Fálkinn - 13.07.1964, Page 40

ég ekki heyrt Jón minnast á
iskías. Jón er ekkeri sérlega
lengi ofan í, um tíu mínútur
venjulega, en notar tímann
þeim mun betur. Og ósjaldan
skreppur Aggí (RagnheiSur)
dóttir hans með pabba i sundið.
Klukkan hálfsjö þarf Jón svo
að vera mættur til þess að lesa
kvöldfréttirnar. „Tímann þang-
að til nota ég nú samkvæmt
prógramminu til þess að leggja
mig,“ segir hann. „En það
verður nú oft lítið úr þvi. Ég
bý nefnilega svo vel að vera
rétt hjá tveimur fallegum görð-
um, sem ég hef til eigin afnota,
og þangað fer ég oft í góðu
veðri með dætur mínar í
skemmtigöngu. Þessir garðar
mínir heita Hallargarður og
Hljómskálagarður. Og úr því
við erum farnir að tala um fríð-
indi má geta þess, að ég hef
lika aðgang að Arnarhólnum og
frjálst útsýni út á Atlantshafið.
Svo á ég líka tjörn í miðbæn-
um.“
Ekki vitum við hvort Jón
festi blund í síðdeginu á Jóns-
messunni, en svo mikið er víst,
að klukkan hálfsjö var hann
mættur á fjórðu hæð á Skúla-
götu fjögur og farinn að lesa
yfir fréttir, jafnóðum og Thor-
olf lagði blessun sína yfir þær.
Gamanyrði fuku á báða bóga —
langur starfsdagur var senn að
kvöldi og skipið létt að vanda.
Svo settist Jón inn í þularstof-
una á tilsettum tíma og sagði
fréttirnar.
Við fylgdumst með honum
heim. Hann gekk sína venju-
legu leið. Hann virtist óþreyttur
og afslappaður, það var ekki á
honum að sjá, að hann hefði
unnið nær hvíldarlaust í 14
tima. Fjölskyldan var búin að
borða kvöldmatinn, en litlu
dæturnar létu það ekki aftra
sér frá því að halda pabba
sinum selskap við borðið.
Það virðist óþarfi að spyrja
um það, hvort maður eins og
Jón Múli eigi sér tímafrek
áhugamál eð.a tómstundaiðju,
þvi hvenær ætti maðurinn þá
að hvílast og sofa? Hann mun
enda eiga þau fremur fá, þó er
eitt, sem á hug hans allan. Það
er tónlistin. Jón er meðlimur í
lúðrasveit; það er Lúðrasveit
verkalýðsins, sem nýtur starfs-
krafta trompettleikarans Jóns
Múla Árnasonar. Og stundum
þarf hann að skreppa á æfingu
þangað, að afloknum kvöld-
verði. Og eins og alþjóð veit
er Jón Múli einnig afkastamik-
ið tónskáld (lagasmiður kallar
hann það) og lögin hans eru á
hvers manns vörum. „Maður
fer kannski allt í einu að raula
lae án bess að ætla sér að búa
neitt til. Það er misjafnlega
lengi að skapast og mótast, ég
get ekki setzt niður og sagt
við sjálfan mig: Nú sem ég lag.
Þetta bara kemur svona allt í
einu upp í hugann og mótast."
Við kvöddum Jón laust fyrir
níu um kvöldið. Hann hafði
lokið kvöldverðinum og hlaut
að vera orðinn hvíldar þurfi,
þótt ekki væri það á honum að
sjá. Sjálfsagt hefur hann varið
þessu kvöldi til að spjalla við
konuna og dæturnar.
Þar sem hér hefur verið rak-
inn starfsdagur Jóns, hefur
lítið verið á fjölskyldu hans
minnzt, enda ekki ætlunin að
gera það í greinum í þessum
greinaflokki, að öðru leyti en
að geta nafna. Kona Jóns er
Guðrún Jóna Thorsteinsson.
Eiga þau tvær dætur, Ragnheiði
Gyðu og Oddrúnu Völu. Auk
þess á Jón eina dóttur af fyrra
hjónabandi, Hólmfríði, hún
stundar nú nám vestan hafs.
Að endingu þökkum við
Jóni samveruna á Jóns-
messu, 1964.
mb.
Falin fortíð
Framhald af bls. 28.
veikleiki, ungfrú Black, sem
gerir fólk sterkt. Þannig var
það með móður mína. Hún var
mjög veikbyggð og mjög sjúk.
Eins er ástatt með gömlu kon-
una í einmanalegu villunni.
Þegar ég fer frá henni er það
líkast því að opna með valdi
járnhnefa. Þér vitið, hvað ég
á við. Hversu handsterk er ekki
Riette?“
Skömmu síðar fór hann inn
í skrifstofuna sína til þess að
vinna og ég var ein eftir í stoí-
unni.
Ég kveikti á fornlega raf-
magnsarininum, sem var með
hryllilega kolaeftirlíkingu,
lagðist svo á gólfið, og byrjaði
að lesa eitt af tímaritunum. Þar
úði og grúði af auglýsingum
um sölur á málverkum, og allar
voru þær skreyttar brosandi
andlitum, sem öll voru samt
jafn hlédrægnisleg og andlit
mannsins, sem ég þekkti.
Ég fletti áfram blaðsíðunum,
og umslag féll út úr blaðinu.
Innan í því var gul mappa með
myndum.
Mynd af frú Whittaker?
Lykillinn að hluta leyndar-
dómsins, sem Madame Prosper
hafði látið skína í? Mynd af
Játinni eiginkonu? Hendur mín-
ar skulfu svolítið, þegar ég tók
myndirnar upp. Ég lagði þær
Framhald á bls. 42.
40
HALLUR SÍMONARSON
skrifar um
BRIDGE
ATHYGLISVERT SPIL:
Norður gefur. — Norður-Suður á hættu.
A Á-G-9-6-5-4
V Á-4-2
♦ 6
* K-7-2
A D-7-3 A K-8-2
V 10 V G-9-7-6-5-3
♦ 10-9-7-5 ♦ Á-3
* D-G-9-8-6 A 4-3
A 10
V K-D-8
♦ K-D-G-8-4-2
* Á-10-5
Norður Sagnir: Austur Suður Vestur
1 A pass 2 ♦ pass
2 A pass 3 gr. pass
Vestur spilaði út spaðadrottningu.
Þetta spil vinnur góður spilari í flestum tilfellum en
hinn lakari tapar því. Og hvernig er bezt að spila það?
Þegar það kom fyrir komst sagnhafi fljótt í þá leiðinlegu
aðstöðu að geta ekki unnið það. Hann vann laufadrottningu
með kóng í blindum, spilaði tígli, sem hann vann með
gosanum heima, og spilaði síðan tígulkóng. Austur vann
ásinn og spilaði laufi. Vestur fríaði lauf sitt og þegar tígull-
inn féll ekki 3—3 tapaðist spilið.
Og hver voru mistök sagnhafa? — Þegar hann hafði
unnið laufadrottningu með kóngnum átti hann að spila
tígli og láta áttuna heima — í stað gosans. Auðvitað hefði
Vestur fengið slaginn á tígulníu, en hann hefði ekki getað
hnekkt sögninni — sama hvaða spili hann spilar til baka. '
Sagnhafi hefði unnið á spaðaás — en bezta vörn Vestuts
var að spila spaða — komizt heim á hjarta og þvingað út
tígulás. Það tryggir örugglega níu slagi — og fleiri þarf jú
ekki til að vinna þrjú grönd.
Það var hættulegt fyrir sagnhafa að spila eins og hann
gerði. Hann spilaði upp á tígulás hjá Vestri og að tígullinn
félli 3—3. Sá möguleiki, sem hér hefur verið sýndur, er
miklu betri, því hann tryggir sögnina hvort heldur tígull-
inn er 3—3 eða 4—2 hjá mótherjunum og þá skiptir ekki
máli hvor á ásinn. Vissulega hefði Suðúr tapað slag ef
tígullinn féll 3—3, en sagnhafi á aldrei að sjá éftir að tapa
ódýrum slag (í sveitakeppni) til öryggis því að vinna sögn-
ina.
FALKINN