Heima er bezt - 01.01.1997, Blaðsíða 12

ekki sérlega aðlaðandi nafn. Ekki eru allir hrifnir þegar
eggin eru soðin inni í húsum en þau virðast aftur vera að
komast í tísku. Hér voru geitur á öllum búum og mjólkin
notuð til smjör- og ostagerðar. Eitt af mínum bamaverkum
var að smala geitunum, en þær voru oft seinar heim þegar
líða tók á sumarið og minnka í þeim mjólkin. I fyrstu var
þetta ekki mjög skemmtilegt en þegar ég stálpaðist voru
það mínar bestu stundir að leita í friðsælli heiðinni og
kalla á geiturnar: „kiða, kiða, kið.“
í þessa fyrri daga var aldrei neinu hent, hér var alltaf
saumað upp á ný úr flíkum. Eg hitti nýlega konu sem
sagði: „Ég hefi aldrei getað haft eins gaman af því að
sauma úr nýjum efnum eins og manni fannst að gera flík
úr einhverju gömlu, sem helst virtist ónýtt og varð svo allt
í einu eins og nýtt, það var allt önnnur tilfinning.“ Að
sjálfsögðu var ullin þvegin hér heima, tekið ofan af henni,
hún spunnin og prjónað. Móðir mín fékk fljótlega prjóna-
vél og prjónaði, faðir minn prjónaði líka og hann stoppaði
í sokkana af okkur krökkunum. Ég hefi stundum á orði að
fólk trúir því varla þegar ég er að segja að þetta hafi átt
sér stað. Ekki veit ég hvort hann var svona sérstakur eða
hvort þetta tíðkaðist annars staðar. Kirkjan hér var alltaf
hluti af staðnum og sjálfsagt þótti að gefa öllum messu-
kaffi og þannig voru messudagarnir eins konar hátíðis-
dagar.
Engjaheyskapur hér í Reykjahlíð var sérstakur að því
leyti að við fórum ekki á engjar nema á báti. Hann var
vestur á Landi en svo nefnist austurhluti Neslandatanga
sem Reykjahlíð á, einnig Geitey sem fræg er i þjóðsögum.
Við fórum þetta alltaf á bátum og rerum. Jón, afi minn,
var alltaf sér og við vorum alltaf sér og fórum þá á
pramma, sem okkur fannst stundum leka heldur mikið og
höfðum jafnvel orð á því hvort ekki væri eins gott að setja
í hann vírbotn. Hinar fjölskyldurnar fóru allar saman á
gamla Hlíðarlang eins og sést hér á mynd. Áður en lauk
kom nýr bátur sem skírður var Dettifoss.
Skólaganga í 9 mánuði
Ég fékk að vera einn mánuð í skóla þegar ég var 9 ára
og það fannst mér alveg stórkostlegt. Þá var farskóli hér í
sveitinni og kennari Páll Kristjánsson frá Hofsstöðum.
Kennt var á fleiri stöðum í sveitinni, einn mánuð í einu.
Þann tíma sem kennt var hér í Reykjahlíð var ég í skólan-
um. Því næst var mánuður suður í sveit og á eftir einn
mánuð í Vogum, næsta bæ hér sunnan við, en ekki var ég
látin ganga þangað, ekki fyrr en ég var 10 ára. Alls var ég
9 mánuði í barnaskóla, tvo mánuði á vetri á skólaskyldu-
aldri, 10-14 ára, og svo þennan eina mánuð er ég var 9
ára, það var svona umfram.
Páll kenndi mér aðeins þennan eina vetur en svo kom
Björn Bergmann og var hér kennari í þrjú ár. Hann var al-
veg stórkostlegur kennari og hann gerði líka svo mikið
fyrir bömin. Hann smíðaði skauta handa fjölda af bömum
Afi og amma, Jón Frímann Einarsson og Hólmfríður Jó-
hannesdóttir.
því honum fannst svo leiðinlegt að allir ættu ekki skauta.
Langflestir ferðuðust hér á vetrum á skautum þótt mis-
góðir væru. Ég á ennþá skauta sem hann smíðaði handa
mér og varðveiti þá að sjálfsögðu. Síðasta vorið sem hann
var hérna fór hann í vikuferð með skólabörnin í kringum
vatnið þegar farið var að vora. Ekki fengu þó allir að vera
með því að sum börnin þurftu að fara heim og vinna því
að kominn var sauðburður. Þessi hringferð um vatnið er
einhver yndislegasti tími sem ég hefi lifað. Við fórum
gangandi milli bæja, komum heim á þá og okkur var alltaf
gefið að borða og drekka og gistum við að kvöldi þar sem
við komum. Ekki man ég hvort þetta tók alveg viku en
auðvitað voru dagleiðirnar ekki langar. En við lærðum að
þekkja blómin og sveitina og ég held að þetta hafi verið
sérstakt á þessum tíma. Einnig fór hann með okkur upp á
Belgjarfjall meðan við vorum í skólanum hjá honum, einn
dagur tekinn í útivist. Þá hnussaði í sumum að vera að
þeytast þetta með krakkana, nær væri að kenna þeim á
bókina því að ekki væri tíminn svo langur í skólanum.
Síðasta árið mitt í barnaskóla var Þuríður Sigurðardóttir
frá Reykjahlíð kennari hér. Það var líka heilmikið ævintýri
að njóta kennslu hennar sem kom nýútskrifuð úr Kennara-
skólanum. Hún kenndi handavinnu, sem alls ekki hafði
þekkst og það voru einungis stelpurnar sem nutu þess.
8 Heima er bezt