Vorið - 01.12.1954, Blaðsíða 27

V O RIÐ
145
„En hann kemst aldrei að dyrun-
um,“ sagði stóra tröllið.
Nú fóru litlu tröllin að kíma.
Fyrst að stóru tröllin voru svona
heimsk, þá gat vel verið....
„Það er klukkan," kölluðu tvö
litlu tröllin. „Hún gengur og geng-
ur, en kemst aldrei að dyrunum."
„Hm. J ú, það er líka rétt.“ Dóm-
aranum stóð ekki á sama. Enn
höfðu litlu tröllin komið með rétt
svar. En nú var aðeins ein spurning
eftir, og dómarinn lyfti upp hend-
inni:
„Ef við höfum egg og skerum það
sundur í miðju,“ sagði hann.
„Það er ekki hægt,“ sögðu litlu
tröllin, „þá rennur úr því.“
„En ef við sjóðum eggið?“ æpti
dómarinn.
„Það er samt ekki hægt. Það er
ekki hægt að skipta því alveg jafnt.
Það verður alltaf eitthvað meira af
rauðu í öðrum helmingnum en í
hinum.“
„Spurningunum er lokið,“ sagði
dómarinn. „Takið eina skeppu af
gulli og afhendið það litlu tröllun-
um. En nú verður fai'ið í „krók“.
Og dómarinn brosti. „Ef þið vinnið
einnig þá keppni, þá eruð þið auð-
vitað beztu tröll í skóginum. En
það verður nú útkljáð. — En af því
að litlu tröllin eru minni og hafa
veikari fingur, þá mega þau velja
staðinn."
„Mikill heiðurl" sögðu litlu tröll-
in. „En heiður þeim, sem heiður
ber. Ef einhver af stóru tröllunum
vilja veita okkur þá virðingu, að
fara í „krók“ við okkur, þá verður
það að standa á steini, svo að hægt
sé að sjá það.“
Og litlu tröllin bentu á steininn,
sem þau höfðu smurt með græn-
sápunni.
„Ég stend hér,“ sagði eitt af litlu
tröllunum. „Og ef þú hefur fingur-
inn til, þá byrjum við.“
Svo klifraði Klumpur upp á stein-
inn, því að hann átti að keppa.
„Sjö þúsund sólbrenndir eini-
runnar," tautaði hann og teygði
fram fingurinn.
„Ég tel upp að þremur!“ og dóm-
arinn taldi: „Einn, tveir og þrír!“
Litla tröllið togaði og stóra tröll-
ið rann.
„Einu sinni aftur,“ sagði litla
tröllið. „Þú hefur orðið fyrir
óhappi." Og svo rétti hann fingur-
inn fram aftur.
En einnig nú rann stóra tröllið
niður af steininum. Það rann beina
leið niður í tyttiberjarunna og lá
þar og glápti.
„Eruð þið nú sigruð?“ hrópuðu
litlu tröllin. Og þau veifuðu húf-
unum og hoppuðu um.
„iÞið eruð heimskari en við og
kraftaminni en við. Afhendið okk-
ur nú hina skeppuna af gullinu, því
að nú ætlum við að dansa.“
En litlu tröllin urðu að dansa ein.
Stóru tröllin þrömmuðu inn í skóg-
inn. Það söng í fjöllunum, eins og
V