyfing, leikfimi fyrir opnum glugga. Það hafði bjargað lífi hans — rafvirkj- ans. Þegar Buchwald var orðinn heið- gulur um allan skrokkinn, þóttist kona hans sjá fram á, að ekki væri vanþörf á að koma honum í sjúkra- húsið. Þau fengu leigubíl. Bílstjór- inn ók eins og vitlaus maður gegn- um umferðarþvöguna á götunum. Sjúklingurinn veinaði og bað hann eins og guð sér til hjálpra, að aka varlegar. En hinn hélt áfram gapa- akstrinum. Svo barði frú Buchwald í rúðuna og kallaði, dð maðurinn hennar væri að fara í sjúkrahús, því að hann vœri veikur í lifrinni. Bílstjórinn hœgði samstundis á sér. Þegar þau fóru úr bílnum, vildi bílstjórinn ekki taka við vikaskild- ingi, því að farþeginn væri lifrar- veikur, en kvaddi hjónin með handabandi. Þetta meðlæti hélzt í þrjár vikur, segir Buchwald. Aldrei á œvinni hafði hann lifað innan um jafn elskulegt og nœrgœtið fólk, segir hann. Það lá við að hann óskaði að hann losnaði aldrei við guluna. Að minnsta kosti œtlar hann fram- vegis alltaf að g'era sér upp lifrar- veiki, ef hann vill opna sér leið að frönskum hjörtum. Hún var seld tveimur Ægileg viðureign varð nýlega í sigaunabúðum í Álghult í Svíþjóð, svo að fimm lögreglumenn urðu að skakka leikiwn. Ástœðan o>ar sú, að faðir ungrar stelpu og laglegrar hafði selt hana — ekki einum brúð- guma heldur tveimur. Þeir höfðu hvor um sig borgað 6000 krónur fyrir stúlkuna, og því ekki nema eðlilegt, þó að hvor vildi hafa sitt. Og þá var gripið til hnífanna. Reynt hefur verið að koma sœttum á, þannig, að brúðgumarnir eigi stúlk- una sitt árið hvor. TÍBET-BÚAR VIÐ MINNISLUND GANDHIS. — Sendinefnd sú, sem Tíbetingar gerðu út á fund Nehrus, undir forustu Lukhangwa forsætisráðherra, sést hér á myndinni stödd við minnislund Mahatma Gandhis, en þar lagði hún niður blómafléttur og sveiga og hvíta borða. Eini skeggjaði maðurinn á myndinni er Lunkhangwa forsætisráðherra. Biátt 0M0 skilar yður HVÍTASTA ÞVOTTI í HEIMI — CihHig tejt fyrir nttilitaH

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.