Heima er bezt - 01.01.1997, Qupperneq 17

skipting komst á rnilli heimilanna hér í Reykjahlíð gagn-
vart því sem var út á við. Aðalheimilið var náttúrlega
heimili Einars og Guðrúnar og sá það upphaflega um
gestamóttökuna. Afi og amma, Jón Einarsson og Hólm-
fríður, sáu um símann, landssímastöðin var hjá þeim allan
tímann. Illugi Einarsson og Kristjana Hallgrímsdóttir,
kona hans, þau sáu um póstinn en á systurina, Guðrúnu og
eiginmann hennar, Þorstein Jónsson, var ekkert af þessu
tagi lagt. Gestamóttakan var á stundum svo mikil að allt
húsið var lagt undir en hún kom í hlut Sigurðar Einarsson-
ar þar sem gömlu hjónin, Einar og Guðrún voru í heimili
hans. Það varð fyrir minn tíma en þegar ég fór að muna
eftir mér voru þau hætt að hafa gestastúlkur, dætur þeirra
voru þá farnar að sjá um móttöku gestanna.
Frá búskapnum. A fyrstu dráttarvél búsins sitja,
talið frá vinstri: Héðinn Sverrisson, Sverrir
Tryggvason og Jón Armann Pétursson.
Hólmfríður Jónsdóttir, kona hans, þau höfðu
gestastúlku á sumrin. Mamma kom einmitt í
Reykjahlíð sem gestastúlka til þeirra. Gestagang-
urinn var svo mikill að það var ekki hægt að
sinna því alveg í hjáverkum. En það var talið al-
veg sjálfsagt að ganga úr rúmum ef einhverjir
komu sem þurftu gistingu. Iðulega var ekki hægt
að finna okkur krakkana því að við lágum í ein-
hverri hlöðunni og fórum gjarnan sitt á hvað því
að stundum voru sagðar draugasögur og á ýmsu
gekk á þessu næturrölti okkar. Ekkert þurfti að hafa með
sér í hlöðumar, við hreiðruðum um okkur í heyinu og
sváfum þar. Þetta er nokkuð sem er dálítið gaman að
minnast en væri ekki gerlegt núna þegar ekki má koma
nálægt heyjunum. Fyrsta starf okkar barnanna sem við
fengum einhverja aura fyrir var að fylgja gestum í Stóru-
gjá. Ef gestir komu á þessum árum var sjálfsagt að fylgja
þeim í Stórugjá, ferja þá út í Slútnes og helst fara með þá
upp á Háuhlíð og sýna þeim yfir sveitina, ef þeir höfðu þá
orku til að ganga þar upp. Ég man eftir konu sem ég var
nærri búin að sprengja á göngu þar upp, það spmttu af
henni tölumar. Hvortveggja var að hún var fremur vel í
holdum og blússan þröng. Við skemmtum okkur mikið
við þetta en karlinn hennar sagði að þetta væri bara vana-
legt og hún hefði alltaf varatölur með sér.
Verkaskipting
Báturinn „ Gamli Hlíðarlangur “ á leið með heyskaparfólk út í
eyjar á Mývatni. Myndin tekin um 1920.
Það er ekki fyrr en pabbi stofnar nýbýlið Reynihlíð og
byggir sér ibúðarhús að gert er ráð fyrir húsnæði beinlínis
til að hýsa gesti. Hinsvegar vom pabbi og mamma farin
að taka á móti gestum meðan þau bjuggu enn í „gamla
bænumannað var ekki hægt þegar gestkoman var mest.
Þótt Reynihlíð kæmi til héldu þau áfram að taka á móti
gestum, Sigurður og fjölskylda hans. Kannske má segja
að orðið hafi einhver samkeppni milli íjölskyldnanna í
þessu efni því báðar ráðast í hótelbyggingar á árunum
næst fyrir 1950. Sigurður og börn hans byggja Hótel
Reykjahlíð en Qölskylda mín Hótel Reynihlíð. Ég man
fyrir víst að hið síðamefnda var fullbyggt og komið í
notkun 1950 því að erfisdrykkja við útför Jóns, afa míns,
fór þar fram og einmitt sama dag fengum við, íjölskyldan,
vitneskju um að Gísli bróðir minn ætti skammt eftir ólifað
en hótelbyggingin var fyrst og fremst að hugmynd og
frumkvæði hans.
Ég hefi hugsað um það núna að nokkuð merkileg verka-
Framhald í næsta blaði
Heima er bezt 13