Vikan - 18.01.1962, Side 18

lilll
Átján ára gðmul dönsk stúlka hefur vakið mikiö umtal vegna bókar,
sem kom út eftir hana fyrir skömmu, og Þykir nokkuC djarflega skrifuö,
og hefir stúlkan oft veriö nefnd Francois Sagan Danmerkur. Stúlkan
heitir annars Ulla Dahlerup og bóklna, sem geröi haná fræga nefnir
hún „Glæöur í ösku'nni".
Aöaláhugaefni hennar og tilgangur bókarinnar, er aö sýna karlmönn-
um fram á að þeir eigi að skipta athygli sinni og áhuga jafnt milli ytra
útlits konurinar og innri persónuleika.
„Til þess að maður geti verið trúr sinni sálu án þess að svikja
kroppinn", segir Ulla.
— Hvernig stendur á því að stúlkur, sem lita vel út, þurfa að
berjast eins og berserkir til að fá karlmenn til að hafa áhuga fyrir ööru
en líkama þeirra, segir hún.
— Það er ekki einu sinni hægt að fyrirlíta kynbombur, sem lifa hátt
á því að nota ekki nema kollinn . .. Það eru karlmennirnir, sem hafa
alið þær upp þannig.
UUa vill láta taka tillit til sín og sýna sér virðingu. Hún krefst Þess
meö leiftrandi augum og virðist hafa mesta lönguin til að berja jafn-
framt i borðið.
En þess í stað vill hún líka, að ungar stúlkur viöurkenni sinn eiginn
líkama og þarfir hans án Þess aö fyrirverða sig fyrir það . . . Fyrst þegar
þær eru hættar að fyrirverða sig og heilinn fylgist vel með öllu, sem
þær taka sér fyrir hendur, kemur hamingjan. — Ef hún kemur.
— Verði ég hamingjusöm, verð ég sjálf að sjá um að svo verði,
segir hún. -— Ég get ef til vill stuðzt við eitthvað, ást eða eðli —
en mest hefur það að segja, sem maður gerir sjálfur.
Það er erfitt að lifa, vegna Þess að maður er hræddur við að opna
huga sinn. Maður er hræddur við að segja: „Eg elska þig“, hræddur
við aö opna hug sinn alveg fyrir öðrum, því að þá er auðveldana aö
særa mann.
— Annars er bókin m?n það einasta ærlega, sem ég hefi nokkurn tíma
gert. Hún viðurkennir að hafa skrifað hana fyrst og fremst til að fá
útrás fyrir bæði hræðslu og grát, óvissu og hamingju.
— Eg held því fram að Þið — kynslóðin á undan mér og mínum
jafnöldrum — hafið arfleitt okkur að tveim heimsstyrjöldum og sprung-
fnni kjarnasprengju, er það kannske ekki satt? En ég fel mig ekki á
bak við þetta, né nota Það sem afsökun fyrir því að ég sé e. t. v.
villuráfandi sái, eins og ég hefi verið kölluð, heldur slæ þvi aðeins
föstu að ég er dauðhrædd við það, sem kemur á eftir.
— Ég vil helzt láta sem minnst á mér bera og fela mig í herbergi
mínu ....
— Og láta bókina tala sjálfa?
— Einmitt ....
Olla hallar sér afturábak í stólnum með sígarettu i hendinni, og
lætur fara vel um sig, í Þeirri voto að nú sé allt þetta umstang í kring
um bókina búið, og að ef til vill muni einhverjir finna í henni þlann
eld, sem felst á bak við glóðina í öskunni.
Æ — hann virðist
ætla að fara að rigna
kannske verður sól á
morgun.