Vikan - 18.01.1962, Síða 26

Hárið verður fyrst fallegt með
/ / | / 4 / ^ V ./
SHAMPOO
WHITE RAIN gerir hár yðar gullfallegt. Hinn
silkimjúki lögur gefur hárinu þægilegan ilm og
gljáandi blæfegurð—laðar fram hinn dulda
endisþokka. Af White Rain eru framleiddar
þrjár tegundir, sem fegra allar hárgerðir —
ein þeirra er einmitt fyrir yður.
Perluhvítt fyrir venjulegt hár
Fölblátt fyrir þurrt hár
Bleikfölt fyrir feitt hár
Toni framleiðsla tryggir fegursta hárió
Clark Gable
Framh. af bls. 21.
Þegar ég virti fyrir mér hann og
börnin, gat ég ekki að mér gert að
brosa, er mér kom til hugar Það, sem
mér hafði verið sagt eftir frægri leik-
konu, sem Clark hafði verið í þing-
um við áður fyrr meir, og var nú a8
hugsa um að endurnýja kunningskap-
inn:
„Hann kvænist Kathleen aldrei“,
sagði hún. „Hann hefur alltaf haft
ýmugust á börnum, svo þessir tveir
krakkar hennar hræða hann frá“.
Fáfróð var hún um það sanna. Og
hún var svo sannarlega ekki ein um
það. Enda þótt dálkasnápar dagblað-
anna væru þá fyrir löngu farnir að
rökræða vináttu okkar Clarks í skrif-
um sínum og líkurnar til hjónabands,
held ég að þeir hafi allir, svona innst
inni, verið leikkonunni hjartanlega
sammála um þetta. Þegar blaðamenn-
irnir inntu Clark frétta, svaraði hann
stöðugt þvi sama til — við hefðum
ekki ákveðið neitt.
Og það var satt. Við ákváðum ekki
neitt fyrr en Clark hélt til Durango
í Mexíkó í aprílmánuði 1955, vegna
kvikmyndatöku. Þá var okkur báðum
að vísu löngu ljóst hve dásamlegt ár
þetta hafði verið okkur báðum, en
við höfðum þó ekki enn lagt orð að
neinu. Að vísu gerðist það á stundum,
þegar við vorum eitthvað að ræða um
framtíðina, að Clark tók þannig til
orða, að „við“ ættum að gera þetta
eða þetta. EVi ég spurði hann aldrei
hvað hann meinti með orðinu „við“
í því sambandi.
Það var vor og kvöldið var blitt
og fagurt. Við Clark sátum hjá sund-
lauginni hans og dáðumst að rósa-
runnunum á bakkanum. Ég man að
hann var klæddur sportskyrtu og
gallabuxum, og ég var í blússu og
pilsi.
Clark sneri sér að mér og mælti
rólega: „Kathleen — heldurðu ekki
að við höfum nú þekkzt það lengi —
ég á við, að við höfum í rauninni unn-
að hvort öðru í meir en áratug — að
við ættum ekki að vera að draga þetta
lengur, en skella okkur í það heil-
aga?"
Ég held að ég hafi ekki dregið
andann fyrst í stað, en svo svaraði
ég: „Ég veit það satt að segja ekki.
Ég verð að hugsa málið nánar. Viltu
veita mér fimm sekúndna frest?"
Hann sagði „já“ — og andartaki
síðar sagði ég: „Já“.
Við brostum bæði. „Nú verður þú
að biðja mín formíega", sagði ég.
Hann tók í hönd mér. „Kathleen,
viltu giftast mér?“
„Já“, endurtók ég.
Við sátum nokkra hríð þarna hjá
lauginni og nutum þeirrar hamingju
og Hfsfyllingar, s*m við höfðum að
lokum öðlazt. Við héldumst í hend-
ur og ræddum saman. Clark vildi
kaupa handa mér trúlofunarhring, en
ég maldaði í móinn og kvaðst ekki
þurfa á neinum skartgripum að halda.
Clark sagði: „Ég hef haft það í
huga í nærri ár að biðja þig að gift-
ast mér, en ég vildi bíða unz rétta
stundin væri upp runnin. Og ég held
ég hafi hitt á hana“. Ég viðurkenndi
fúslega að hann hefði þar rétt f’yrir
sér.
Einnig urðum við bæði sammála urrt
að halda hjónabandsfyrirætlan okk-
ar leyndri. Fyrst og fremst vegna
þess, að við gátum ekki fastákveðið
neinn tima fyrr en lokið væri töku
kvikmyndarinnar og Clark kæmi heitn
aftur.
Svo fór hann til Mexíkó, og næstu
vikurnar hringdi hann oft til mín og
skrifaði mér iðulega. Klukkan átta
á hverju kvöldi hringdi síminn, og
Þegar ég tók talnemann, heyrði ég
rödd mexikanska langlínuþulsins
drafa í eyrum mér: „Hallo, elsku-
vininn yðar iangar til að heyra í yð-
urf“ Og svo kom ,,elsku-vinurinn“ og
sagði mér hve hann þráði mig, hvern-
ig kvikmyndatakan gengi og hve sig
langaði í bandarískar sígarettur. Við
töluðum saman í 43 mínútur að
minnsta kosti, hverju sinni, það kost-
aði marga pesos til mikillar ánægju
fyrir mexikanska símaþulinn, sem
stöðugt lá á hleri, ef svo illa skyldi
takast til að sambandið rofnaði. Ég
held að hann hafi ekki haft minni
ánægju a£ samtölunum en við sjálf.
Strax Þegar Clark kom heim aftur,
tókum við að undirbúa þann stóra
dag af kappi. Við vorum staðráðin í
að hjönavígslan skyldi fara fram i
kyrrþey — hvorugt okkar hafði löng-
un til að endurtaka slíka athöfn enn
einu sinni í skini blossaljósa blaða-
myndatökumannanna. Okkur var
Ijóst, að ef við keyptum leyfisbréf i
Kaliforníu þar sem afgreiðslufrestur á
slíkum skjölum nam þrem dögum,
mættum við eiga víst að blöðin kæm-
ust á snoðir um hvað til stæði. Það
virtist því ekki um annað fyrir okk-
ur að velja en einhvern afskekktan
bæ í Nevada.
Þegar hér var komið sögu, vissu
tvær manneskjur, auk okkar, þetta
dásamlega leyndarmál. Clark hafði
samband við sinn gamla og góöa vin,
A1 Menasco og Júlíu konu hans, sem
bjuggu á bændabýli í grennd við St.
Helena í Norður-Kaliforníu, og leitaði
aðstoðar þeirra varðandi undirbúning
og framkvæmd hjónavígslunnar.
Al, sem áður hafði verið bílasali,
leitaði um þvert og endilangt Norð-
ur-Nevada-fylki að líklegum stað. Síð-
an tilkynnti hann okkur, að Minden,
lítil borg um 45 mílur suður af Reno,
virtist heppilegust til þeirra hluta.
Þau hjónin keyptu fyrir okkur tvo
einfalda giftingarhringa í San Franc-
isco. Ef Clark hefði keypt þá sjálfur,
var eins vist að fyrirætlan okkar
kæmist í hámæli.
Loks var öllum undirbúningi lokið.
Við ókum með leynd til Gardnerville
I Nevada, þar sem Menascoshjónin
biðu okkar í lundi baðmullartrjáa
skammt frá veginum, klukkan fimm
síðdegis, og siðan ókum við til Minden,
en þangað voru nokkrar mílur vegar.
Kvöldið áður höfðum við ekið heim
26 VIKAN