Vikan - 06.04.1966, Side 21

unni hans, Anette. Þá spurði ég hann naeðal
annarra orða: „Hver er sælasta minning
æfi þinnar?“
Drykklanga stund starði hann út í blá-
inn. „Ég ge-get ekki munað eftir neinu sér-
stöku,“ stamaði hann svo.
Þá var langt síðan Villi hætti að vinna.
Af var sú tíð, er hann klifraði á hverjum
morgni upp þrönga stigann, sem lá upp í
skrifstofu hans, sem innréttuð var á efsta-
lofti hússins. Síðustu árin dvaldi hann einna
oftast í dagstofunni og las bækur — aðal-
lega leynilögreglusögur. Hann virtist halda
tímanum kyrrum. f Villa Mauresque heyrði
maður klukkurnar tikka.
Villa fannst mikið til um þau auðæfi, er
hann hafði rakað saman, og vorkenndi þeim
mun meira þeim rithöfundum, sem ekki
höfðu haft heppnina með sér. Þetta gekk
svo langt, að hann stundum sannfærði sjálf-
an sig um, að hinir og þessir rithöfundar
væru sárfátækir, þótt það væri fjarri öll-
um sanni.
Eitt kvöldið að miðdegisverði loknum,
sagði hann: „Vivian kemur til hádegisverð-
ar á morgun.“ Við létum öll ánægju í ljós.
Við þekktum Vivian Parry — það er ekki
hans rétta nafn — og okkur geðjaðist öllum
vel að honum.
„Aumingja Vivian,“ sagði Villi dapurlega.
„Ég geri ráð fyrir að þið vitið, að hann er
alveg á hausnum?“
„Á hausnum!" hrópaði einhver undrandi.
„Ég hélt að hann rakaði saman fé.“
„Hann gerði það,“ svaraði Villi. „En það
er allt farið. Hvert penný. Bækurnar hans
seljast ekki eins vel og þær gerðu áður, og
síðustu tvö leikritin hans voru misheppnuð.
Og mér er sagt að innstæðurnar hans séu
gufaðar upp.“ Við sátum sem þrumulostin
og gátum engu svarað. „Haxm hefur sennilega
ekki fengið almennilega máltíð svo vikiun
skiptir," hélt Villi áfram. „Svo að okkur
er eins gott að gefa honum eitthvað stað-
gott.“
Á mínútunni kortér fyrir eitt vorum við
öll samankomin og biðum hins fræga rit-
höfundar, sem nú var greinilega öllum heill-
um horfinn. Og Vivian kom jafn stundvís-
lega. Hann var hvorki sultar- eða fátæk-
legur, en urðum við þess bráðlega vísari,
að hvorki hungur eða féleysi þjáði hann.
„Ég er viss um að þér veitir ekki af kokk-
teil,“ sagði Villi.
„Það væri draumur,“ svaraði Vivian, fjör-
lega eins og fyrri daginn, en dálítið óöruggur
vegna tillitanna, sem við í laumi beindum
að skómnn hans. Við gengum svo inn að
borða.
Þetta var á heitum sumardegi, og þegar
Vivian hafði lokið úr rjúkandi skál af kál-
súpu, stóð svitinn í perlum á enni hans og
honum var farið að verða erfitt um mál.
Framhald á bls. 39.
HANN VAR - OG ER — EINN
VÍÐLESNASTI RITHÖFUNDUR
OKKAR TÍMA, EN FÁIR ÞEKKTU
AÐ RÁÐI MANNINN AÐ BAKI
RITHÖFUNDARINS. EINN
ÞESSSARA FÁU VAR FRÆNDI
SKALDSINS, SEM DREGUR
UPP EFTIRMINNILEGA MYND
AF ÞVf í MEÐFYLGJANDI
GREIN.
ÍT
Til að verða rithöfundur hafði hann losað sig
við hvern vott af sjólfsblekkingu og sjólfshroka.
Hið sérstæða listmunasafn rithöfundarins að
Villa Mauresque var órangur af ferðum hans,
sérstaklega til Austurlanda.
VIKAN 14. tbl. 21