Vikan - 18.01.1962, Blaðsíða 19

Kæra Vika,
/ vikunni sem leið kom yfir mig andi, nokkurs konar skáldandi.
Þá tók ég mér penna í hönd og skrifaöi þessa smásögu sem fer
hér á. eftir og sendi hana í þeirri von að liún þyki birtingarhœf
í Vikunni, en ef svo reynist ekki, bið ég fyrirgefningar á ónæOinu.
Svo þakka ég Vikunni allt það skemmtilega efni er hún birtir.
Viröingarfyllst, Fjóla.
Elskar hann mig,
eða elskar hann mig ekki?
Að fjórum árum liSnum fékk hún svar: „Mikið c>r veðrið annars
alitaf gotl þú komið sé fram í nóvember," sagði móðirin við dóttur
sina er þær voru að ]jvo upp leirinn eftir miSdegisverðinn.
„Já,“ svaraði dóttirin annars hugar.
„Er ekki annars 13. nóvember í dag,“ hélt móðirin áfram.
Dóttirin hrökk eilítið við en jafnaði sig fljótt og svaraði móður
sinni íágt: „Ég veit það ekki.“
Samtalið féll niður, þær luku við
að þvo upp leirinn. Dísa gekk upp
stigann upp í herbergið sitt og reif
tvö blöð af dagatalinu, jú það var
rétt, i dag var sunnudagur 13. nóv.
Tvö ár i dag síðan hann fór til
Ameríku, pilturinn sem hún elskaði,
Irugsaði hún um leið og hún settist
á stól við gluggann. Þau höfðu
kynnzt á dansleik, þegar hún var
1G ára og hann 17. Nú voru 4 ár
síðan. Þau höfðu verið saman í tvö
ár, hún hafði elskað hann frá fyrstu
sýn, getað vaðið vatn og eld fyrir
hann.
Fyrstu mánuðina höfðu þau verið
mikið saman, oft farið saman í bíó
eða á dansleiki, já og hann hafði
jafnvel ekki bragðað áfengi þá. Já,
þá hafði verið dásamlegt að lifa.
En svo breyttist allt, það skeði
mjög óvænt. Þau höfðu farið saman
á dansleiki, hann hafði orðið mjög
drukkinn. Dansleikurinn endaði
með því að hann fylgdi annarri
stúlku heim. Það var sem hníf væri stungið í hjartaö á Dísu, jafnvel
enn í dag, er hún hugsaði um þetta kvöld, hún mundi líka vel að hún
hafði grátið sig í svefn. En svo hafði hún fyrirgefið honum, gat ekki
annað jafnvel þó hún hefði ekki átt að gera það, og þó ...
Og svona hafði þetta haldið áfram, hann misbauð henni hvað eftir
annað, og hún, hún hafði fyrirgefið honum og elskað hann meira með
hverjum deginum sem leið, liún hafði jafnvel hleypt honum inn hvað
eftir annað þó hann kæmi drukkinn að næturlagi. Vinstúlkur liennar
höfðu sagt: f guösbænum, Dísa, hættu að hugsa um hann Andrés,
hann er skepna og ekkert annað, þú ert allt of góð fyrir hann, þú sérð
sjálf ef þetta væri almennilegur strákur mundi liann ekki koma svona
fram við þig.
Dísa hafði ekki svarað þeim, en hugsaö I örvæntingu: Þær vita ekki
hvað ást er. Já, hún var ekki í neinum vafa um að hún elskaði hann
en stóra spurningin var, elskar hann mig?
Stundum hélt lnin honum þætti vænt um sig en sú von dofnaði ef
hún lieyrði ekkert frá honum, kannski í marga daga, jafnvel vikur. Svo
hafði hann farið til Ameríku, einliver fjarskyldur ættingi liafði beðið
hann að koma og vera sér til aðstoðar við verksmiðju í tvö ár. Hún
• mundi mjög vel kvöldið sem hann hafði farið, hann hafði komið að
kveðja hana. Vertu blessuð vina min, hafði hann sagt, og gleymdu
Framhald á bls. 38.
Á ballið
Þegar við bregðum okkur í Lido eða á Riiðul og aðra nærliggj-
andi skemmtistaði, þá hugleiðum við ekki, hvað það er auðvelt
að smeygja sér inn í leigubíl og segja: „Lido takk“, á móti
því sem ungt fólk hefur orðið að leggja á sig úti á landsbyggð-
inni til þess að komast á skemmíanir. Jafnvel í nágrenni Reykja-
víkur og einni af blómlegustu sveitum landsins var fyrir örstut.tu
hætt að nota samkomuhús, þar sem ekkert snyrtiherbergi var til.
Áður en bílar urðu almennir, fóru menn að sjálfsögðu ríðandi á
staðinn og þá var hvergi hægt að hafa fataskipti annars staðar en
í hesthúsflórnum. Það var ekki einu sinni ljós í hesthúsinu svo
menn höfðu með sér kerti til þess að geta brugðið upp tvru.
Svona er þetta sums staðar enn þann dag í dag; það verður að
fara gangandi eða á hestum yfir hálfgerðar vegleysur til þess að
halda uppi skemmtanalifi. Verst er þó, þar sem ár eru óbrúaðar
eins og til dæmis austur í Skaftafellssýslum. Þá verða menn að
selflytja kvenfólkið eins og þessi skemmtilega mynd sýnir —
ef þeir á annað borð vilja hafa kvenfólk með og allt væri nú
ónýtt annars. En það er hætt við, að okkur hér í Reykjavík
þætti þetta helzt til mikið umstang — og þó kannske væri þetta
miklu skemmtilegra, ef einhver vildi taka að sér að vaða.
Bréfaviðskipti
Framhald af bls. 2.
Dyböl, Danmörk, við pilta 17—
19 ára. Skrifar á dönsku.
Mona Boeriis, Stenildvej 19, Ulf-
borg, Jylland, við pilta 15—16 ára.
Skrifar dönsku.
Alrin Huffer, 3 Rue Victorien Sar-
dou, Paris lGa, France, við pilta
og stúlkur 29 ára eða þ. u. b.
Skrifar á ensku eða frönsku.
Svein Ole Rundgren, „Rasta“ pr.
Kongsvinger, Norge, við pilta eða
stúlkur. Skrifar á dönsku eða
norsku.
Helga Rathner, Luxemburgerstrasse
211/13/4, Vienna X, Auslria, við
pilta eða stúlkur. Skrifar á ensku,
þýzku eða latínu.
Gerard Wade, Flat 2, 146 Randolph
Avenue, Madia Vale, London W.9.,
við pilta eða stúlkur um 19 ára.
Charles L. Usmar, 927 Mulberry St.,
Montoursville, Pa„ U.S.A., við ung-
ar stúlkur eða pilta.
Marit Helene Haganæs, Aurdal i
Valdres, Norge, við pilta og stúlk-
ur 15—17 ára. Skrifar á norsku
eða ensku.
Jorunn Welten, Tonsevn II, Grefsen,
Oslo, Norge, við stúlkur og' pilta
19—21 árs. Skrifar á ensku eða
norsku.
Gunnel Aspelund, Box 326, Valberg,
Varmland, Sverige, við pilta og
Stúlkur 14—-15 ári. Skrifar á
sænsku eða ensku.
Birgitte Norlenius, Alvdalsgatan 4a,
Karlstad, Sverige, við pilta og
stúlkur 14—15 ára. Skrifar á
sænsku eða ensku.
Else-Britt Rvdahl, Seminariegatan 2,
Karlstad, Sverige, við pilta og
stúlkur 13—15 ára. Skrifar á
sænsku eða ensku.
★
Að lokum eru hér þrjú bréf frá
frímerkjasöfnurum, sem vilja kom-
ast I samband við íslenzka frí-
merkjasafnar, fyrst og fremst með
frímerkjaskipti fyrir augum:
Jam Ediuard Smith, Bjerkebakken
41, Röa, Oslo. (11 áraj.
Truls Disen Bastiansen, Ovre Stor-
gatan 55, Drammen, Norge, (15
ára).
Mrs. .El. .Emerv, .Jensen Beach.
Florida, lí.S.A.'
VIKAN 19