Nýtt kirkjublað - 01.07.1911, Qupperneq 6

150
NÝTT KIRKJUBLAÐ
fari svo, ])á eiga menn sökina að engum nema sjálfum sér,
því að um allar aldir kristninnar hljómar raust frá hásæti
Drottins, sem minnir mennina á þá tjaldbúð, sem guð heíir
sjálfur reist meðal þeirra og það samfélag við guð, sem menn-
irnir eiga kost á að komast í, ef þeir aðeins sjálfir vilja;
það samfélag, sem hin sanna lífsgæfa er komin undir.
Einnig til vor hljómar þessi raust frá hásætinu, og sann-
arlega er mikil vegsemd fólgin í því fyrir oss, kærir bræður,
að vera settir til þess að vekja athygli þjóðar vorrar á henni,
og leggja að mönnum að sinna henni, sannarlega getur eng-
in gleði jafnast við þá, sem sprettur af meðvitundinni um að
vera drottins þjónn og reka hans erindi. En eins er það
líka sárt, og hvergi sárara en hér, þegar manui finst starfið
bera litla ávöxtu og boðskapur guðs til mannanna vera lítils
metinn. Það er sorglegt að vita til þess, að það skuli þykja
vottur um frjálslyndi, að æpa að kirkju og kristindómi í bók-
um og blöðum og á mannfundum — sorglegt, ekki málefnis-
ins vegna af því það sé í hættu statt, því að drottinn býr
sjálfur i tjaldbúð sinni og kirkja Krists mun áreiðanlega lifa,
eftir að þeir eru fyrir löngu dauðir og gleymdir, sem hafa
ausið hana auri, — nei sorglegt er það fyrst og fremst mann-
anna vegna sjálfra — og mannfélagsins í heild sinni —, sem
fyrir þetta ýmist missa eða daprast sjónir á þvi ljósi, sem
ætlað er til að lýsa oss bæði í lífi og dauða. Það er hægt
um hönd fyrir þá menn, sem sjálfir vilja ekkert vinna fyrir
guðs ríki, að skella allri sökinni fyrir alt sem miður fer í
þessu efni á oss presta, og því skal ekki neitað, að starfi voru
sé að mörgu ábótavant, en í andlegum efnum verður hver að
ráða sjálfum sér og bera ábyrgð á sjálfum sér, og eg get ekki
kannast við annað en að vér prestar boðum erindi drottins
vors og höldum alvöru kristindómsins svo að mönnum, að
enginn geti kent um nema sjálfum sér, þótt hann fari afvega.
En hitt er satt, að vér þurfum að biðja guð um meira líf og
meiri hita, biðja hann að hjálpa oss, svo orðið af vörum vor-
um megi æ betur ná hjörtum þeirra sem það heyra.
Starfið er stórt og heilagt, og sætir mótmælum og árás-
um, en vér veikir og ófullkomnir, sjálfir synd og freistingum
undir orpnir. Og prestsstaðan væri með öllu óþolandi, ef
vér ekki hefðum þá trú, að vér ynnum í drottins þjónustu