Fálkinn


Fálkinn - 14.08.1959, Blaðsíða 6

Fálkinn - 14.08.1959, Blaðsíða 6
FÁLKINN Petet Tcu>hMh4 4. Mnti Stríðshetja og stallari BIÐILL í ÚTLEGÐ. Peter Townsend var í Bruxelles í útlegð og hann varð að þola það og mátti ekkert segja. Hann varð að fela sig í hinni stóru borg. Margaret prinsessa hafði lofað að giftast honum þegar hún yrði 25 ára. En þessu mátti hann ekki segja frá. Einhverntíma fórust hon- um þannig orð, og það var hent á lofti: Orðin verða að koma úr ann- ari átt. Fyrst í stað bar heldra fólkið hann á höndum sér. Allir vildu bjóða honum heim. En hann afréð að koma aðeins í þau samkvæmi, sem hann neyddist til að sækja stöðu sinnar vegna. Bezt féil honum í fámennum samkvæmum, með mönnum sem hann þekkti vel. Kokteildrykkjur var honum illa við. Ef hann var tilneyddur að koma í slík samkvæmi hélt hann sig jafn- an úti í horni og talaði við sama manninn. Líklega hefur sendiherr- anum xundist hann vera lélegur samkvæmismaður. Sir Christopher, sem sjálfur er. ógiftur, hafði gert sér von um að maður sem hefði verið svo lengi við hirðina væri til- valinn samkvæmismaður. En það brást. Peter vildi láta sem minnst á sér bera. Hann hefði getað sökkt sér niður í vinnu, en staðan í Bruxelles gaf ekki tilefni til þess. Belgía var vin- veitt land og ástæðulaust að fara á hnotskóg eftir hernaðarleyndar- málum þar. Þetta var staða, sem ekki þurfti nema þriðjunginn af Peter Townsend til að gegna. Nokkrum dögum eftir að hann kom til Bruxelles var hann á dans- leik sem sendiherran hélt. Hann var þar fram yfir miðnætti en leit ekki á nokkra af fallegu belgisku stúlk- unum, sem þar voru. Hann var reykjandi og skeggræðandi lengst af kvöldinu. Hann var orðinn hræddur um að byrjað væri að pískra nafn hans í sambandi við aðra konu, og margar gerðu tilraun til að kynnast honurn. Þegar fólk sá að Townsend kærði sig ekkert um að vera borinn á höndunum fór heimboðsbréfunum til hans að fækka. Hann fékk ráð- rúm til að leggja niður fyrir sér hvernig hann gæti best varið tím- anum Jj Belgíu. Þegar Townsend fór frá London hafði verið umtalað, að hann yrði að heiman í eitt ár. En drottning- unni, ekkjudrottningunni og öðrum sýndist að Margaret væri enn stað- ráðin í að Giftast Townsend. Og þá varð að grípa til nýrra ráða. I BRUXELLES. Aðalvandinn hjá Townsend var drepa tímann í útlegðinni. Fyrst af- réð hann að læra frönsku og stund- aði það nám iðinn í meira en ár, enda talar hann nú ágætlega frönsku. Hann hafði alltaf haft gam an af hestum og nú fór hann að æfa sig í torfæruhlaupi. Hann gekk í „Etrier Belge", sem er frægasta hestamannafélag Beigíu. Hann leigði sér góða íbúð með húsgögnum í Avenue Louise fyrír 30 pund á mánuði. Stofu með tveim ur svefnherbergjum og eldhúsi. Á hillunni yfir arninum voru myndir af sonum hans tveimur, Giles og Hugo, og á skrifborðinu í horni þar sem enginn gat séð hana nema hann sjálfur, var mynd af Marga- ret. Hann lifði óbrotnu lifi og hafði lítið um sig. Mörgum fannst það ó- þarft af honum að sneiða hjá öllu samkvæmislífi sendiráðsins. En það var ekki vegna söguburðsins sem hann sneyddi hjá fólki, hann hefur aldrei verið mikið fyrir fjölmennið. Þegar hann hafði verið í eitt ár i Bruxelles var hann orðinn ágætur reiðmaður og nú afréð hann að fara að taka þátt í kappreiðum. Hann keppti tvisvar til þrisvar í viku, víðsvegar í Evrópu — París, Mad- rid, Frankfurt, "Wien, Osló, Milanó og Zurich. Vann marga sigra árið 1955. Hann stundaði þessa íþrótt með kostgæfni, eins og annað sem hann tók sér fyrir hendur. Fór snemma á fætur og æfði sig hjá belgiska þjálfaranum Alfred Hart. Hann gætti vel þyngdar sinnar og hljóp oft um skógana í nágrenn- inu til þess að létta sig undir veð- reiðarnar. Margaret prinsessa fór snemma ársins 1955 til Vestur-Indía, og nú vonuðu margir hennar nánustu að STÆRST í HEIMI. — Þessi 5-blaða skipsskrúfa, 7.5 metrar í þvermál, var nýlega steypt í Le Havre í Frakklandi. Hún vegur 45 lestir og á að fara í 72.000 lesta tankskip, sem verið er að smíða í Dunkerque. hfinni mundi snúast hugur að því or Townsend snerti. Hún hafði gaman af ferðinni og rækti allar hinar opinberu skyldur sínar með mikilli nákvæmni, en hún gleymdi ekki Peter. Þegar hún kom til London aftur fékk Townsend hálfs mánaðar leyfi, en var kyrr í Bruxelles. Um þær mundir stóð þessi fyrirsögn í einu saurblaðinu: „Bráðum tekur Marga- ret ákvörðun". Þetta nægði til þess að gistihús- in í Bruxelles fylltust af blaða- mönnum úr öllum áttum. Tpwns- end sat heima í íbúð sinni eins og fangi. Hann ráðfærði sig við prins- sessuna og sendiherrann, sir Christo pher Warner, og loks féllst hann á að taka á móti blaðamönnunum. — Mér þykir leitt að þurfa að fela mig eins og þjófur á mínu eig- in heimili, sagði hann. Þegar hann var spurður hvort hann ætlaði að giftast prinsessunni svaraði hann: — Þessu get ég ekki svarað, því að það snertir fleiri en sjálfan mig. Eg fór til Bruxelles vegna þess að ástandið var orðið óþolandi fyrir okkur bæði, sérstaklega fyrir hana. KANSKE VONT SAMT? Peter var léttur í lund þrátt fyr- ir allt. Konungsfjölskyldan hafði gert það sem hægt var að gera: Sent biðilinn í annað land, prins- essan verið áminnt um ábyrgðina sem hún hefði gagnvart hásætinu. Erkibiskupinn af Kantaraborg hafði sagt afdráttarlaust að kirkjunnar þjónar gætu ekki gift prinsessuna fráskildum manni. Sir Winston Churchill hafði minnt hana á sorg- arsöguna af hertoganum af Wind- sor. En hafi allir þessir menn haldið að ein Vestur-Indíaferð nægði til þess að prinsessunni snerist hugur, þá urðu þeir fyrir vonbrigðum. Townsend var þrátt fyrir allt smeykur meðan hún var í ferðinni, því að hann vissi að reynt mundi að hafa áhrif á hana. Mundi hún geta staðist það? Hann hefði ekki þurft að kvíða neinu. Undir eins og Margaret var komin heim í Clarence House hringdi hún til Bruxelles til að tala við Townsend. Hún var enn stað- ráð'in í að giftast honum. Vorið og sumarið var Townsend enn allur í störfum sínum og veð- reiðum. Hann var sannfærður um að hinni löngu bið mundi ljúka með fögnuði. Um þessar mundir fékk hann mörg hótunarbréf. Þau voru send áfram til belgíska- hermálaráðherr- ans. Belgíska lögreglan hélt að bréf- in væru af pólitískum rótum runn- in, og Peter fékk vopnaðan lífvörð frá belgísku öryggislögreglunni. Lífvörðurinn, Michel, var aldrei skammbyssulaus. Hann var allsstað- ar með Townsend — líka á kapp- reiðunum. Fyrir utan íbúðina í

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.