Nýtt kirkjublað - 01.07.1911, Blaðsíða 11

NÝTT XIRKJUBLAÐ
1B5
með sér, að höfundinum var þetta ekki nógu ljóst og það
jafnvel þó hann fari kröftugum orðum um nauðsyn kœrleikans.
Vandlætingasemi í kirkju og kristindómsmálum er góð
þegar hún er sprottin af kærleika til þeirra. Orðunum fylgja
þá heldur framkvæmdir í verki, einhver umbótaviðleitni, en
eg leyfi mér að draga í efa, að slíkur áhugi hafi hrundið
molunum á stað. Það mundi eg þó ekki gera ef mér væri
ókunnugt um höfund þeirra, en af umtali hans um mormóna-
prestinn og frændsemi þeirra þykist eg vita hver hann er.
Og að greinarhöf. ólöstuðum, sem eg veit að er greindur og
vel fær í mörgu, veit eg ekki lil að nokkur hafi talið honum
til gildis áhuga í kirkju og kristindómsmálum . . .
Það er ýmislegt fleira, sem freistar mín til að efast um
hinn brennandi kristindómsáhuga höf., sem ókunnugir mættu
halda að vekti fyrir honum. En meðal annars er það skoð-
un hans á prestsþjónustustarfinu, er hann oft hefir látið ó-
tvirætt í ljósi við mig. Hann hefir haldið því fram að heppi-
legast og jafnvel sjálfsagt væri að stefna að því að fækka svo
prestum að ekki yrðu meir en 1—2 í sýslu hverri. En hvað
yrði þá úr „hóinu“ í myrkviðrinu sem hann talar um. Prest-
arnir mættu þá hafa alveg yfirnáttúrlega skarpa heyrn, ef
þeir ættu að heyra hó hvers villuráfandi einstaklings yfir heil
sýsluhéruð og hvað yrði þá um sálgæsluna og húsvitjanirnar,
sem með réttu má segja að geti orðið að miklu gagni . . .
Höf. er mjög hrifinn af „gömlu prestunum“. Þeir voru
sóknarbörnum sínum alt, en sér líklega ekkert, því svo kem-
ur mótsetningin hjá ungu prestunum sem ekki eiga upp á
pallborðið hjá höf. Þeir eru sér alt, en okkur ekkert, segir
höf. og bætir svo þeirri vinsamlegu tilgátu við að þeir muni
aðeins hugsa um að hirða launin og hafa það róle<jt. Þeir
fara á annexíurnar ])egar þeim sýnist og fara lika í langferð-
ir án þess að Iáta söfnuðinn vita, svo enginn veit hvenær á
messa og svo er aldrei messað . . .
Eftir ])ví, sem mér er frekast kunnugt, hafa gömlu prest-
arnir, að þeim annars ólöstuðum, verið menn upp og ofan
eins og við hinir með kostum og ókostum og þeim stórum
sumum. Það er eðlilegt að þeir gömlu hafi gert meira fyrir
sóknarbörn sín á 30—40 árum en þeir ungu á 3—4 árum.
En annars er nú öldin önnur en var. Nú þykist hver sjálf-