Nýtt kirkjublað - 01.07.1911, Blaðsíða 12

156
NÝTT KIRKJUBLAÐ
um sér nógur, eða sé það ekki, þá eru hundrað fyrir einn í
hverju px-estakalli á landinu, sem þykjast jafnfœrir og fœrari
en prestarnir til að gerast leiðtogar lýðsins „fræðarar, vinir og
ráðunauíar'1. Flestir þeirra hóa rniklu hæn-a en ungu prest-
arnir“ og heyra og sjá líka betur, já jafnvel betur en „gömlu
prestarnir“ gerðu. Þetta kemur alt saman illa heim við orð
höf., þar sem hann er á líkingarfullan hátt er að lýsa villu-
myrkrinu er menn ráfi í nú á dögum, síðan gömlu prestarnir
liðu undir lok. Það er þó ekki svo langt siðan þeir voru
uppi, að hó þeirra hefði ekki átt að vera liðið mönnum alveg
úr minni ennþá . . .
Yfirleitt virðist grein þessa háttv. sóknarnefndaroddvita
eitt stórt vindhögg, nógu hátt reitt, það vantar síst, en í hvaða
tilgangi skal eg ekki fullyrða um. . . . Alveg eins vii’ðist
það út i loftið til þess að segja eitthvað nógu kröftugt, þegar
höf. með eldmóði biður „höfuðsmenn kirkjunnar í guðanna
bænum“ að senda flugrit og fai’andprédikara inn á hvert heim-
ili i landinu „til að hóa okkur heim úr logndrifunni", eins og
höf. kemst að orði.
Ollum eru kunnug sultarkjör kristilegu ritanna okkar.
Flvað eftir annað hefir orðið að hætta útgáfu þeiiTa af því
engir hafa viljað kaupa eða lesa og hefir þó síst skort færa
menn og áhugasama til ritstjórnarinnar. Með herkjubrögðum
hefir kanske tekist að fá 2—3 kaupendur í prestakalli að einu
slíku blaði alveg sarna bvaða trúmálastefnu það hefir fylgt,
hvað hlæifega litið gjald sem fyrir þarf að greiða. Því er
sagt upp ef keypt er eftir ár eða svo. Flest annað lesið
heldur. Hvað sýnir þetta?
Og farandprédikararnir, jú, það væri gott þeir væru fleiri
með nægu viti og þekkingu, nægri hógværð og kærleika. Hati
þeir það ekki til að bera, þá eru þeir verri en gagnslausir.
Það sæti illa á mér sem presti að gera lítið úr prédikunar-
starfinu. Það er ómissandi þáttur í boðun fagnaðareiindis
Jesú Krists, en það er ekki þýðingarmesti þátturinn í alkristnu
landi. En út í það skal ekki farið að þessu sinni. Það yrði
of langt mál. Aðeins skal það tekið fram, að lúterska kirkj-
an gæti lært þar margt af móðurkirkjunni katólsku og ýmsum
smærri trúarfélögum. „Prédikunin á stéttununx“ er besta prédik-
unaraðferðin og áhrifamesta — og fordæmið og líknarstarfsemin,