Vorið - 01.12.1954, Side 22

140
V O R I Ð
verður yfirheyrsla í skólanum, get-
urðu sagt, að það sért þú, sem hefur
gjört það. Þá kennir þú drengnum,
hvernig hann á að haga sér, og hann
sér að þetta er óhætt og svo fær
hann einhvern tíma til að hugsa sig
um. Og hinir drengirnir geta ekki
sagt að þú hafir slaðrað."
Haraldur stóð upp og lagði Njálu
frá sér. Svo gekk hann yfir gólfið,
sneri við, kom aftur og sagði:
„Nú get ég sagt þér það, mamma.
Það var rúðan, sem var brotin hjá
gamla Maðs. En ég á peninga í
sparisjóðsbókinni minni, svo að ég
get greitt hana.“
Mamma hans leit á hann og
brosti:
„Já, það er nú gott, en þá slvppu
hinir of létt út úr því. En segðu
þeim ekkert. Þeir hafa gott af að
hugsa sjálfir um þetta. Nú hefur þú
ákveðið þig, en bíddu með að gera
nokkuð, þar til kennarinn hefur yf-
irheyrslu. Ég veit það verður eftir
jólin.“
Haraldur gekk aftur yfir gólfið,
svo gekk hann að dyrunum og tók
húfuna sína:
„Ég fer á eftir hinum á jóla-
skemmtunina," sagði hann. Og
hann raulaði jólalag er hann gekk
niður götuna.
Fyrsta skóladaginn eftir jólin var
kvíði í bekk Haralds. Drengirnir
svitnuðu, þeim leið illa og nestið lá
óhreyft í borðunum. Þeir höfðu
fengið svo góðan mat á jólunum,
sögðu þeir, að nú höfðu þeir ekki
lyst á neinu.
í síðasta tímanum fór fram yfir-
heyrsla. Kennarinn skýrði frá
skemmdarverki, sem hefði verið
unnið yfir jó.lin. Nokkrir smá-
drengir höfðu leikið jólasveina og
réðust að lokum á gamlan, varnar-
lausan mann, sem engum gerði
neitt, og óskaði þess eins, að fá að
vera í friði í fátæklega kofanum sín-
um. Þessi gamla, bráðlynda, sterka
hetja var í síðari tíð orðin eins og
guðhræddur einbúi, sem blessaði
litla drengi, sem færu þar fram hjá.
Þeir vissu að vísu, að svona var
það ekki, en það var svo erfitt að
halda skoðunum sínum, þegar
kennarinn hélt öðru fram. Og að
lokum spurði hann í ströngum
rómi:
„Hverjir af ykkur voru 'með í
þessu?“
Haraldur stóð þegar upp, og
bekkurinn einblíndi á hann. — Já,
nú ætlaði hann að svíkja þá, svika-
hrappurinn sá arna!
Kennarinn horfði á hann og end-
urtók:
„Hverjir voru með?“
„Ég var með.“
„Varst það þú, sem hentir snjó-
kúlunni og brauzt rúðuna?“
„Já, ha — já, það gæti hafa verið
ég-“
„Varst það þú? spyr ég,“ kennar-
inn var mjög strangur.