Vorið - 01.12.1954, Qupperneq 36

154
VORIÐ
og auðvitað með allt okkar föru-
neyti innanborðs. Við hrópuðum,
en það var of seint. Við vorum orðn-
ar strandaglópar.
Nú voru góð ráð dýr, en allt í
einu tók Tryggvi undir sig stökk
og stóð á bryggjunni hjá okkur eftir
andartak. „Komið þið,“ sagði hann;
síðan þrömmuðum við öll þrjú upp
bryggjuna, við Anna sneyptar og
gramar, en Tryggvi þungur á brún.
Ekki skammaði hann okkur, því að
sjálfsagt hefur hann séð að engu var
á okkur bætandi. Eftir stutta stund
fengum við leigubíl og ókum i hon-
um heim og náðum þangað rétt
fyrir lokun. Þá voru þau, sem með
bátnum fóru, ókomin. Við Anna
fórum beint í bólið og vissum ekk-
ert um ferðalag hinna krakkanna
fyrr en morguninn eftir. Þau fóru
með bátnum inn í Oslóarhöfn og
urðu síðan að ganga heim, því að
allir strætisvagnar voru hættir ferð-
um.
Daginn eftir stigum við upp í
flugvél og héldum heim til íslands,
og um kvöldið komum við til
Reykjavíkur og heilsuðum vinum
og vandamönnum ,sem buðu okk-
ur velkomin heim úr þessari
skemmtilegu Noregsför.
Jóna Edith.
★
VOR OG HAUST.
— Verðlaunaritgerð. —
Þegar snjóa er tekið að leysa og
lækirnir steypast niður fjallshlíð-
arnar með suði og fossaföllum, er
vorið að koma. Þá eru skemmtilegir
dagar, ef vel viðrar. Grösin og jurt-
irnar lifna á ný af dvala vetrarins,
og taka nú að teygja anga sína upp
úr moldinni. Skógarnir laufgast og
túnin grænka. Farfuglarnir hafa
fundið á sér, að nú muni vera farið
að vora heima á íslandi, og koma
nú hver af öðrum og tína strá og
fjaðrir, byggja hreiður og verpa í
þau eggjunum sínum, en síðar
skríða út úr þeim litlir ungar.
Hvítu og fallegu álftirnar fljúga til
heiða. En leggi einhver leið sína til
fjalla, heyrir hann e. t. v. fagran
svanasöng. Tónar vorsins, lugla-
kliður og fossaniður, berast um
blátt loftið. Nú taka lömbin að
fæðast og „lambagrasið ljósa litkar
mel og barð, en sóleyjar spretta
súnnan við garð“. Lömbin hlaupa
og hoppa með mæðrum sínum. Síð-
an er féð rekið á fjall, og þá leið fer
það vafalaust viljugt, því að það
veit af nógum grænum og góðum
högum og frelsi inn til afréttarland-
anna. Einn góðan veðurdag fer svo
e. t. v. að „sindra á sægengna laxa,
er sækja í bratta fossa".
Sumarið líður og haustið kemur.
Heyönnum er víðast hvar lokið, og