Fálkinn - 13.07.1964, Síða 21

Mikil áherzla er Iög@ á alls
konar Iíkamlega þjálfun.
og Essex og hét þá Bourchier og varö einn þeirra erkibiskup
af Kantaráborg og kardináli. MóÖurœtt Bouchers er dströisk
og írsk, móöurafinn var sjómaöur. — Ariö 1932 hóf dr. Bouc-
her ndm viö Winchester College, sem um getur í þessari
fyrstu grein hans og síöar nam liann viö Trinity College i
Cambridge og lauk þar meistaraprófi í enskum bólcmenntum.
Áriö 1939 gegndi Alan Boucher herkalli og var skipaöur
foringi í stórskotáliöinu, var sendur til Frakklands og siöan
til íslands, í júní 19jO. 1 fyrstu haföi hann umsjd meö loft-
varnabyssum á Göröum á Alftanesi en seinna á aöálbæki-
stöövum hersins á Artúni viö EUiÖaár. Árið 191)2 kvæntist
hann islenzkri konu, Áslaugu dóttur Þórarins GuÖmunds-
sonar skipstjóra frá Ananaust-um og ftuttu þau síöan-til Eng-
lands. AÖ striöinu loknu geröist Alan Boucher kennari viö
Ampleforth College, skammt frá Jórvík. Þar bar saman
fundum lians og dr. Siguröar Nordals, sem livatti hann til
aö leggja stund á íslenzk fræöi í Reykjavík. Ariö 1948 fluttist
Boucher slöan til fslands og nam tvö ár viö háskólann undir
handleiöslu prófessoranna Nordals og Einars 01. Sveinssonar.
A sumrin var hann gæzlumaöur hjá Stangaveiðifélagi Reykja-
víkur, árvöröur viö Laxá í Kjós.
Áriö 1950 sneri Boucher síöan aftur til Cambridge og lauk
þar doktorsgráöu í íslenzkum fráöum. Doktorsritgerðin fjallaöi
um Ilallfreöar sögu vandrceöaskálds.
Voriö 1951 var honum boöin staöa viö frœösludeild BBG
sem leikstjóri og dagskrárstjóri í enskum bólcmenntum og
hjá þeirri deild hefur liann starfaö í þrettán ár. Auk ensku
þáttanna hefur hann samiö útvarpsþætti um heimspekileg
efni, visindi og feröaþætti margs konar. Þessu starfi hefur
Alan Boucher nú nýlega sagt lausu í því skyni aö snúa aftur
til lslands þar sem hann unir sér einna bezt.
Siöastliöin ár hefur Boucher skrifaö um þaö bil 15 bcekur
fyrir börn og unglinga og flestar um íslenzk efni.
Greinar sínar ritar Boucher á íslenzku.
Það er álit margra, að á Englandi hafi tekizt mjög vel að
sameina á annan bóginn fornar venjur og stofnanir fyrri
alda, og á hinn bóginn hugsunarhátt nútímans, frjálsræði
umburðarlyndi og þar fram eftir götunum. — En það sem
vekur bæði undrun og hneyksli hjá útlendingum (ekki sízt
hjá íslendingum, er búa á landi, sem er blessunarlega laust
við slíkt) er stéttarmunurinn og broddborgaraskapurinn
sem er svo ríkur í fari Englendinga.
Nú á dögum munu flestir hallast að þeirri kenningu Karls
Marx’s að stéttir skapist á efnahagslegum grundvelli, — að
minnsta kosti, að verulegu leyti. Stéttarmunurinn er þó
flóknara fyrirbrigði og virðist koma fram í ólíkum myndum,
jafnvel þótt efnahagsgrundvöllurinn sé sá sami, eða þá mjög
svipaður — eins og til dæmis, á Bretlandi, á Norðurlöndum,
og í Bandaríkjunum. Hvað ætli það muni þá vera, sem
veldur mismuninum? Það er efalaust menntunarkerfið, sem
miklu veldur um en á Bretlandi þá ætti heldur að tala
um menntunarkerfin. Þar sem um tvö óháð kerfi er að ræða:
kerfi ríkisskólanna og kerfi einkaskólanna.
Áhrifamestu einkaskólarnir eru þeir, sem með óviljandi
kaldhæðni eru kallaðir „public schools’ (almennir skólar),
en því fer fjarri að þeir séu almennir, heldur eru þeir
einkum ætlaðir börnum ríkra manna.
Einkaskólakerfið brezka er langtum eldra en menntunar-
kerfi ríkisins. Sumir hinna almennu skóla eiga rætur sínar
að rekja langt aftur í aldir, til prestaskóla kaþólsku kirkjunnar.
Þess ber að minnast, að á miðöldum útvegaði prestastéttin
ekki aðeins presta til þess að þjóna kirkjum, heldur einnig
alla embættismenn, lögfræðinga, kennara, ritara o. s. frv.
með öðrum orðum, allt menntafólk landsins. Því á þeim
dögum var aðalsstéttin yfirleitt ólæs, stétt hermanna og
landeiganda, sem sendu börn sín til annarra höfðingja,
eins og títt var á íslandi á söguöld, til þess að læra þær listir,
er hæfðu þeirra stöðu: stríðsmennskulistir, reiðmennsku
veiðimennsku, hegðun og venjur hirðarinnar, og ef til vill
einhverja sönglist, til þess að ganga í augun á kvenfólkinu.
Konungur og aðall ríktu í orði kveðnu, en jafnvel í verald-
legum málum voru það þó klerkarnir — prestar eða prest-
lærðir menn — er stjórnuðu ríkinu.
Á 14 öld olli svartidauði því, að mikill hörgull varð á
menntuðu fólki í landinu. Margir nrestar kunnu varla nóg
til þess að stafa sig fram úr latnesku messubókinni. Auk
21
FALKINN