Afturelding - 01.12.1952, Blaðsíða 5

AFTURELDING
Þegar jólin komu á þriðja.
Ó, hvílík i’egurö! Drifhvítur snjórinn lá þarna og
glitraði eins og milljónir demanta. Það var æði kalt, svo
að maður fann greinilega að það var vetur. Þó voru
allir vegir opnir og hreinir. í dag var fallegt að horfa
yfir til Andrésar Braltum. Var þetta ekki líkast kraíta-
verki allt saman? Það glilraði og skein, svo að mann
verkjaði í augun.
Þetla var 14 dögum fyrir jól. Jörgen Stellet kom eftir
veginum. Hann hafði verið hjá sveitarkaupmanninum og
átti aðeins eftir 15 mín. gang lil heimilis síns.
Sjötíu ára, en þráðbeinn og liðlegur! Já. slíkt og því-
líkt! Ilvaða heimskingi skyldi það hafa verið, sem fann
upp á því, að kalla 70 árin elliár? En sú heimska! Nei,
hann Jiirgen leið ekki af ellihrumleika! Jafn skar|)ur i
hugsun, hafði skólakennarinn sagt á 70 ára afmælinu
hans, jafn áhugasamur um landsmál og áður. Já. það
var nú vel sagt! Kennarinn kunni sannarlega að haga
orðum sínum, eins ok bað er kallað! Hann var víst miög
lærður maður. — Elliár! Ef til vill gat þetta átt við
einhverja, en alls ekki við hann. Ó, nei, nei!
En eitt var alvea: áhvggilest. að 70 ára afmælÞdaaur-
inn hafði verið óveniulegur dagur. Meira en 100 sím-
ske'’ti höfðu horizt honum. Og svo öll hlómin — ia
þvílík firn! Það var seinact ekkert einasta horð orðið
í öllu húsinu. sem ekki var hakið. Það voru hlóm og aftur
hlóm ollsstaðar. Og gjafirnar! Ja, það var óneitanlega
mikill heiðursdagur.
Jörgen nam skvndilega staðar. Hann skvggndist fram á
veginn. og snurði siálfan sig undrandi: — Hvaða rnaður
er hað eiginlena. sem kemur eftir veginum frá Överud?
Það var hrekvaxinn maður. Yfirfrakkinn var óhneppt-
ur, og hálsklúturinn lá lauslega um hálsinn. — Skinn-
húfa. Hver getur hetta verið. sem lítur svona út?
Jú. ekki her á öðru! — Hann kom í áttina til Jörgens.
Hvað skvldi hann vera gamall? Sennilega á svipuðum
aldri og Jörgen. — En hvað hann gekk hratt! Jörgen
varð víst að halda af stað aftur. Ekki gat hann slaðið og
starað lengur þarna á miðjum veginum. Þó gat hann
ekki haft augun af manninum, sem kom. Hann byrjaði
því að stara á hann á ný! Maðurinn hafði ekki augun af
Jörgen — ekki svo mikið, sem eina sekúndu .. .
Hann heilsaði. — Það var næsta langt síðan Jörgen
hafði orðið svo undrandi, og það var með naumindum
Hann var þvcrsum í rúminu, cr hann vaknaði.
að hann fékk sig til að laka undir kveðjuna. — Báðir
námu staðar um það bil meter hvor frá öðrum.
Jörgen varð fyrri til máls. Fagurt veður - stamaði hann.
Hinn horfði hvasst á liann, nokkrar sekúndur, áður en
hann svaraði. Fagurt veður, endurtók hann að lokum.
Röddin var hörð og lítið eitt hrjúf, og andlitsvipur lians
var alveg óbreyttur.
AIll í einu rétli hann úr sér og hallaði lítið eitt undir
flatt. —
Hvernig líður þér í dag? spurði hann heldur hvat-
skeytslega?
Jörgen Stellet fussaði næstum því. Hvílík heim-kuleg
spurning! Hafði karlinn ekki augun á réttum stað? Hann
gat þó auðveldlega séð hvernig Jörgen leið. Honum lá
við að reiðast. —
Mér líður að öllu leyti vel, sagði hann með áherzlu, en
ekki gat hann gert að því, að málhreimur hans bar keim
af þeirri fyrirlitningu, sem var í hjarta hans. — Ég vinn
hvern einasta dag, og ...
— Já, þú vinnur, svaraði liinn einheittur — svo ein-
beittur, að Jörgen hrökk saman, vinnur hvern einasta
dag. Það er nú ekki alveg nýtt! Nei, góði, það var hreint
ekki meining mín, að spyrja um líkamlega líðan þína.
Það leynir sér víst ekki, hvernig þér líður á þvi sviði. Ég
var að hugsa, hvernig það stæði til með sál þína. Hlust-
ar þú nokkurntíma á Guðs orð?
Hugsanirnar hringsnerust í höfði Jörgens. Skyldí þessi
69