Fálkinn - 13.07.1964, Side 14

Glösin stóðu í röð, glamp-
andi og freyðandi. Þau voru
þrjú.
„Nú vil ég fá að vita aílt um
þig,“ sagði Morrie, og kleip mig
í hnéð. „Hvers vegna sagði
bjáninn hann Harold ekki, að
hann hefði skilið þig eftir í
Frakklandi? Ég lánaði þeim að-
eins villuna, þegar ég vissi, að
þau ætluðu að fara með þig
hingað með sér. Svafstu í rúm-
inu mínu, ha? Ég gaf honum
ströng fyrirmæli þar að lút-
andi. Hélt að mér myndi líka
það betur, ef þú hefðir sofið í
þvi iíka. Já, og hvaða barn er
þetta annars, sem þú ert með?
Hef ég farið á mis við að vita
af jafn miklum viðburði og því,
að þú hafir alið barn?"
Ég setti barnið á hné mér
og drakk kampavínið. Morríe
hafði verið vinur Dot og minn
líka svo árum skipti. Hann
hafði upphaflega átt blaðavið-
tal við Dot, og skrifað dálítið
um hana, og þau höfðu orðið
góðir vinir, og héldu áfram að
vera það þótt árin liðu. Hann
var fölleitur, um fjörutíu og
fimm ára, feitlaginn, Gyðingur,
og vel út lítandi. Hann hafði
þann háværasta hlátur í allri
Lundúnaborg, og maður komst
ekki hjá því að hlæja líka.
Hann var rétti félaginn, þegar
aiit lék í lyndi, og ómetanlegur,
þegar illa gekk. Ég bölvaði mér
fyrir að hafa ekki hringt í
hann, þegar Dot dó. Morrie
myndi segja manni að hætta að
skæla. Lundúnarödd hans og
feitur, riðvaxinn líkaminn, at-
hugasemdir lausar við alla
meðaumkun og drykkir annað
slagið, voru það sem maður
þarfnaðist.
Hann sat og virti mig spyrj-
andi fyrir sér.
14
Ég sagði honum allar frétt-
irnar í einni setningu.
„Jæja, svo þú ætlar að vera
hérna dálítinn tíma. Það eru
góðar fréttir. Ég verð að hitta
þig,“ sagði hann. Tueks hjónin
koma í næstu viku og þá skul-
um við halda veizlu.“ Hann
tók glasið sitt og skálaði við
mig.
„Þú lítur prýðilega út, vina
mín, en dálítið meira ... ég get
ekki lýst því með öðrum orð-
um, en dálítið meira í minni
stétt. Lægra niðri. Miðstétt og
á niðurleið."
„Morrie, vertu ekki svona
mikið snobb. Ég er miðstéttar-
manneskja."
„Dot mun ganga aftur og
fylgja þér, ef þú segir 'eitthvað
þessu líkt. Oh, guð minn góður,
hvað er klukkan. Þessi gamla
belja í villunni verður ævareið,
ef ég kem ekki aftur til hádegis-
verðar. Hún býr til alveg ó-
meltandi mat fyrir mig. Mag-
inn í mér verður alveg ómögu-
legur, þegar ég hitti svona
fallegar konur, og þær fælast
mig.“
„Ég geri ráð fyrir, að hún
vilji hafa þig sjálf, og geri
þetta því af ásettu ráði.“
„Þú slærð mér gullhamra.
Maginn er ekki eins stór og
hann var, hvað sýnist þér?“
„Mér sýnist hann nákvæm-
lega eins.“
„Þú getur ekki fyrirgefið
mér fyrir að segja, að þú værir
á niðurleið. Ég hringi til þín,
þú dýrlega kvenvera. Hvar
sagðist þú búa?“
„Ég sagði þér ekkert um
það. Ég skal skrifa þér.“
„Það verður þá víst ekki á
næstunni.“ Hann leit á mig aft-
ur. „Ef til vill er það hár-
greiðslan. Þú verður að taka
þig á, stúlka mín, en barnið er
ágætt yfirskin. Ég klóra síma-
númerið mitt hér á umslagið."
Hann kyssti mig aftur og fór af
barnum.
Ég lauk úr þriðja glasinu
mínu í þann mund er dr. Whit-
taker kom inn um dyrnar. Ég
sá ha'nn ræða við Leon, sem
hlustaði með athygli og tók síð-
an í höndina á honum, og sagði
eitthvað hvað eftir annað, sem
aðeins gat verið: „þakk yður
fyrir.“
Vínið hafði stigið mér til höf-
uðs, og ég fann til undarlegrar
tilfinningar. Þetta var það.
Þetta var hin læknandi hönd, og
lækniseiðurinn.
En dr. Whittaker leit kulda-
lega á mig um leið og hann
gekk yfir til mín, og hann sagði
varla eitt einasta orð á hinni
löngu leið heim. Hann hafði
jafnvel litið kampavísnglösin
þrjú fyrir framan mig enn kald-
ari augum.
Ég hafði alls ekki í hyggju
að segja honum söguna um lyf-
seðilinn hans, eða útskýra fyrir
honum, að ég hafði ekki eytt
hans peningum í vínið. Ég ætl-
aði að geyma mér þetta, hugs-
aði ég, á meðan ég gaf Riette
að borða og lagði hana í rúmið,
og gekk óvissum skrefum yfir
í svefnherbergið mitt. Það gæti
komið sér vel síðar, að hafa
verið göfuglynd en misskilin.
ÁTTUNDI KAFLl.
Madame Prosper bauð mér
yfir um til sín einn daginn til
tedrykkju, en hún kafði gefið
mér alveg sérstakt te, þegar ég
var veik.
„Ég hélt, að maður drykki
ekki þetta te, nema þegar mað-
ur væri veikur," sagði ég við
Pascale, sem flutti mér skila-
boðin.
„Það eru til margar tegundir
af tei,“ sagði Pascale, fyrir-
litlega. Hún var nú orðin vön
við að hafa útlendinginn í hús-
inu, og hundrað ára styrjöld-
in var byrjuð á milli okkar.
Henni fannst ég vera íífl, var
afbrýðisöm vegna vinfengis
míns við lækninn, og hafði fyr-
irlitningu á því, að ég skyldi
koma í staðinn fyrir Madame
Prosper. Hún hjálpaði mér
aldrei, og hefði gert allt til þess
að gera mér erfiðara fyrir, fyr-
ir litla þóknun. Barnið, „þetta
vesalings smábarn", var einn-
ig fyrirlitið, vegna þess að það
tiiheyrði um stundarsakir
ensku ungfrúnni.
Aftur á móti tók nú Madame
Prosper hjartanlega á móti mér
í öðru húsi, yfirhlöðnu hús-
gögnum, aðeins minna en hitt
var, en álíka gamaldags og
ruslaralegt. Keypti fólk aldrei
nokkurn nýjan hlut hérna?
Þegar ég sat á frönskum sófan-
um, fannst mér ég einna helzt
tilheyra konungsfjölskyldu.
„Hvernig gengur yður, góða
mín? Ég hugsa svo oft til yð-
ar. Þetta hlýtur að vera erfitt
lif fyrir yður.“
„Oh, nei, madame. Mér geng-
ur ágætlega. Og Riette líður
vel. Lítið aðeins á hana.“
Skakki barnavagninn stóð
fyrir utan gluggann, þannig að
ég gat fylgzt með því, sem í
honum var. — „svona ef ein-
hver skyldi láta sig hafa það að
ræna barninu,“ sagði Madame
Prosper stríðnisleg11. Henni
fannst hugmynd mín hreinasta
fjarstæða og bara hlægileg, um,
að einhver í þorpinu, sem hafði
þó losað sig við hana, kynni
nú að stela henni.
„Ég hef fréttir að færa,“
sagði Madame, eftir að hafa
dáðst að barninu eins og til var
ætlazt. Hún leit á mig þýðing-
arfullu augnaráði, og lækkaði
röddina, þó engin hræða væri
nálægt. „Ég held, að einhvern
næstu daga munum' við að
minnsta kosti finna annað for-
eldri þessa aumingja barns."
Mér fannst sem hún hefði
rekið mér bylmingshögg undir
bringspalirnar.
„Ég get ekki sagt yður neitt
meira núna,“ sagði Madame
Prosper, eins og unglingsstúlka,
sem er að segja stöllu sinni
leyndarmál í leikfimisalnum.
„En treystið mér aðeins."
Til hvers? Til þess að taka
Riette frá mér.
„Ekki svo að skilja, að við
getum gert nokkuð í þessu sem
stendur."
FALKINN