Vikan


Vikan - 15.05.1947, Blaðsíða 6

Vikan - 15.05.1947, Blaðsíða 6
6 VIKAN, nr. 20, 194T ur. Hvað sem öðru líður þá. fer ég til hans. Ég verð að binda enda á þessa draumóra mína." Eina hættan, sem fólst í þessu var, að majórinn gat þekkt hana aftur. En henni fannst það samt ósennilegt eftir öll þessi ár og þar hafSi hún haft rétt fyrir sér. Svar Albertu við fyrsta bréfi Lindu var komið frá Abbou Abbas: „Skelfing er ég fegin að Kaye majór er geðug- ur maður og að þú skulir kunna vel við íbúðar- húsið. En eftir lýsingunni að dæma hlýtur að vera skuggsýnt inni í því af öllum trjánum í kring og ég hefi alltaf heyrt að það væri óheilnæmt að búa þar sem jarðvegurinn væri svona rakur. En þú hefir auðvitað flugnanet yfir rúminu? Og mundu að draga það alltaf fyrir. Mér finnst heimskulegt nafnið á búgarðinum, en það hefir vakið löngun hjá bróður þínum til að sjá staðinn — hann talar um að fara til Egyptalands í október. Freeman læknir hvetur hann til þess, því að Michael er ekki velgóður í hálsinum. Þar sem heilsa hans er í veði vil ég auðvitað ekki hafa á móti því, en sjáum nú hvað setur. Eg vona að þér liði vel — bréfin þín eru hressileg, en þú hefir gott skap og sættir þig við allt. Ég er samt sömu skoðunar enn þá, hvað viðvíkur þessu heimsku- lega uppátæki þínu." Linda lagði bréfið frá sér og skimaði ósjálf- rátt í kringum sig. Henni fannst hún heyra Albertu hnusa með fyrirUtningu rétt hjá sér. Heimþráin náði allt í einu tökum á henni. Við lestur þessa bréfB fannst henni. hún sjá heimili sitt og mágkonu sinnar skýrt fyrir sér. Linda kunni að meta Albertu að verðleikum — þekkti alla hennar kosti, en hafði svo gaman af sérvizku hennarv „Guð blessi hana fyrir hennar góða hugsunar- hátt!" hugsaði hún. Hún vill fara til Egyptalands, ef læknirinn ráðleggur Michael það. Henni var það mjög á móti skapi, en vildi þó leggja það á sig. En hún gat verið óhrædd við Sybil, þann varg. Hérna, þar sem Tony Severing og Daintry voru, hafði Sybil nóg að gera og mátti ekki vera að því að fórna tíma sínum öðrum. Hún var önnum kafin þessa stundina, það gat Lindá heyrt á öllu. Frá svölunum heyrðust raddir og grammófónmúsik. Tony hafði komið frá Abbou Abbas þennan dag, sem var sunnudagur og, færði þeim póstinn um leið. Linda hafði strax farið með bréf sín út í garðinn til að njóta þess að lesa þau þar í friði. Það voru nokkrar línur frá Michael, bréf frá vinum í London og að síðustu bréfið frá Albertu. Skuggsýnt — óheilnæmt . . . þessi paradís á jörðinni! Því að þettá var sannkölluð paradís — blóma- garðurinn, sem umlukti húsið, var litskrúðugur og loftið þrungið blómailm. Rósir uxu hvarvetna, jasmínur og ástagrös vöfðu sig upp eftir róaa- stilknum. Alls staðar, hvar sem maður leit, uxu mímósur, en fyrir sunnan sjálfan garðinn stóð þyrping af mangótrjám, dökkum og skuggalegum og minntu ræturnar á þeim á höggorma. A bak við álmuna, þar sem þjónustufólkið bjó var víngarðurinn og fyrir handan hann ávaxtaekrurnar þar sem appel- sínu-, sítrónu- og fíkjutré uxu í löngum röðum ásamt dökkum bananatrjám. Innan um allan þennan gróður voru blikandi áveituskurðir. Linda elskaði þá — þeir settu svip á landslagið og frá þeim lagði svala í hitunum. „Svo Michael langar til að koma," hugsaði Linda. „Hann yrði hrifinn af staðnum, en hvernig yrði Alberta . . .?" Hún gat ekki ímyndað sér Albertu í þessu umhverfi. En auðvitað átti Alberta hvergi heima nema á heimili sínu, Great Spinneys. Hún var ein af þeim, sem ekki gat lagað sig eftir umhverfi og aðstæðum. Linda brosti og las bréfið einu sinni aftur áður en hún stakk þvi í umslagið. „Skelfing er ég fegin að Kaye majór er geðug- ur maður." Dökk augu Lindu hvíldu á nafninu — og hún fékk hjartslátt af því einu að sjá þetta nafn skrifað með rithönd Albertu. „Já, mér geðjast sannarlega vel að þér Kaye majór! Og þú — þú ert að venjast mér. Þú ert ekki lengur eins leiður á nærveru minni og í upphafi. Það er ágætt." Linda og Sybil voru núna búin að vera í þrjár vikur í Egyptalandi og það var komið fram í september. Það var samt enn þá óþolandi hiti — þurr og þreytandi, svo að mönnum lá við að gefast upp — en við sólarlag varð andrúmsloftið rakara og svalt og frá blómunum lagði töfrandi ilm. En þessi kvöldfegurð varð ekki til að lækna- Lindu af astardraumórum hennar, heldur þvert á móti. Hún hugsaði með sársauka um horfna æsku sína og þráði að verða aftur ung. Hún gaf Sybil gætur í laumi. Það bærðust með henni móðurlegar tilfinningar og áhyggjur um ungu stúlkuna. Hún var að vonast til að kvöld- fegurðin yrði til að mýkja hið kalda skap Sybil- ar. En Linda gat ekki betur séð en að Sybil væri algjörlega ósnortin af fegurðinni. Hún notaði kvöldin eins og henni þóknaðist — og aðallega til þess að daðra úti á myrkum svölunum, á sama hátt og hún gerði um borð. Linda komst fljótt að raun um það að það þurfti meira tiL en egypzka kvöldf egurð, ef breyta ætti Sybil. Hún var eins og frá upphafi, sjálfselskufull, leitandL eftir aðdáun karlmanna, harðlynd og köld i við- móti við Lindu. Annars var samlyndið ágætt. Til að byrja með hafði majórinn verið uppstökkur og taugaveikl- aður, en þó ákafur að gera gestum sínum allt tii þægðar. En þær urðu þó varar við að með sjálf- um sér var hann öskureiður yfir að þurfa að taka. kvenmenn inn í piparsveinaheimilið sitt. En þetta. breyttist þó strax eftir fyrstu vikuna. Hann hætti að sýna gestum sínum vandræða- lega gestrisni, en varð í þess stað blátt áfram og vingjarnlegur. Þeim þremur létti strax eftir fyrstu dagana og urðu miklu kunnuglegri. Eða með öðrum orðum, Kaye majór var farinn að venjast Lindu og SybiL „En ég get ekki vanist þér, hugsaði Linda. „Hvers vegna hefir þú ekki breytzt? Hvers vegna ertu ekki orðinn feitur, sljór og leiðinlegur. Það ættir þú. að vera orðinn á þessum aldri — og það hefði læknað mig. En þú breytist aldrei." „Eg hugsa bara una þig — og gleymi öllu öðru," söng einhver uppi á svölunum. Þetta hlaut að vera plata, sem Sybil lék á grammófóninn. En nú. mundi Linda að hún hafði heyrt bifreið aka upp trjágöngin fyrir þó nokkurri stundu og hlutu því að vera komnir gestir. Hún hljóp í gegnum garðinn og inn á sval- irnar. Blessað barnið! Teikning eftir George McManus. ¦ %s£J i * \ Æ (f / I / £_ w í j Mamman: Heyrðu elskan, láttu mig fá litla vininn. Pabbinn: Leyfðu mér heldur að leika mér við hann. Hon- um þykir svo vænt um pabba sinn. Mamman: Gættu hans vel. Ég ætla að fara að elda matinn. Pabbinn: Sko, hvað Lilli er stór! Mamman: En hvað er elskulegt af vininum mínum að gæta Lilla. Hann virðist aldrei verða þreyttur á að leika sér við hann. Mamman: Ó, almáttugur! Lilli að gráta! Pabbinn: Hérna, engillinn minn. Nú getur þá tekið við honum.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.