Vikan - 06.04.1966, Side 17

Gísli Sigurðsson rökræðir
vlð
Matthías Johannessen
um tiínar aðskilfanlegu
þrengingar
Ijóðlistarinnar
á síðustu árum
Ég tel mér mikinn Heiður að því að vera persóna
það er heldur óskemmtilegt og illt að fyrirgefa að
þrautleiðinlegur sem raun ber vitni.
í skóldsögu. En
vera gerður svo
LjóOeHír
Matttiías Johannessen
Niða vötn án afláts undir hrauni
eilíf gjálp í landsins heita barmi.
Minning þín, þinn hlátur, grýtta gleði
glitrar enn sem dögg á vorsins hvarmi;
leitar fersk sem lindin undan klaka
leyndan veg frá innstu hjartarótum:
streymir fram þann dag er þeyrinn þíðir
þvala mold og lækir verða að fljótum.
Þá hverfa okkur þurrir þræsuvindar
sem þokulýðir flýi svipinn bjarta.
í brjósti okkar geymist öll þín gleði,
glitrandi lind í tregans þunga hjarta.
Og þótt í okkar tíð sé margt að muna
og margt sé það, sem finnst mér kvöð að skrifa,
þín minning bregður tærum hlátri á haustið
og hennar vegna er skemmtilegra að lifa.
eftirsóknarvert fyrir ljóðskáld að
vera lesið; að fólk hafi áhuga
á ljóðum þess o.s.frv. og ég held,
að sá áhugi sé fyrir hendi á ís-
landi í ríkari mæli en menn vita.
Mér finnst það aðallega vera at-
vinnupólitíkusar, sem alltaf eru
að tala um að menn hafi ekki
áhug á ljóðlist. Hversvegna ein-
mitt þeir? Tertz gæti svarað
þeirri spurningu.
— Er ekki alveg óhætt að slá
því föstu, að það hljóti að vera
betra fyrir skáld, ef þjóðin fylg-
ist með því sem hann yrkir,
hvort sem þú lærir það utanað
eða ekki?
— Það getur verið skemmti-
legra. En mundu eftir einu — að
fólk var ekki að læra utanbókar
ljóð Jónasar Hallgrímssonar á
fyrra hluta síðustu aldar. Það
voru einungis vinir hans sem
kunnu að meta þau. En finnst
þér það ekki einmitt einkennandi
fyrir Jónas? Skáld getur haft
samtíðina á móti sér, en næstu
kynslóð eða kynslóðir með sér.
Og svo getur þessu einnig verið
öfugt farið, gættu að því.
— Hvað finnst þér þá eftir-
sóknarverðast fyrir Ijóðskáld?
— Að vera gott skáld.
— Jafnvel þó að það komi ekki
í Ijós fyrr en eftir marga manns-
aldra.
— Já. Þú heldur nú kannske
að þetta sé vörn hjá mér, af því
að margir telja mig svo afskap-
Framhalá á bls. 28.
VIKAN 14. tW. YJ