Vikan - 18.01.1962, Síða 31

AMARO KARLMANNANÆRFOTIN EIGA MIKLUM VINSÆLDUM
RB FAGNA — ENDA í SENN ÞÆGILEG OG ÓDÝR
— Ég hef rannsókn málsins enn
me'ð höndum, varð honum að orði.
Og henni er ekki lokið fyrr en gátan
er ráðin.
Young leynilögreglumaður dokaði
við á meðan Gavin las leiðarann. —
Heldurðu að þessi verðlaun nái til-
gangi sínum? spurði hann. Ég
mcina að þau rumski við nokkrum
vitnum, sem okkur geta komið að
gagni ...
— Það hefur alltaf fyrirfundizt
eitt vitni, svaraði Gavin. Og ef það
fengist til að láta okkur vitneskju
í té, mundi gátan sennilega ráðin;
það vitni er Fred Meyer, lyftustjór-
inn. Hann hélt þvi alltaf fram, að
hann hefði ekki séð neitt athyglis-
vert þessa nótt, og ekki orðið ferða
morðingjans var. En hann sagði ekki
satt. Ég er viss um að honum hefur
verið ógnað, og þess vegna þorði
hann ekkert að segja. Hann virtist
ekki einungis vera hræddur ...
hann virtist utan við sig af skelf-
ingu.
— Þú heldur þá að morðinginn
hafi tuktað hann til, varð leynilög-
reglumanninum að orði.
— Það sáust að vísu ekki nein
merki þess á gamla manninum
en það má leika menn hrottalega,
án þess það segi eftir, ef menn
kunna þau tök. Og það má lika mis-
þyrma mönnum andlega og það ekki
siður en likamlega. Fred gamli
Meyer bjó hjá syni sínum og fjöl-
skyldu hans, þegar þetta gerðist.
Hann átti þrjú barnabörn, sein hann
unní hugastum. Og hvað getur ekki
komið fyrir börn, þegar þau eru að
leik úti viö? Morðingi getur að
minnsta kosti hótað þvi, að ... já,
bað er óþarft að útskýra það nánar,
cn það er auðvelt að skelfa gamlan
og góðlyndan mann með slíkum
hótunum.
Gavin fulltrúi hnyklaði brýrnar
hugsi.
— Og hafi hann verið hræddur
svo, að hann þyrði ekkert að segja
þá, þorir hann það ekki heldur nú,
þrátt fyrir verðlaunin. Því getur
morðinginn liins vegar ekki treyst.
Ég hef stöðugt haft auga með hon-
um. Hann býr einn síns liðs i hverfi
ieinu á Eystribakka ... Og allt í
•einu leit fulltrúinn hvasst og spyrj-
;andi á leynilögreglumanninn. —
IHvað cr langt síðan blaðið kom úl?
spurði hann.
— Það mun hafa komið út um
niuleytið.
— Og nú er klukkan meira en
tvö. Gavin blaðaði í símaskránni og
hringdi. Beið svars í einar þrjár
mínútur.
— Hann svarar ekki, sagði lög-
reglufulltrúinn. Yið verðum að fara
þangað tafarlaust.
Klukkan 14,25 stöðvaði Vincent
sportbil sinn úti fyrir húsinu þar
sem gamli maðurinn átti heima.
Hann athugaði vandlega nafnatöfl-
una í anddyrinu, og komst að raun
um að Fred Meyer bjó í kjallaran-
um. Kannski bjó hann þar einn,
kannski ekki. Vincent varð að hætta
á það. Hann hringdi dyrabjöllunni,
beið, enginn svaraði.
Þá barði hann að dyrum. Enginn
kom. Hann barði enn, harkalegar
en fyrr. Vincent bölvaði og hélt á
brott. Var hann þegar orðinn of
seinn? Gat karlsauðurinn kannski
á fundi við lögregluyfirvöldin þessa
stundina og lét móðan mása?
Kannski hafði honum þegar verið
sýnd myndin, sem lögreglan mundi
eiga i fórum sínum, og tekin hafði
verið af honum fyrir löngu síðan,
löngu áður en morðið var framið,
vegna afbrots, sem nú var löngu
gleymt og grafið.
Hann stóð um stund úti á gang-
stéttinni og leit í kringum sig. Loks
kom hann auga á gamlan mann,
sem sat á bekk fyrir handan götuna.
Vincent lét umferðina lönd og leið
og gekk beint yfir að bekknum.
Það hafði orði'ð umferðarslys við
gatnamót í nágrenninu. Gavin lög-
reglui'ulltrúi ieit á úrið sitt.
— Fimm minútur yfir hálfþrjú,
sagði hann við Young leynilögerglu-
mann, sem sat hjá honum i bílnum,
og það var óþolinmæði í röddinni.
Nokkur andartök stóð Vincent
frammi fyrir gamia manninum, sem
sat á bekknum, og virti hann fyrir
sér. Ilárið var orðið mun hvitara,
og drættirnir á andlitinu dýpri —
cn það leyndi sér ekki, að maðurinn
var Fred gamli Meyer, fyrrverandi
lyftustjóri, og enginn annar.
Hann tók sér sæti á bekknum hjá
honum.
— Ég lield við höfum hitzt ein-
hverntíma fyrir löngu, sagði hann.
— Einmitt það, herra minn, sagði
gamli maðurinn, en leit þó ekki til
hans.
— Þér voruð lyftustjóri i bygg-
ingu við fertugustu og fimmtu
götu?
— Kemur heim. Já, fyrir fjórum
árum ...
Vincent virti gamla manninn
vandlega fyrir sér. Það varð ekki
á svip hans séð, að hann bæri kennsl
á hann. En það var vísvitandi
blekkingartilraun, Vincent þóttist
öldungis viss um það. Gamli maður-
inn hafði búizt við honum og vildi
nú leika á hann. Það var með öllu
óhugsandi að hann mundi nokkurn-
tíma gleyma útliti þess manns, sem
leikið hafði hann jafnhart og Vin-
cent hafði gert i lyftuklefanum
forðum.
— Eigið þér heima í húsinu þarna
fyrir handan? spurði Vincent.
— Já. 1 kjallaranum. Ég hef þar
tvö herbergi.
— Eruð þér þar einsamall?
— Öldungis einsamall.
Vincent glotti við tönn. Það leit
út fyrir að allt ætlaði að ganga að
óskum í dag, þrátt fyrir allt. Það
kæmi svo sem ekki neinn dynkijr,
þegar þessi væskill linigi að velli.
Enginn mundi heldur veita ferðum
hans sjálfs athygli. Og þa'ð, sem
hann hafði einu sinni unnið þegj-
andi og hljóðalaust á broti úr sek-
úndu, mundi honum takast enn ...
—- Við skulum þá koma heim til
þín og rabba saman, gamli minn,
sagði hann vingjarnlega.
— Um hvað svo sem?
Vincent leit í kringum sig. Mörg
börn voru á leikvellinum og fólk
var á gangi um stéttarnar, beggja
meginn götunnar. Hann ýtti gamla
manninum gætilega á fætur. — Þér
skuluð ekki láta sem þér berið ekki
lcennsl á mig, sagði hann.
— En hvernig ætti ég a'ð bera
kennsl á y'ður, herra minn?
— Verið ekki með þessi látalæti.
Það er að minnsta kosti harla ótrú-
legt, að þér hafið gleymt mér ...
— Já, — en ég er blindur, svar-
aði Fred gamli.
— Blindur? endurtók Vincent
furðu lostinn.
— Ég hef veri'ð blindur í full tvö
ár.
— Blindur ... nei, nú ertu að
ljúga, gamli ...
Fred Meyer lyfti staf sínum. Hann
var hvitmálaður. — Hvers vegna
heldurðu að stafurinn minn sé livít-
málaður? Vitanlega til þess að fólk
geti séð hvernig ég er á mig kominn
og veiti mér aðstoð ef með jiarf. Eða
hefurðu aldrei séð blindrastaf?
Hann gekk hikandi skrefum
áfram og lét stafinn fylgja brún
gangstéttarinnar. — Þegar kemur að
horninu, verður alltaf einhver til
þess að fylgja mér yfir. Fólk er allt-
af nærgætið og hjálpsamt, þegar
blindir eiga í hlut.
Blindur ... Vincent langaði mest
til að hrópa og kalla, svo létti hon-
um. Eina vitnið ... eina manneskj-
an, sem um var að ræða að borið
gæti kennsl á hann sem morðingja,
var þar með dæmd úr leik fyrir •
fullt og allt. Það mátti heita ótrúleg
heppni. Hann rak upp hlátur. Hló
dátt og lengi.
— Þú skalt fá þér sæti á bekknum
aftur og njóta sólskinsins, gamli
minn, sagði hann. Og þú mátt sann-
arlega happi hrósa, að þú skulir
vera blindur. Þig rennir áreiðanlega
aldrei grun í hve þér hefur orðið
það mikið lán.
Fred Meyer stóð nokkur andar-
tök kyrr á horninu. Svo sneri hann
við, gekk til baka hikandi skrefum
og lét stafinn strjúkast við gang-
stéttarbrúnina. Hann settist aftur á
bekkinn, og þar sat hann og star'ði
beint framundan sér, eins og blind-
um mönnum er tamt, þegar Vincent
steig upp í sportbíl sinn. Hann leit
um öxl til blinda mannsins um leið
og hann ók af stað. En Fred gamti
Meyer hreyfði ckki höfuðið fyrr en
billinn var kominn spölkorn undan.
— 7717 WE, tautaði hann, en það
var núrner bílsins.
Þegar bíllinn var horfinn sjón-
um fyrir drykklangri stundu, reis
Meyer gamli loks úr sæti sinu á
bekknum. Hann gekk rakleitt yfir
götuna, þegar umferðarljósin leyfðu.
Hann var í þann veginn að hverfa
inn í húsið, þegar hann heyrði kall-
að á sig með nafni. Maður mikill
vexti, gráhærður og rjóður í vöng-
um hafði stöðvað bil sinn við gang-
stéttina og steig nú út úr honum.
— Kannizt þér við mig, Meyer?
Framhald á næstu siðu.'
VIKAN 31