Heima er bezt - 01.01.1997, Side 41

- Ég þakka þér fyrir frásögnina,
svarar Glóey Mjöll. - Þetta voru
sorgleg örlög.
- Já, víst er um það. Ég kvíði því
fyrir hönd Sigurbjarts, þurfi hann að
hverfa héðan frá Ármótum, hér á
hann allt sitt. En þetta er alfarið á
valdi séra Grímkels.
- Heldur þú að nýi presturinn þurfi
ekki vinnumann, eins og þið, forver-
ar hans? spyr Glóey Mjöll.
- Ég hef aldrei heyrt séra Grímkel
minnast á þá hluti og vil einskis
spyrja um hans einkamál.
Þær ganga saman út úr kirkjunni
og leiðast heim á prestssetrið. Þar
bíða ný verkefni. Og dagurinn líður
að kvöldi.
* * *
Litla kirkjan að Ármótum stendur
uppljómuð í skammdegishúminu og
vísar veginn til helgra tíða. Senn er
kominn messutími.
Sóknarbörnin framan úr dalnum
streyma til kirkju sinnar. Að undan-
fornu hefur fækkað nokkuð í Ár-
mótasöfnuði, þar sem bæir í dalnum
hafa lagst í eyði. En íjölskyldurnar,
sem sitja þær jarðir, sem enn eru í
byggð, teljast mannmargar á nútíma
vísu, og tvíbýli er á þremur bæjum af
íjórum. Og mikil kirkjusókn á stór-
hátíðum er gömul hefð í dalnum.
* * *
Glóey Mjöll situr við hlið frú Mar-
ellu á innsta bekk framan við predik-
unarstólinn. Þar hefur gamla prests-
frúin átt sitt fasta sæti frá því hún
kom íýrst að Ármótum. En brátt læt-
ur hún það laust og hverfur á braut.
Skær hljómur kirkjuklukknanna
kveður nú við og berst út yfir dalinn.
Hátíðin er gengin í garð.
Dalbúar eru flest allir mættir til
messu og enginn bekkur kirkjunnar
mannlaus, þótt þeir öftustu séu ekki
fullsetnir.
Séra Grímkell kemur nú hljóðlega
inn í helgidóminn og gengur hógvær
í fasi upp að altarinu. Hann lítur með
gleði í augum yfir fjölmennið, sem
bíður þess að hlýða í fyrsta skipti á
tímamóta boðskap hans. Og guðs-
þjónustan er hafin. „Nú árið er liðið í
aldanna skaut,,, hljómar frá litlum
sönghópi, sem hefur raðað sér upp
við kirkjuorgelið, en því verið valinn
staður út við glugga hægra megin við
altarið.
Allir messuþegar taka undir söng-
inn: „Nú gengin er sér hver þess
gleði og þraut.,, „En minning þess
víst skal þó vaka.„
Á meðan Glóey Mjöll syngur þetta
fyrsta vers, hljómþýðum rómi, taka
endurminningar ársins, sem nú er
senn horfið í aldanna skaut, að
streyma fram í huga hennar. Það hef-
ur verið eitt viðburðaríkasta ár í lífi
hennar og valdið stærstum straum-
hvörfum.
Á vori þess lauk hún burtfararprófi
frá Kennaraskóla íslands. Að hausti
yfirgaf hún foreldrahúsin í fyrsta
skipti, fluttist á alókunnugan stað,
víðsfjarri átthögum sínum og hóf þar
kennslustörf.
Á þeim framandi stað hefur hún
kynnst, bæði innan veggja skólastof-
unnar og utan, áður óþekktum hlið-
um mannlífsins. Neyð barns, sem
hefur verið vanrækt í uppeldinu og
hrópar í þögninni á hjálp. Örlögum
gamallar konu, sem um langa ævi,
allt frá barnæsku, hafði fórnað kröft-
um sínum í þágu annarra og átti þá
ósk heitasta, þrotin að kröftum, að
mega eyða síðustu ævidögunum á
velsettu heimili einkasonar síns. En í
stað þess að fá þá frómu ósk upp-
fyllta, vistuð gegn eigin vilja inn á
stofnun og þar lauk lífsferli hennar
eftir skamma dvöl. Þeirri raunasögu
mun hún seint gleyma.
Hún hefur einnig kynnst heimils-
háttum og fjölskyldulífi, sem að
mörgu leyti er andstætt þeim lífsgild-
um, sem réðu í foreldrahúsum henn-
ar og mótuðu hana. En af öllu þessu
hefur hún dregið nokkurn lærdóm,
sem kann að nýtast henni um óræða
framtíð.
Og nú kveður hún þetta eftirminni-
lega ár í helgidómi þessa forna
kirkjustaðar, en hér á bæ hefur hún
fundið dýpri friðsæld og ró en á
nokkrum öðrum stað, sem hún hefur
gist.
Prestssetrið að Ármótum, í látleysi
sínu, verður ávallt í vitund hennar
sannkallaður unaðsreitur og dvölin
hér dýrmæt perla í minningasjóði
þessa vetrar, er hún að vori hverfur
til síns heima.
„Ó, gef þú oss drottinn enn gleði-
legt ár og góðar blessaðar tíðir... Og
eilífan unað um síðir.,,
Sálmurinn er á enda, síðustu tón-
arnir deyja út. Séra Grímkell les ritn-
ingarversin, sem hann hefur valið til
íhugunar á þessu gamlárskvöldi:
„Þótt eg talaði tungum manna og
engla en hefði ekki kærleika, yrði eg
hljómandi málmur og hvellandi
bjalla. Og þótt eg hefði spádómsgáfu
og vissi alla leyndardóma og ætti alla
þekkingu, og þótt eg hefði svo tak-
markalausa trú, að færa mætti fjöll úr
stað, en hefði ekki kærleika, væri eg
ekki neitt.,,
Glóey Mjöll hefur oft hlýtt á þessi
orð úr fyrra Korintubréfi og einnig
lesið þau sjálf, en boðskapur þeirra
hefur aldrei áður náð til hennar á jafn
áhrifaríkan hátt og nú, af vörum
þessa unga prests. Hann hlýtur sjálf-
ur að eiga þann kærleika í hjarta,
sem hann boðar öðrum og breyta
samkvæmt honum, hugsar hún.
Henni finnst annað ekki rökrétt.
Séra Grímkell er stiginn í stólinn.
Orð frá eigin brjósti streyma af vör-
um hans. Glóey Mjöll verður þess
ekki áskynja að hann líti nokkru
sinni á skrifað blað fyrir framan sig,
né önnur gögn, máli sínu til fullting-
is. Augu hans leita kirkjugestanna og
hvíla á þeim til skiptis á meðan hann
flytur boðskap sinn. Hún hlustar
opnum huga á hvert orð unga prests-
ins og hjarta hennar meðtekur þau.
Séra Grímkell segir meðal annars:
„Við tímamót sem þessi er okkur
öllum hollt og nauðsynlegt að staldra
við og líta yfir farinn veg. Skoða
stöðu okkar, hvar við stöndum. Ekki
aðeins í stundlegum efnum, sem við
þurfum þó að sjálfsögðu að hafa á
Heima er bezt 37