Fálkinn - 13.07.1964, Blaðsíða 42

E'alin fortíð
f. axnh. af bls. 40.
fyrir framan eldinn og horfði á
þær í skininu frá honuni. Sum-
ar þeirra voru af lækninum,
þar sem hann var miklu yngri
og þunnleitari en nú. Sumar
voru af fallegri unglingslegri
stúlku. Og allar voru þær tekn-
ar i þorpinu í Devonshire, þar
sem ég hafði verið í skóla.
Þarna bak við var græni
kletturinn, sem ég hafði starað
á út um svefnherbergisglugg-
ann minn. Þaina var hlaðan,
steinhúsið, sem ég mundi svo
vel eftir, með serusviði og
gi asflötinni. Ein myndanna var
af gamla þorpinu sjálfu á björt-
um sumardegi, og þar sást þessi
sama stúlka standa á miðjum
veginum með fangið fullt af
liljum.
Svo dr. Whittaker var frá
Devon. Frá staðnum, þar sem
ég hafði lent eftir meginlands-
flakk mitt, þessi angandi stað-
ur, enska útgáfan af hinu hlýja
suðri. Hver var stúlkan? Var
hún dáin? Með því að athuga
myndirnar nákvæmlega sá ég,
að hún var Ijóshærð og hvass-
nefjuð, eitt af þessum brezku
andlitum, sem endurspegluðu
ást forfeðra okkar á haukum.
Hún var með allt of mikið og
sítt hár, sem flaksaðist ósmekk-
lega um axlirnar.
Hvers vegna hafði hann sagt
mér, að hann kæmi frá Mið-
löndunum? Þegar við höfðum
fyrst talað saman, og ég hafði
minnzt á Ellie sagði ég, að við
hefðum verið í skóla í Devon
og hafði spurt hann, hvort
hann þekkti sig þar um slóðir.
Hann hafði svarað kuldalega
„Nei, ég hef aldrei komið þang-
að.“ Og svo kom mér í hug, það
sem Madame Prosper hafði sagt
fyrr um daginn: „Hafnirnar,
bátarnir og sjórinn.“ Síðan hve-
nær höfðu slíkir verið í Mið-
löndunum?
Kannski hafði hann aðeins
farið þangað í leyfi og hefur
nú gleymt því, hugsaði ég með
mér. En fólk lýgur ekki senni-
lega. Ég var sjálf gefin fyrir
að kríta liðugt, þegar það hent-
aði, og var stolt af hæfileikum
mínum til að fá jafnvel sjálfa
mig til þess að trúa lygunum,
og einmitt þess vegna hafði ég
gott eyra fyrir ósannindum.
Þegar ég lét hugann reika
aftúr til „Miðlandanna" var ég
viss um, að þetta hafði ekki
hljómað trúlega. Menn, sem
komu úr stórborgum völdu séi
elcki störf í fjallahéruðunum
langt frá öllu og öllum. Það var
einhver sveitasvipur á dr.
42
Whittaker. Maður gat ekki
einu sinni ímyndað sér hann á
götu.
Ef eitthvað hafði komið fyrir
hann, ef stúlkan með liljurnar
var dáin, þá gat vel verið, að
hann vildi gleyma Devon og
breyta til með því að fara til
Frakklands og byrja þar að
nýju.
En fálæti hans hafði áhrif á
mig. Ég hafði aldrei í lífinu
þagað yfir leyndarmáli, og sú
staðreynd, að þessi maður hafði
lokað á eftir sér og læst dyrum
fortíðarinnar varð þess vald-
andi, að mig langaði til þess að
berja á þær.
Síðustu þrjár vikurnar hafði
ég fengið tvö bréf frá Ellie, þar
sem hún lét í ljós óánægju sína
yfir því, sem ég hafði gert. Og
það var meira að segja eftir-
skrift á öðru þeirra frá Harold,
sem hljóðaði á þessa leið:
„Gerðu upp við þig, hvað þú
vilt, stúlka.“ Ellie hafði hrein-
skilnislega sagt, að ég væri að
gera eintóma vitleysu, og hlyti
að vera orðin brjáluð.
Þegar ég hætti að hafa pen-
inga fór mig að þyrsta undar-
lega eftir viðurkenningu. Pen-
ingarnir höfðu alltaf veitt mér
öryggi. Án þeirra var ég eins
og barn, sem getur aðeins synt
með kút. Mér hafði liðið illa,
þegar ég fór inn á Seine et
Meuse, af því að það voru svo
litlir peningar í töskunni minni,
fullviss um, að þjónarnir gætu
gegnumlýst budduna og séð,
að hún var tóm. Eins hafði mér
liðið í návist Paul Perroche.
Þegar ég komst ekki lengra
í ráðningu leyndarmálsins um
dr. Whittaker, og var orðin
þreytt á skömmunum í Ellie,
hringdi ég í Morris Lescher.
„Ah, þessi æsandi Martine.
Einmitt, þegar ég hélt, að þú
værir alveg búin að gleyma
mér. Hvenær kemurðu til þess
að borða með mér kvöldverð?“
„Morrie, elskan! Kvöldverð.
Hvernig ætti ég að komast
heim aftur?“
„Ég keyri þig auðvitað.“
„Það er allt of langt,“ sagði
ég og vildi ekki láta gera mér
greiða. „Nei, það verður að
vera hádegisverður.“
„Ég hata að borða hádegis-
verð með fallegum konum. Þær
fara alltaf strax á eftir, og ég
verð alveg ómögulegur. Ekkert
skal koma í veg fyrir, að ég fái
að njóta^ samveru þinnar,
Martine. Á morgun?“
„Ég verð að spyrja lækninn."
Það kom hláturshviða hinum
megin á línunni. „Spurðu páf-
ann vinan. Komdu bara.“
Ég spurði dr. Whittaker,
hvort ég gæti fengið frí eitt
kvöld að því tilskyldu, að Pas-
cale tæki að sér að sjá um
barnið.
„Góða barn! Lítið ekki svona
vandræðalega út. Að sjálf-
sögðu verðið þér að fara og
hitta vin móður yðar. Ég skal
aka yður til St. Marie og sækja
yður aftur.“
Tveir menn höfðu boðið mér
bílferð sama daginn. Útlitið var
farið að batna. Ég neitaði á
þann hátt, sem ekki verður mis-
skilinn, og hver sem var gat
séð, að ég vildi hafa sagt já,
svo var ég talin á að þiggja
boðið, og hringdi til Morris til
þess að segja honum, að ég
myndi koma.
Enda þótt Pascale væri frá
bænum þarna við hliðina, bjó
hún samt í læknishúsinu, og ég
komst að því mér til skemmt-
unar og um leið fór það í taug-
arnar á mér, að þetta hafði að-
eins verið ákveðið, eftir að
Madame Prosper fór frá okkur.
Maður gat varla Imyndað sér,
að gömlum siðareglum væri
fylgt svona fast eftir. Gat fólki
virkilega fundizt það óviðeig-
andi, að læknirinn og ég byggj-
um ein saman í þessu stóra
húsi? Auðsjáanlega var það svo.
Hverjir gátu það verið? Ég
vissi ekki um neinn, nema
Madame Prosper og tvíburana,
sem þegjandi lyftu svörtu húf-
unum sínum fyrir mér, þegar
ég labbaði fram hjá þeim með
vagninn.
Ég fór með áætlunarbílnum
til St. Marie næsta kvöld, í-
klædd mínum beztu fötum.
silkikjól og kápu, sem fylgdi
honum og var með dálitlum
hvítum minkaskinnskraga. í
nælonsokkum, pinna háhæluð-
umum skóm og með ilmvatn.
Allt saman. Mér fannst ég
þvinguð, þegar ég var komin í
þessi föt, eftir að hafa gengið
í skíðafötunum.
Hin langa ökuferð var þægi-
leg, og landslagið var dásam-
lega fallegt við sólsetur. Myrkr-
ið féll eins og slæða yfir hæðir
og dali. Það náði yfir allt, en
var um leið svo einmanalegt.
Mér féll vel við fólkið frá þess-
um strjálbýlu héruðum, sem
horfði á mig áhugálaust og tal-
aði saman, og reykti sígarettur
með sterkri lykt. Það, eins og
dr. Whittaker tilheyrði aðeins
sjálfum sér, eins og landið sjálft
gerði líka. En það gerði það
einungis á meðan við fórum í
gegnum vínekrur og beitilönd.
Þegar pálmarnir fóru að koma
í ljós, villurnar, hús auðmann-
anna með háum girðingum um-
hverfis, þá var þetta aftur orð-
ið að landi Dot.
Ég steig niður úr bílnum og
gekk upp eftir götunni, fram
hjá búðum með ljósi í hverju
horni, og beygði niður götuna,
sem lá að húsi Morries. Þarna
var það, alveg eins og ég hafði
skilið við það þennan morgun,
þegar ég ætlaði að láta Ellie og
Harold eftir daginn til þess að
njóta hans einsömul og án mín.
Húsið var uppljómað, og þegar
ég kom að hliðinu var Morrie
kominn út í einn af opnu
gluggunum.
Hann opnaði útihurðina með
mikilli viðhöfn.
„Ég sá þig úr glugganum
uppi. Ég þekki þig á göngulag-
inu. Þú ert svo spjátrungsleg.“
„Segðu þetta ekki.“
„Hvers vegna ekki, mér
finnst þú alltaf vera eins og
þú viljir hlaupa, en sért bara að
reyna að halda aftur af sjálfri
þér.“
„Elsku Morrie!“ Við kysst-
umst. Það var léttir að láta
kyssa sig aftur. Hvílíkur tími
var ekki síðan það hafði verið
gert. Ég var að verða að nunnu.
„Leyfðu mér nú að virða þig
vel fyrir mér.“ Hann horfði a
mig í eina eða tvær mínútur al-
veg eins og hann var vanur að
gera, þegar ég kom með Ðot.
Hin skörpu dökku augu hans
rannsökuðu andlit mitt, fötin,
og ég bjóst við, að hann myndi
segja: „Á, nú skulum við líta
á tennurnar í þér.“ Ég var vön
þessari rannsókn hans, og á
meðan hann var að athuga mig
virti ég hann fyrir mér. Hann
breyttist ekki. Hárið var alveg
eins slétt og feitt. Það skipli
ekki máli, hversu oft hann
þvoði það. Morrie virtist aldrei
verða sólbrúnn, hann var alveg
eins fölur og sæti hann inni á
blaðinu allan daginn. Ekkert
gat fengið hann til þess að
liggja á ströndinni, nema hann
væri með sólhlíf yfir sér og
með eitthvað að drekka. Hrukk-
urnar í kringum augun voru
ótrúlega fallegar, þær lágu all-
ar upp á við. Hve margir
hlátrar skyldu hafa markað
þær á andlit Morries? Hann var
vingjarnlegur útlits, gáfulegur
og dálítið líkur ketti.
„Seztu niður, seztu niður, og
hérna kemur uppáhaldsdrykk-
urinn okkar," sagði hann um
leið og hann dró fram stól
handa mér við hliðina á hans
eigin og rétti mér kampavíns-
glas. „Þú lítur ljómandi út,
vina mín, og þú ert vissulega
eins falleg og þú hefur alltaf
verið.“ En ég sagði þér um dag-
inn, að hárgreiðslan er hræði-
lega. Hver greiðir þér núna?“
„Við höfum haft nægan tíma
til að ræða málið,“ sagði ég.
Framh. í næsta blaði.
FALKINN