Vikan


Vikan - 10.04.1958, Blaðsíða 4

Vikan - 10.04.1958, Blaðsíða 4
Tilhynning nm morð lif© eftir Agöthu Christie DYRNAR opnuðust og ungfrú Blacklock kom inn. Ungfrú Marple sýndist hún hafa elzt um mörg ár. Það var eins og allur lífs- þróttur væri úr henni. — Mér þykir leitt að þurfa að ónáða yður svona, sagði gamla konan. En presturinn þurfti að þjónusta deyjandi sóknarbarn og Bunch varð að fara með veikt barn í sjúkrahúsið. Presturinn skrifaði yður smá bréf. Hún rétti Letitiu Blacklock bréfið. — Fáið yður sæti, ungfrú Marple, sagði Letitia. Það var fallegt af yður að færa mér þetta. Hún las bréfið. Presturinn er ákaflega skilningsríkur maður, bætti hún svo við lágt. Hann býður ekki fram nein heimskuleg huggunarorð. . . Segið honum að ég f allist á þessa tilhögun. Þetta var einmitt uppáhaldssálmurinn hennar, sem hann nefnir. Allt í einu brást röddin henni. — Ég er að vísu ókunnug manneskja, en ég samhryggist yður, sagði ungfrú Marple þýðlega. Og allt í einu setti að Letitiu Blacklock ofsafenginn grát. Það var ömur- legt að horfa upp á hvernig sorgin þyrmdi yfir hana, þrungin vonleysi, og ungfrú Marple sat grafkyrr og sagði ekkert. Loks rétti ungfrú Blacklock úr sér. — Afsakið, sagði hún. Þetta kom allt í einu yfir mig. Ég fann svo sárt til þess hvað ég hef misst. Hún ¦— hún var einasti hlekkurinn við fortíðina, skiljið þér? Sú eina sem — sem mundi. Nú þegar hún er horfin er ég alein. — Ég veit hvað þér eigið við, sagði ungfrú Marple. Maður verður ein- mana þegar sá siðasti sem man er horfinn. Ég á systkinabörn og góða vini — en það er enginn eftir sem þekkti mig þegar ég var lítil — enginn sem tilheyrir gömlu góðu dögunum. Ég er búin að vera ein æði lengi. Konurnar sátu góða stund þegjandi. — Þér skiljið þetta svo vel, sagði Letitia Blacklock. Hún reis á fætur og gekk að skrifborðinu sínu. — Eg verð að skrifa prestinum nokkur orð. Hún hélt klaufalega á pennanum og skrifaði hægt. — Liðagigt, sagði hún til skýringar. Stundum get ég alls ekki skrifað. Hún lokaði umslaginu og skrifaði utan á það. Ég væri yður ákaf- lega þakklát ef þér vilduð taka svarið til baka. Svo bætti hún við, þegar hún heyrði karlmannsrödd frammi í anddyrinu. — Þarna kemur Craddock lögreglufulltrúi. Craddock kom inn, reiðilegur á svipinn. Hann leit með vanþóknun á ungfrú Marple. — Nú, svo þér eruð hér! Voruð þér í kaffiboðinu síðdegis í gær? — Nei — nei ég var ekki hérna. Bunch ók mér í heimsókn til vina- fólks míns. — Þá getið þér ekki sagt mér neitt. Craddock hélt dyrunum opnum. Ungfrú Marple skauzt út, dálítið sneypuleg. — Óttalegir snuðrarar, þessar gömlu konur! — Þér eruð ekki sanngjarn í hennar garð, sagði Letitia Blacklock. Hún kom með bréf frá prestinum. Þetta er ákaflega meinlaus gömul kona. Hættuleg eins og naðra. Ef þér bara vissuð . . . hugsaði Craddock reiöur.* En hann hafði ekki í hyggju að fara að trúa neinum fyrir neinu að óþörfu. Nú þegar hann vissi fyrir víst, að morðingi var á ferðinni, var hann þeirrar skoðunar að þeim mun færra sem sagt væri þeim mun betra. Hann kærði sig ekki um að ungfrú Marple yrði næst fyrir barö- inu á honum. Einhvers staðar var morðingi á ferðinni — en hvar? — Ég ætla ekki að eyða tíma í að votta yður samúð mína, ungfrú Blacklock, sagði hann. Satt að segja líður mér bölvanlega vegna dauða Dóru Bunners. Við hefðum átt að hindra þetta. — ÍJg sé ekki hvað þið hefðuð getað gert. FDR5AGA: Tvisvar hefur verið gerð tilraun til að myrða Letitiu Blacklock. 1 seinna skiptið deyr gömul vinkona hennar, Dóra Bunner, af því að taka aspirín úr glasi við rúmið hennar. Lögreglan er þeirrar skoðunar að þetta standi í sambandi við arf, sem Letitia Blacklock á í vændum við dauða frá Goedlers, sem liggur á banabeði norður í Skotlandi, því ef hún deyr á undan frá Goedler gengur arfurinn til barna Sonju mágkonu þeirrar síðarnefndu, Pips og Emmu. Gall- inn er bara sá, að enginn veit hvar Sonja og börn hennar eru nið- urkomin. Löregluna grunar að þau séu kannski á næstu gxösum í gerfi einhverra vina eða heimilisfólks Letitiu Blacíklock. — Nei, það hefði kannski ekki verið svo auðvelt. En nú verðum við að hafa hraðann á. Hver gerir þetta, ungfrú Blacklock? Hver er búinn að reyna tvisvar að drepa yður og gerir sennilega eina tilraun enn ef við höfum ekki hraðann á? Það fór hrollur um Letitiu Blacklock. — Ég veit það ekki, fulltrúi — ég hef enga hugmynd um það. — Ég er búinn að hafa tal af frú Goedler. Hún veitti mér allar þær upplýsingar sem hún gat, en þær voru ekki miklar. Það eru aðeins nokkr- ar manneskjur, sem mundu hafa gott af dauða yðar. Fyrst af öllu eru það Pip og Emma. Patrick og Júlía Simmons eru á réttum aldri, en for- tíð þeirra virðist nokkurn veginn augljós. Við getum hvort sem er ekki haft allan hugann við þau tvö. Segið mér eitt, ungfrú Blacklock, munduð þér þekkja Sonju Goedler ef þér sæjuð hana? — Þekkja Sonju? Auðvítað . . . hún þagnaðí skyndilega og þegar hún héit áfram, dró hún seiminn. Nei, ég er ekki viss um að ég mundi þekkja hana. Það er orðið svo langt síðan. Þrjátíu ár . . . hún er orðin roskin kona núna. — Hvernig var hún í hátt þegar þér þekktuð hana? — Hún Sonja? Ungfrú Blacklock hugsaði sig um. — Hún var frem- ur smávaxin, dökkhærð . . . — Hafði hún nokkur séreinkenni ? Nokkra kæki ? — Nei — nei, það held ég ekki. Hún var kát — ákaflega kát og fjörug. — Hún þarf ekki að vera neitt kát lengur, sagði fulltrúinn. Eigið þér nokkra mynd af henni? — Af Sonju? Við skulum nú sjá — ekki almennilega mynd. Ég á eitt- hvað af gömlum ljósmyndum einhvers staðar í albúmi — og ég held helzt að þar sé ein af henni. — Aha, má ég sjá hana? — Auðvitað. Hvað gerði ég nú af albúminu? — Segið mér eitt, ungfrú Blacklock, álítið þér nokkurn möguleika á að frú Swettenham geti verið Sonja Goedler? — Frú Swettenham? Ungfrú Blacklock leit á hann alveg forviða. En maðurinn hennar var í opinberri þjónustu — fyrst á Indlandi og svo í Hong Kong. Frú Swettenham, það er hreinasta f jarstæða. — Þér eigið við að þetta sé það sem hún hefur sagt yður. Þér vitið þetta víst ekki af eigin reynd, er það? Fékkst Sonja Goedler nokkurn tíma við að leika? Sem áhugamaður, á ég við? — Ó já, hún gerði það ákaflega vel. — Þarna sjáið þér! Auk þess gengur frú Swettenham með hárkollú. Craddock tók sig á. Það segir frú Harmon að minnsta kosti. — Já — já ég býst við að þetta geti verið hárkolla. Allir þessir litlu gráu lokkar. En mér finnst þetta samt hreinasta fjarstæða. Hún er reglulega elskuleg kona og stundum alveg bráðfyndin. — Þá eru það ungfrú Hinchliffe og ungfrú Murgatroyd. Gæti önnur þeirra verið Sonja Goedler? — Ungfrú Hinchliffe er of há. Hún er á hæð við meðalkarlmann. Og — nei, ég er viss um að ungfrú Murgatroyd getur ekki verið Sonja. —Þér hafið ekki mjög góða sjón, ungfrú Blacklock, er það? — Ég er nærsýn, ef þér eigið við það. — Ég vildi gjarnan mega líta á þessa mynd af Sonju Goedler, jafn- vel þó hún hafi ekki verið mjög. lík henni og það sé langt síðan hún var tekin. Við höfum æfingu í að sjá líkingu, sem venjulegt fólk sér ekki. — lEg skal reyna að finna haha fyrir yður. — Ég vildi helzt að þér gerðuð það núna. — Hvað, núna ? Jæja þá. Bíðum nú við. Ég sá albúmið, þegar við vorum að koma fyrir bókunum úr skápnum uppi á lofti. Júlía var að hjálpa mér. Hún hló svo mikið að fötunum, sem við klæddumst í þá daga . . . Við komum bókunum fyrir í hillunni í dagstofunni. En hvar létum við al- búmin og stóru innbundnu listablöðin? Hvað ég er orðin gleymin. Kannski Júlía muni það. Hún er heima í dag. — Ég skal finna hana, sagði lögreglufulltrúinn. En hann fann Júlíu hvergi á neðri hæðinni. Hann kallaði því upp á loftið: — Ungfrú Simmons! Og þegar hann fékk ekkert svar, fór hann upp. Um leið og hann kom upp á stigapallinn mætti hann Júlíu, sem var að koma út um litlar dyr, og bak við hana sá fulltrúinn mjóan stiga. ¦— Ég var uppi á háalofti, sagði hún til skýringar. Viljið þér tala við mig? Craddock útskýrði erindið. — Gömlu myndirnar? Já, ég man vel eftir þeim. Ég held við höfum sett þær í stóra skápinn í lesstofunni. Ég skal finna þær fyrir yður. Hún gekk á undan honum niður stigann og hratt upp stofuhurðinni. Nálægt glugganum stóð stór skápur. Júlía opnaði hann og alls kyns dót blasti við. — Drasl, sagði hún. Eintómt drasl. En eldra fólk fæst aldrei til að henda neinu. VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.