Vikan - 24.08.1944, Síða 3

VIKAN, nr. 34, 1944
3
Kappreiðar Hestamannafélagsins Fáks
Reykvíkingnm gefst stundum kostur á að
horfa á kappreiðar hér á skeiðvellinum við
höfuðstaðinn. Skemmtun þessi er eftirsótt af
öllum bæjarbúum. 1 sumar hefir Hestamanna-
félagið „Fákur" haldið tvennar kappreiðar, þær
fyrri annan í hvitasunnu og þær síðari síðast-
liðinn sunnudag.
Á kappreiðum þessum eru reyndir beztu gæð-
ingar úr Reykjavik og nærliggjandi sveitum, og
stundum lengra að. Er þar fríðan og glæsileg-
an hóp gæðinga að sjá. 1 sambandi við kapp-
reiðamar er starfræktur veðbanki með líku
sniði og tíðkast erlendis, enda þótt upphæðir
þær, sem í veltunni eru, séu hvergi nærri eins
háar. Er sú starfsemi mjög vinsæl af mörgum,
enda er ávallt múgur og margmenni fyrir utan
veðbankann að freista gæfunnaF.
Allur ágóði, sem kann að verða af starfrækslu
veðbankans og kappreiðanna yfirleitt, rennur
til þess að hlúa að hestum og viðhalda reið-
vegum í nágrenni Reykjavíkur.
Um aldaraðir hefir hesturinn skipað virðingar-
Mannfjöldinn fyrir framan veð-
bankann. 1 hléunum milli hlaup-
anna er dynjandi grammófónmúsik
úr hátölurum, sem komið er fyrir
á skýlinu, og reikar þá allur fjöld-
inn til og frá, hlustar á músikina
og spjallar við náungann um
hlaupin.
(Ljósm. U. S. Army Signal Corps).
Kappreiðar á Skeiðvellinum við Elliðaárnar. — Þó að áhorfendasvæðið sé hvorki gott né fullkomið, þá
safnast alltaf þangað hinn mesti fjöldi áhorfenda, sem þykir hin mesta skemmtun í því að sjá gæð-
ingana reyna sig. Þessi mynd er tekin á kappreiðum „Fáks“ á annan í Hvítasunnu í vor og sjást á
henni tveir gæðinganna að ná marki. (Ljósm. U. S. Army Signal Corps).
sess í íslenzku þjóðlifi. ÞolgæS(i og þrautseigja íslenzka
hestsins hefir orðið Islendingum fyrr og síðar nota-
drjúgt vegamesti gegnum hörmungar þær og raunir,
sem þjóðin hefir orðið að þola. Til skamms tíma var
hesturinn eina flutningatækið okkar. Reyndi þá á,
hvers megnugur hann var. Að stærð er íslenzki hest-
urinn lítill, samanborið við hesta í nágrannalöndum
okkar. Þrátt fyrir þessa staðreynd, hefir hann innt
hlutverk sitt vel af hendi, og löngum hefir hann dugað
vel, enda virðist hann hafa sannað máltækið, að
margur sé knár, þótt hann sé smár. — En tímamir
breytast. Á öllum sviðum em nú vélamar famar að
halda innreið sína og útrýma gömlum, úreltum tækj-
um og vinnubrögðum. Má þess vegna búast við, að
við Islendingar munum ekki hafa eins mikil not af
hestinum í framtíðinni og áður. Þeim mun meiri
ástæða er til fyrir okkur að viðhalda tryggð okkar,
ást og kærleika við hestinn og votta honum þar með
þakklæti okkar og virðingu fyrir vel unnin störf fyrir
okkur og forfeðuma á liðnum öldum.
Hestamannafélagið „Fákur“ hér í Reykjavík og öll
önnur hestamannafélög og hrossaræktarfélög víðsveg-
ar um landið eiga þakkir skilið fyrir viðleitni sina að
leggja rækt við hestinn og skipa honum áfram heið-
urssess þann, sem hann átti, meðan hann var eina
vélin og eina flutningatækið.
Veðbankinn starfar alltaf við hverjar kappreiðar, og er mikil aðsókn að hon-
um. Hér á myndinni sést mannfjöldinn fyrir framan bankann, sem komið er
fyrir í skýlinu á Skeiðvellinum. Enda þótt upphæðimar séu ekki háar og
margir tapi, þá eru enn aðrir, sem hrósa happi og fara með meiri peninga af
Skeiðvellinum en þeir komu með þangað! — Mest hefir veðbankinn gefið af
einum hesti 300 krónur fyrir hverjar tíu, sem á hann vom veðjaðar.
(Ljósm. U. S. Army Signal Corps).
Fyrir hvert hlaup em hestamir leiddir um völlinn, áhorfendunum
til sýnis. I kappreiðunum eru gæðingamir látnir renna 250 metra
á skeiði; ennfremur er keppt i stökki á tveim brautum, 300 og
350 metra.