Nýtt kirkjublað - 01.07.1911, Blaðsíða 5

-, _ _ NÝTT KTRK JUBLAÐ 149
reynslan oss, að á slíkum timamótum hefir oft vöxturinn hið
ytra farið fram á kostnað lífsins hið innra — en svo má ekki
vera til lengdar, heldur þarf þá einmitt kristin kirkja að vinna
að því, að gera sjálfa sig að þeirri tjaldbúð guðs meðal niann-
anna, sem allir geti leitað hœlis hjá og hlotið í þá hvíld og
það þrek, sem þeir þurfa til þess að líf þeirra færi blessun
bæði sjálfum þeim og öðrum.
Hér þarf að vakna andlegt líf, aldrei hefir verið brýnni
þörf en nú á því, að kristin trú móti hugina og hreinsi og
helgi hjörtun, aldrei hefir verið meiri þörf á því en nú, að
hinn heiiagi andi reki burt þá mörgu illu anda, sem hér leika
lausum hala, en taki sér sjálfur bústað hjá oss og geri kross-
inn Krists að því merki, sem þjóð og einstaklingar heyja
framsóknarbaráttu sína undir. Því að maður þarf ekki að
vera svartsýnn til þess að játa það, að ástandið hér er harla
ískyggilegt. Hönd lyftist gegn hendi, bróðir rís gegn bróður;
sundrung, eigingirni og flokkadrættir sjást nærri hvar sem til
er litið, og alt af eru nógir til þess að blása þann eld upp,
sem ætti að slökkva, og sjálfboðnir leiðtogar rísa upp, sjálfir
blindir — til þess að leiða blinda! Og það stendur ekki á
því, að menn séu fúsir til að viðurkenna, að úr þessu þurfi
að bæta, menn finna til þess, að frið og einingu vantar og
umfram alt: kærleikann vantar, sem kenni mönnum að hætta
að blína á stundarhag sjálfra sín og fara að vinna að sam-
eiginlegum heillum. En hvaðan ætti friðurinn og kærleikur-
inn að koma, ef ekki frá honum, sern er höfundur friðar og
kærleika; hvar ætti að finna þá gróðrarstöð, þar sem helgustu
og göfugustu frækornin ná vexti og viððangi — ef eUki í
heilagri kirkju, tjaldbúð guðs meðal mannanna. Sannarlega
er hér mikið hlutverk að vinna, því að geli ekki sá kraftur
sem sameinar, komið frá kirkju þessa lands, þá kemur hann
ekki; móti hinn heilagi andi ekki hjörtun eflir sér og taki
sér þar bústað, — þá rikir þar áfram eigingirni og flokka-
drættir, sem eyða hverjum þeim öðrum áhrifum, sem leitt
geti til góðs. Það er í sannleika óttalegt ástand, þegar heim-
urinn í sinni speki ekki vill þekkja guð í hans speki, þegar
hver gengur sína vegi, án þess að skeyta um guðs vegi —
þegar svo er, þá kemst los á alt andlegt verðmæti þjóðar og
einstaklinga, og menn verða sjálfir sínir eigin böðlav. En