Fálkinn - 13.07.1964, Blaðsíða 26

Þrýstihlutfall 7,5 : 1,
Loftkæling.
Smurkerfi:
Þrýstidælan er tannhjóladæla.
Engir smurkoppar.
Yfirbyggingin:
Pressað stál. — Tveggjadyra.
— Nægilegt rýml fyrir 4—5.
— Stórt farangursrými.
Almennar upplýsingar:
Vel staðsett mælaborð. Tveir
rúðublásarar. Hitari, sem jafn-
framt getur blásið köldu lofti.
Velja má milli 9 mismunandi
lita að utan og 4 lita að innan.
Tvílitan á hvítum dekkjum.
Hvílupúða á hurð fyrir farþega.
Öryggishandfang á mælaborði.
Spegill á sólskyggni farþega-
megin
Þér skuluð þvi muna eftir
Daf þegar þér hafið í huga að
kaupa yður lítinn en þægilegan
bíl. Söluumboð er í Sætúni 8 og
þar er einnig viðgerða- og vara-
hlutaþjónusta, enverksmiðjurn-
ar leggja mikla áherslu á að
alltaf séu til nægir varahlutir,
en nokkur misbrestur hefur
þótt á slíku hjá vmsum bif-
í'eiðaumboðum.
Barn verftur fullorftift
Framh af bls 11.
Svo tautaði óboðni gesturinn.
— Þér hafið rétt fyrir yður.
Þetta var ósvífið af mér.
— Ósvífið!? Það .. það er ..
Hann lyfti hendinni.
— Ég veit það. Þér eruð í
fullum rétti til að kalla á hjálp,
en þér þurfið þess ekki. Þér
þurfið ekki að vera hræddar
við :nig. Eina afsökun mín er,
að ég sá yður frá veginum
og .. . og þér voruð svo töfr-
andi, að . . . að ég bara . . . bara
varð . . . Fyrirgefið mér .. .
og gleymið því
Svo var hann farinn.
Hún starði á eftir honum.
Það var vissulega undarleg
framkoma að ryðjast inn í garð
ókunnugs fólks og kyssa blá-
ókunnuga stúlku. Hann hlaut
að vera vitlaus! Annars virtist
hann mjög viðkunnanlegur
maður. Já, hann leit raunar
mjög vel út, en samt.. .
Hún gekk í gegnum laufskál-
ann, og hjarta hennar barðist
ótt. Auðvitað var engin afsökun
til fyrir þessu. Hvað hafði hann
sagt? Eina afsökun mín...!
Hún stanzaði og gat ekki varizt
brosi. Gátu menn virkilega orð-
ið hrifnir svona? Svona allt í
einu? Auðvitað myndi hún
glevma honum, en ... jú henni
28
henni fannst samt að tilveran
og lífið væri allt í einu orðið
meira spennandi og hún var
orðin enn þroskaðri, úr því hún
hafði getað orsakað slíkt.
Preben Poulsen sat kyrr dá-
litla stund undir stýri, áður en
hann ræsti bilinn. Svipur hans
hafði á fáum mínútum breytzt
mjög. Hann hafði flýtt sér bros-
andi og með blik í augum inn
í garðinn. Nú voru alvarlegir
drættir kringum munninn og
augu hans voru hugsandi og
myrk. ,,Hún hlýtur að hafa
haldið, að ég væri vitlaus,“
hugsaði hann.
Svo setti hann bílinn í gang,
en ók mjög hægt og af hreinni
tilviljun hringsólaði hann um
íbúðahúsahverfi, þar sem um-
ferðin var ekki svo mikil að
hún truflaði hugsanir hans um
ungu stúlkuna í laufskálanum.
Einkennilegt, hve allt hafði allt
í einu breytzt. Hvernig sem
hann velti því fyrir sér, hlaut
þetta atvik að hafa sínar af-
leiðingar, jafnvel þótt þær
kynnu að valda sársauka.
Loks, þegar hann beygði í
átt til aðalgötunnar, kom hann
auga á Grétu Steenstrup, sem
steig í sömú svifum út úr spor-
vagni. Andartaki síðar sat hún
við hlið hans. Hann sveigði aft-
ur út í hliðargötuna og stanzaði
ekki fyrr en á mjög kyrrlátum
stað.
Gréta Steenstrup. lagði hendi
sína yfir hans og horfði bros-
andi á hann. — Það er ekkert
eins dásamlegt og svona óvænt-
ir fundir, hvíslaði hún. — Þú
mátt gjarna kyssa mig.
Hann horfði lengi á hana.
— Þú mátt ekki halda, að
mig langi það ekki, sagði hann
loks, — en . . . ég reyndi það
áðan og það gekk hreint ekki
svo vel,
Hún starði undrandi á hann.
— Þú reyndir það áðan?
Hverslags vitleysa er þetta eig-
inlega?
Hann brosti vandræðalega.
— Ég ók framhjá húsinu,
Gréta ... Ég ætlaði að koma
þér á óvart. .. Ég sá þig inni
í laufskálanum í fallega kjóln-
um, þú veizt... þessum sem
ég held svo mikið upp á og
þú hefur sagt að þú hafir keypt
mín vegna. Svo læddist ég inn
í garðinn og alveg til þín, tók
utan u n þig og hvíslaði: Kysstu
mig, ástin mín!
Gréta Steenstrup hristi höf-
uðið.
— Hvað er eiginlega að þér,
Preben. Ertu lasinn?
— Nei, stundi hann. Skýring-
in er alveg eðlileg Þegar þú
snerir þér við, sá ég að þetta
var ekki þú, — ekki alveg.
Þetta hlýtur að hafa verið dótt-
irin, sem þú hefur sagt mér
svo mikið frá. Ég sá strax, hve
líkar þið voruð. Hún hlýtur að
hafa komið skyndilega heim frá
Frakklandi og einhverra hluta
vegna hefur hún farið í kjólinn
þinn.
— Ó ... svo Benta er komin
heim. Það var undarlegt, Pre-
ben... en ég skil ekki hvernig
þú gazt. . . hvernig þér gat
skjátlazt á mér og . .. barninu.
— Hún líkist ekki neinu
barni, þar sem ég sá hana. Hún
líktist konu. Hún líktist þér.
Það var fyrst, þegar hún sneri
sér við, að ég sá muninn.
Gréta Steenstrup sat og vatt
hanskana sína taugaóstyrk.
— Guð minn góður. . . hvað
hefur hún haldið. Og hvað sagð-
ir þú, eiginlega?
— Mér tókst að halda sjálfs-
stjórn minni og koma með
heimskulega skýringu... Ég
sagðist hafa orðið svo hrifinn af
að sjá hana, að ég hafi ekki
getað staðizt freistinguna . . . já
það hljómaði heimskulega og
hún hefur sjálfsagt haldið, að
ég væri eitthvað undarlegur.
— Grunaði hana eitthvað um
samhengið?
— Það held ég ábyggilega
ekki.
— Jæja, það hefði heldur
engu máli skipt, sagði Gréta
Steenstrup, dálítið hörkulega.
— Hún fær hvort eð er að vita
það þegar...
Hann þreif snöggt um báðar
hendur hennar og horfði fast í
augu hennar.
— Jú, Gréta það hefði skipt
miklu máli, því .. . ég get ekki
gert það, sem við höfum talað
um, ekki núna. Ég get ekki
tekið þig frá honum . .. og frá
henni. Hún er svo ung. .. ein-
mitt á þeim aldri, þegar hún
þarfnast þin mest. Mér varð
það allt í einu Ijóst, hve hræði-
lega rangt það er að raska ein-
hverju, sem er orðið rótgróið.
Við getum ekki gert það, Gréta,
og við verðum að hjálpa hvort
öðru til að forðast það.
Hún leit snöggt á hann.
— Er það ekki heldur vegna
þess, að þú sérð núna, að ég
er ekkert unglamb lengur?
Segðu það bara!
Hann leit á hana með svo
miklum sársauka í augnaráð-
inu, að hann einn var henni
nægt svar.
— Allt í lagi, allt í lagi,
stundi hún og brosti þreytu-
legu brosi. — Ég skil þig, að
sjálfsögðu. Þetta er sem sagt...
kveðjustundin?
Hann þrýsti hendur hennar.
— Já, Gréta, og þakka þér
fyrir ... viðkynninguna.
Þau sátu drykklanga stund
og horfðu hvort á annað. Svo
spurði hann hásri röddu:
— Á ég að aka þér heim?
— Nei, ég vil heldur skilja
við þig hér, hvíslaði hún.
Þegar Gréta Steenstrup hafði
faðmað og kysst dóttur sína,
skoðaði hún hana gaumgæfi-
lega Hún varð bæði undrandi
og hrærð yfir- að sjá hina miklu
breytingu, sem á henni hafði
orðið.
— Þú ert orðin stór stúlka,
Benta. Fullorðin kona! Benta
hló.
— Er ég það? Ef til vill, já.
Ég held að minnsta kosti að ég
sé að verða það.
Þær settust við teborðið, en
móðirin hélt um hendi dóttur
innar og sagði:
— Það er dásamlegt að sjá
þig heima aftur, þó ég sé dálítið
vonsvikin. Það var synd að ég
skyldi ekki vera hérna heima
til að taka á móti þér, en það
var ástæða fyrir því.
— Það gerði ekkert til. Ég
fór í bað og setti svo tevatnið
yfir og gekk um garðinn.
— Ekkert annað?
Það kom örlítið meiri roði í
kinnar Bentu, en svo leit hún
undan og sagði:
— Nei... ekki annað.
Móðirin leyndi óróa sínum
með því að hella meii’a tei í
bollana. Benta vildi sem sagt
ekki segja frá atvikinu í lauf-
skálanum, hún vildi eiga það
sem lítið spennandi leyndar-
mál. Hún var farin að varðveita
leyndai’mál. Hún var orðin
kona!
Preben hefur rétt fyrir sér,
hugsaði hún. Það má ekki eyði-
leggja neitt fyrir henni. Hún
þarfnast mín núna, hvort sem
hún veit af því, eða ekki. Hún
er að verða fullorðin, og þess
vegna verð ég að verða henni
góð móðir.
— Ertu nokkuð reið yfir því
að ég fór í kjólinn þinn? spurði
Bgnta.
Móðirin tók í eina fellingu á
kjólnum og skoðaði hana gaum-
gæfilega.
— Alis ekki, barnið mitt. Og
þú skalt eiga hann. Hann hæfir
þér miklu betur.
Og hún eins og stundi örlítið
um leið og hún sagði það. Hún
hafði líka oi’ðið fullorðin í dag,
nógu fullorðin til þess að viður-
kenna aldur sinn og ábyrgð.
Jálkinn flýgur út
FALKINN