Heima er bezt - 01.01.1997, Page 16

Sumargleði
og sund
Ég held að það hafi
verið býsna sérstætt að
alast upp hér í Reykja-
hlíð mest vegna þess
hve mikil samvinna og
samstaða var með öll-
um þeim Qölskyldum
| HVERABAHKAR

_
««»•>«*
Námsmeyjar í
Húsmæðra-
skólanum á
Hverabökkum.
Skólabúningur á Hverabökkum, saumaður úr hveitipok-
um á tímum vöruskorts. Stúlkan á myndinni er hringjari
skólans, Guðrún Guðmundsdóttir frá Eyjólfsstöðum í
Berufirði.
sem hér bjuggu. Hér var mikið af ungu fólki og verið í
leikjum í öllum frístundum. Svo eitthvað sé talið þá má
nefna fótbolta, húsbolta, handbolta og slagbolta. Á sumar-
daginn fyrsta varð að finna einhverja auða þúfu þó snjór
væri til þess að geta farið út í boltaleik. Þátttakendur voru
þá ekki einungis unga fólkið heldur komu hinir fullorðnu
einnig með. Ef veður leyfði með nokkru móti þá var alveg
sjálfsagt að komast út þennan dag og viðurkenna ekki
annað en komið væri sumar.
Öll starfsemi fólks hér í Reykjahlíð var í miklum mæli
Prammi Jóns Einarssonar.
sameiginleg og má þar t. d. nefna að
ganga varp. Það gat verið mjög gaman
en þó stundum ekki alltof gaman. Ekki
var voðalega gaman að fara inn í helli
og mæta fljúgandi húsöndum sem drit-
uðu á mann. Stundum voru í einum
helli tugir eggja í einni bendu því
margar endur höfðu farið þar inn. Við
börnin vorum svo látin sækja þau því að við vorum nógu
lítil til komast í holuna. Afrakstrinum var svo skipt upp á
milli allra Ijölskyldnanna. Túnunum var öllum skipt og
eins engjum nema einu, Syðrihöfðanum, en þar heyjuðu
allir sameiginlega þegar annar heyskapur var búinn. Mér
finnst að þá hafi alltaf verið þessi yndislegu september-
veður eins og búin eru að vera nú í haust, hiti og lognslétt
vatnið þar sem allt landslag stóð á höfði. Heyskaparfólk-
inu var færður heitur matur og að sjálfsögðu var þama
mikið kapp og mikil gleði þar sem svo margir voru að
vinna saman. I Stórugjá var farið hér um bil á hveiju
kvöldi, að minnsta kosti ef veður var gott en ég skil það
ekki núna hvernig 20 - 30 manns komust þar fyrir án þess
að nein óhöpp yrðu. Ég lærði að synda þar í gjánni en
sundtökin mín þóttu ekkert óskaplega góð. Þegar ég kom í
Laugaskóla spurði Þorgeir Sveinbjamarson, íþróttakenn-
ari þar, hvar ég hefði lært, hvort það hefði verið í Mý-
vatni. Engin eiginleg sundkennsla var þarna heldur sögðu
þeir eldri sem kunnu hinum yngri til, pabbi bjó til kút úr
bílslöngu svo að ég gæti verið með og síðan lærðist þetta
smátt og smátt..
Gengið úr rúmum vegna gesta
Svo vikið sé að gestamóttöku þá stendur einhversstaðar
í gömlum máldaga að það sé kvöð á Reykjahlíð að feija
yfir Jökulsá. Einnig var kvöð að taka á móti pósti og gest-
um og var raunveruleg kvöð áður en eiginlegur gistihús-
rekstur hófst. Það voru svo mikil umsvif að Sigurður Ein-
arsson, er var sá bóndinn sem sá um þetta, og Jónasína
minn, og Guðný Halldórsdóttir kona hans hæð ofan á
gamla Reynihlíðarhúsið en Helga Valborg systir mín og
maður hennar, Arnþór Björnsson, byggðu húsið Austur-
hlíð. Amþór stýrði Hótel Reynihlíð í 30-40 ár en þau hjón
eru nú flutt til Akureyrar. Ármann er nú orðinn einn íbúi í
upphaflega húsinu í Reynihlíð. Hann á eina dóttur sem
búsett er í Svíþjóð og uppkomnir synir hennar hafa dvalið
hjá honum síðustu sumur og unnið við hótelið.
12 Heima er bezt