Vikan - 18.01.1962, Side 7

Þær manneskjur skiptu að sjálfsögðu þúsundum, sem
lásu leiðarann í blaðinu þennan laugardag. En af öllum
þeim, voru það aðeins þrjár, sem leiðarinn hafði þau áhrif
á, að lif þeirra var gerbreytl innan átta klukkustunda frá
birtingu hans.
Ber þá fyrst að geta Fred Meyers.
Hann var væskilslegur og hrumur, enda kominn fast
að sjötugu. Siðustu þrjú árin hafði hann búið sem ein-
setumaður í tveggja herbergja húsnæði í grennd við fljótið;
lifði af ellistyrk sinum og svo smáfjárupphæðum frá börn-
um sinum þrem, svo lífið var honum bærilegt, enda hafði
hann verið ánægður með hlutskipti sitt — allt fram á þenn-
an atburðaríka laugardag.
Síminn á borði hans hringdi klukkan níu að inorgni.
Hann vissi hver hringdi, áður en hann iók upp talnem-
ann. Siminn var einskonar munaður, sem Páll sonur hans
gerði honum unnt að njóta. Páll hafði áhyggjur af því að
faðir hans bjó einn sins liðs, einkum hafði það valdið
honum áhyggjum eftir að gamli maðurinn hafði orðið fyrir
því slysi veturinn áður að fótbrotna, en þá hafði hann iegið
hjálparvana í fulla klukkustund áður en nokkur heyrði
kall hans og kæmi honum til aðstoðar.
Og nú ræddi gamli maðurinn, fyrst við Pál son sinn og
síðan við barnabörnin, Þegar samtalinu var iokið, setti
hann á sig hattinn og tók sér í hönd stafinn, sem stóð úti
við dyrnar. Brotið var að vísu löngu gróið, en það hafði
orðið til þess að hann vandist á að ganga við staf. Og svo
labbaði hann sig út að blaðaturninum á horninu og keypli
dagblaðið sitt eins og hann var vanur.
Þegar hann kom auga á fyrirsögn leiðarans, var sem
hann stæði á öndinni í svip. „HJÁLPIÐ OKKUR AÐ HAFA
UPP Á MORÐINGJANUM“, stóð þar feilu letri, og í sjálfri
greininni hét blaðið tugþúsund dollara verðtaunum hverjum
þeim, sem veitt gæti einhverja þá vísbendingu sem stuðlaði
að lausninni á einni af þeim morðgátum, sem iögreglu
borgarinnar hafði ekki enn tekizt að ráða. „Einhvers staðar
mcðal okkar hijóta að fyrirfinnast þær manneskjur, sem
húa yfir þeirri vitneskju, sem teitt gæti til þcss að lögregl-
unni tækist að hafa hendur í hári glæpamannanna, svo
þeir yrðu dregnir fyrir lög'og dóm“, sagði i greininni. Og
nú gerðu þeir á ritstjórninni sér vonir um að verðlaunin
freistuðu þessa fólks, og þeir gætu á jjann liátt átt sinn
])átt í þvi að fu lnægt yrði að lokum öllu réttlæti.
Morð það, sem sérstaklega var getið þarna í leiðaranum,
hafði verið framið fyrir fullum fjórum árum — Nickerson-
morðið svokallaða,.sem vakið hafði fádæma athygli og um-
tal á sínum tíma, og olli Fred gamla Meyer enn martröð
í svefni endrum og eins. Við lestur leiðarans, varð hann
gripinn skelfingu á ný.
Höfundur leiðarans hafði bersýnilega kynnt sér skýrslur
lögreglunnar og saga hans af þessu máli var sannarlega
krassandi. Nickerson þessi hafði verið fjárhættuspilari,
glæpamaður og svindlari. Hann hafði búið í glæsilegri íbúð
i New Jersey, þar sem hann lifði dag hvern í ríkulegum
fagnaði, en lét sér hinsvegar nægja tvö herbergi í óþrifa-
legu húsi í vafasömu borgarhverfi, og var l>ar sex stiga upp
6 VIKAN
SMÁSAGA
eftir Matt Taylor
Hvernig má það ver*,
að blaðamennirnir, nem
alltaf taka málstaS
minnihlutans, sýna þeim
minnihluta, sem hrjáð-
astur er og ofsóttastur,
freklegasta miskunnar-
leysi — þeim tiltölulega
fámenna hópi, sem á
sér hvergi griðastað
fyrir lögreglunni? Er
þetta fallegt, eða sjálfu
sér samkvæmt? Ég
spyr bara sisvona.
að fara. Iíannski gerði hann þetta til að koma í veg fyrir að
þurfa að taka á móti skuggalegum persónum í heimsókn á
hinu glæsilega heimili sínu.
Morgun nokkurn hafði svo þvottakonan komið að holium
dauðum í skrifstofu sinni. Hann lá þar á gólfinu, og hafði
verið lagður rýtingi í bakið.
Rannsókn leiddi i Ijós að morðið hafði verið framið um
nóttina, einhverntíma á milli eitt og þrjú. Hvergi fundust
nein fingraför. Dyrnar höfðu ekki verið brotnar upp, og margt
benti til þess, að heimsókn gestsins hefði að minnsta kosti
ekki komið húsráðanda á óvart. Á borði einu stóð viskýflaska,
átekin, og tvö glös, bæði tæmd. Fingraför Nickerson fundust
á öðru Jjeirra, en engin fingraför á hinu. Allt benti því til þess,
að Nickerson og gestur hans liefðu fyrst drukkið saman í
bróðerni. Svo hafði Nickerson sennilega snúið baki við gest-
inum. og ekki átt sér rieins ills von ...
Ekki var um að ræða nema tvo menn, sem trúlegast gátu
veitt einhverjar upplýsingar varðandi þennan „næturgest",
þar eð báðir hefðu átt að sjá til ferða hans. Annar þeirra
var næturvörðurinn. Það kom í Ijós, að hann hafði dottað í
stól sínum bak við afgreiðsluborðið um þetta leyti, og ekki
orðið neinna mannaferða var. Hinn var sá sem stjórnaði lyft-

AZMOiD
unni að næturlagi. Hann hét Fred Meyer.
Fred Meyer bar það einnig, að hann hefði ekki örðið gestsins var.
Kvaðst að öllum likindum hafa verið staddur í lyftunni hærra uppi f
byggingunni, þegar morðinginn brá sér upp stigana að skrifstofu
Nickerson, og að öllum likindum hefði einnig hitzt svo á, þegar hann
hélt þaðan aftur og sömu leið til baka.
Fyrir bragðið var ekki heldur um neinn að ræða, sem veitt gæti
nokkrar upplýsingar. Lögreglan hafði ekkert við að styðjast — enga
visbendingu að fara eftir.
Fred Meyer lauk lestrinum og lagði frá sér blaðið. Hann fékk ákafan
hjartslátt. Leiðarinn hafði rifjað upp fyrir honum hryllilegar endur-
minningar. Hann minntist alls þess, sem hann hafði orðið að þola
vegna þessa atburðar; þeirrar hættu, sem um langt skeið vofði ekki
aðeins yfir honum sjálfum og fjölskyldu hans — og vofði ef til vill
yfir enn, fyrst þetta mál hafði nú verið rifjað upp í blaðinu.
Og þótt fjögur ár væru umliðin, þorði Fred Meyer ekki enn að
ganga á fund lögreghiyfirvaldanna og lýsa fyrir þeim manninum, sem
hann hafði séð halda út úr byggingunni klukkan hálftvö umrædda
nótt. En mundi morðinginn álíta sig geta treyst því, að hann gerði
það ekki . .. Eflaust hafði hann þegar lesið leiðarann í blaðinu. Tíu
þúsund dollarar voru auðæfi fyrir aldurhniginn mann. Gat það því
ekki átt sér stað, að morðinginn áliti það öruggast að ganga svo frá
þvi eina vitni, sem hann vissi að um var að ræða, að hann þyrfti
ekki að óttast að það félli fyrir freistingunni? Eflaust mundi hann
þvi ekki láta sitja við hótanirnar í þetta skiptið; hann mundi gripa
til annarra og róttækari ráða, og það tafarlaust.
Louis Vincent hafði sofið til hádegis eftir nætursvallið. Hann bjó
i rikmannlegri íbúð, sem ljóshærð og fráskilin og auðug dúfa, er heill-
azt hafði af hörku hans og ruddaskap, lét honum 1 té — eins og hún lét
honum einnig f té dýrasta og vandaðasta fatnað og vasapeninga, sem
ekki voru skornir við nögl.
Hann hitaði sér kaffi og drakk þrjá bolla, hvern á eftir öðrum. Svo
brá hann sér fram á ganginn eftir dagblaðinu. Klukkan var þá stundar-
fjórðung gengin i tvö.
Gagnstætt Fred Meyer varð hann öllu fremur reiður, en hræddur,
])egar hann las leiðarann. Fjandans ekki sen óheppni, að þeir skyldu
nú fara að rifja þetta upp. Og tíu þúsund dollara verðlaun. Það var
dálaglegur skildingur, því varð ekki neitað. Nógu há fjárupphæð til
þess, að jafnvel gætnustu og huglausustu náungar tækju að endurskoða
afstöðu sína. Eins og Fred Meyer höfðu martraðardraumar ásótt Louis
Vincent síðastliðin fjögur ár; þá hafði honum ævinlega þótt sem hann
sæi aldurhniginn og væskilslegan mann benda á sig og segja: — Þarna
er morðinginn!
Það voru spilaskuldirnar við Nickerson. Þær höfðu aukizt geigvæn-
lega fljótt og mikið, og þegar þær námu samtals fimm þúsund dollurum
hafði Nickerson kippt að sér hendinni. Þann fimmtánda ágúst, í siðasta
lagi, hafði hann sagt. Hvern einasta eyri, annars mundi hann gripa
til róttækra aðgerða. Og Vinpent gerði sér það fyllilega ljóst, að þegar
Nickerson hótaði róttækum aðgerðum, var ekki nema um eitt að ræða.
Ifann hafði samband við hina samvizkulausustu þorpara, sem ekki hik-
uðu við að fremja morð fyrir sómasamlega ])óknun, ef því var að skipta.
Og tækist honum ekki að standa í skilum, mundi Nickerson ekki telja
það eftir sér að víkja einhverju að þeim fyrir greiðann.
— Peningana verð ég að fá á tilsettum tíma, sagði hann við Vincent.
Mér stendur á sama hvernig þú verður þér úti um þá, það kemur mér
ekki við. Þú getur rænt banlca, ef þú hefur ekki önnur ráð.
Og það var einmitt þetta, sem Vincent hafði gert. Það var að vísu
ekki í fyrsta skiptið, sem hann framdi bankarán, cn aldrei hafði hann
gerzt jafn fífldjarfur. Þarna var um að ræða lítið útibú í einu af út-
hverfunum. Þar var ékki neinn varðmaður, og gjaldkerinn hafði orðið
miður sin af skelfingu. Vincent hafði verið kominn í margra kílómetra
fjarlægð í stolnum bíl áður en gjaldkeranum tókst að jafna sig svo,
að hann hefði rænu á að tilkynna lögreglunni hvað orðið var.
Þegar Vinc.ent var kominn heill á lnifi til herbergis síns, athugaði
hann ránsfeng sinn. Sex þúsund dollarar. Með öðrum orðum — lang-
mestur hluti fengsins mundi lenda i vasa Nickerson. Eða ...
Vincent hafði teflt djarft. Hann hafði lagt frelsi sitt næstu tíu, eða
jafnvel tuttugu árin, í hættu til að komast yfir þetta fé. Hann hafði
skammbyssu undir höndum og auk þess rýting með sex þumlunga blaði.
Hnífurinn var bæði þöglara og öruggara vopn til slikra hluta. Hann
Framhald á bls. 30.
VIKAN 7