Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 14.05.1928, Blaðsíða 7

Bjarmi - 14.05.1928, Blaðsíða 7
BjarMi 127 koma frá Guði og að maður verð- skuldar ekki alt hið góða. Ekkert gott er frá sjálfum manni komið, alt gott er frá Guði og á þess vegna að notast samkvæmt vilja hans honum til dýrðar. Það er hægara að skrifa en að framkvæma — jeg veit það, en þó get jeg gefið ykkur ráð, sem verður ykkur að liði, ef þið breytið eftir þvf. Byrjið hvern dag með þakkar- gjörð. Þá munið þið smám.saman verða þess vfsari, hve mikið þið eig- ið Guði að þakka; þakklátssemi vex þá og dafnar i hjörtum ykkar og bendir ykkur á ábyrgðina gagnvart Guði, að misbeita eigi því, sem hann hefir trúað ykkur fyrir. Lesið þið brjefið mitt þegar þið eruð orðnar fullorðnar og ykkur finst lílið erfitt og leiðinlegt. Gerið þið það, og þið skuluð sanna, að ráðið mun koma að góðum notum. öðru sinni sagðir þú, Víbekka mín, nokkuð, sem jeg einnig hefi varðveitt i huga mínum. Við vorum þá einnig á ferð í vagninum okkar. Þú manst ef til vill eftir því, að hann Brúnn okkar var hálffælinn við bifreiðarnar, þegar svo bar undir að mættum þeim á mjóum vegum, svo jeg var ekki allsendis óhrædd um okkur, er þið voruð með í förinni. — Jeg reyndi venjulegast að forðast mjóu vegina, en einu sinni, er við vorum á slikum vegi stödd, kallaðir þú til mfn: »Mamma, sjáðu, þarna kemur bifreið. Hvað eigum við að gera við hann Brún?« Það voru engin tiltök á að forðast bifreiðina, sem kom á móti okkur á fieygiferð, en beggja megin við veg- inn voru djúp ræsi. »Við skulum biðja Guð að hjálpa okkur, það er eina ráðið«, sagði jeg, og bað hátt: »Góði Guð, bjálpaða okkur til þess að komast fram hjá bifreiðinni«. Rjett í þessu þaut bifreiðin fram hjá. Brúnn tók viðbragö, en beint á- fram og ekki til hliðarinnar, svo hættan var um garð gengin. Jeg þakk- aöi Guði fyrir hjálpina og skýiði ykkur frá þvi hvernig Guð hjálpaði okkur úr voðanum. Nokkru siðar, er við vorum kom- in út á þjóðveginn, mættum við aftur bifreið, sem þaut fram hjá áður r-n þú gast gert mjer viðvart, og af því jeg vissi að Brúnn var ekki hræddur við bifreiðar á breiðu vegunum, [)á vjek jeg ekki til hliðar og gerði eng- ar sjerstakar ráðstafanir. Pá sagðir þú: »En mamma, nú gleymdirðu að biðja Guð að hjálpa okkui•«. Og þú leist á mig stóru sak- lausu augunum þinum. Parna veittir þú mjer í rauninni alveg óafvitandi harðar ávítur. Hversu oft þykjumst vjer ekki mennirnir geta bjálpað okkur sjálfir og gleym- um að biðja Guð um bjálp? Við vitum það í raun og veru að við getum ekkert af eiginn rammleik, en hve oft tökum við tilit til þess? — Mjög sjaldan. Pað á við hjer, að því greinilegar sem við finnum til vanmáttar okkar sjálfra, þvi ljósara verður okkur al- mætti Guðs, og að við verðum að halla okkur að honum. l'á skiljum við einnig hið yndislega fyrirheiti í brjefi Jakobs: »Nálægið yður Guð og þá mun hann nálgast yður«. Samfjelag Guðs er mesta hnoss okkar manna, jeg viKH óska að þið mættuð ætið \era í sam- fjelagi Guðs. Gjalddagi Bjarma er f joní. — Mjðg mikilsTert að enginn safnl skuldnm við blaðið.

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.