Afturelding - 01.12.1952, Blaðsíða 8

AFTURELDING
Er Drottinn læknir þinn?
eftir F.F.BOSWORT.
Tilgangitrinn mcö líkamlegum þjáningum. — Ef það
er — eins og nokkrir álíta — vilji Guðs, að einhver af
börnum hans, eigi að vera sjúk, þá hlýtur það að vera
rangt, að æskja sér heilbrigði, að maður nú ekki tali um,
að eyða stórfé í það, að leita læknishjálpar. Ég er þakk-
látur Guði fyrir alla þá hjálp er sjúkir hafa notið hjá
læknum, og líknandi höndum, en ef sjúkdómarnir eru
Guðs vilji, þá vinnur það í gegn vilja hans.
Ef sá skilningur er réttur, að Guð vilji, að sum af
börnum hans séu sjúkdómunum háð, honum til dýrðar,
þá hefur Jesús lekið hluta af þeirri dýrð frá Föður sín-
um, með því að lækna alla sem til hann komu. Þetta hef-
ur Páll sömuleiðis gert, með því að lækna alla liina sjúku
á eynni Möltu.
Sumir trúa því, að Guð heimsæki sín hlýðnu börn með
sjúkdómum, vega þess að liann elski þau, og sýni þeim
með sjúkdómnum kærleiksheimsókn sína. Ef þetta er
þannig, hvers vegna reyna þá menn af fremsta megni
að verða af með slíka kærleiksheimsókn? Því ekki að
halda í sjúkdóminn, og biðja einnig um að aðrir mættu
verða hins sama aðnjótandi?
Agar þá ekki Guð stundum sín börn með sjúkdómum?
Jú, áreiðanlega. Þegar við erum Guði óhlýðin er sjúkdóm-
urinn leyfður, sem kærleiksríkur agi. En Guð hefur ekki
látið okkur án vitundar, um það, hvernig við getum
undan komizt. „En ef vér dæmum um sjálfa oss, yrðum
vér ekki dæmdir, en þegar vér hreppum dóm erum vér
agaðir af Drottni lil þess að vér verðum ekki fyrirdæmd-
ir ásamt með heiminum.“ 1. kor, 11, 31—32. Þessi agi
er okkur sendur, til þess að frelsa okkur frá hinum
endanlega dómi. En þegar við sjáum ástæðuna fyrir
öguninni og snúum okkur frá henni, hefur Guð lofað að
taka hana burt. Guðdómlegri lækningu er ekki skilyrðis-
Iaust heitið hinum trúuðu, án tillits til afstöðu þeirra.
„Allir vegir Droltins eru elska og trúfesti fyrir þá, sem
gæta sáttmála hans og vitnisburða.“ Sálm, 25, 10.
Hvernig hlotnasl guSdómleg lœkning? — Fyrsta
skrefið til lækningar, sem og til trúar, er það, að þekkja
vilja Guðs.
Hver einstakur þarf að vera sannfærður, útfrá Guðs
Orði, að það sé Guðs vilji að lækna hann. Annað skrefið
er það, að vera viss um að afstaða okkar til Guðs sé rétt.
72
Þegar við leitum lækningar fyrir líkamann, megum við
ekki í nokkru ganga til málamiðlunar við sálaróvin
okkar. Jakob segir: „Játið því hver fyrir öðrum syndir yð-
ar og biðjið hver fyrir öðrum, til þess að þér verðið heil-
brigðir", Jak, 5, 16. Það er Guðs vilji „að þú sért heill
heilsu, eins og sálu þinni vegnar vel“. 3. Jóh, 1—2. ,Ef
ég hygg á illt í hjarta mínu, þá heyrir Drottinn ekki“
Sálm, 66, 18. Það er, „þegar hjartað ásakar oss ekki, að
við höfum djörfung til Guðs“. Skipunin til liinna sjúku,
um að kalla til sín öldunga safnaðanna var fyrst skrifuð
til hinna kristnu, sem voru fylltir af Andanum. Það er
eitthvað öfugt, þegar menn sækjast eftir blessuninni, en
ekki eftir blessunargjafaranum, miskunnar hans, en ekki
eftir honum sjálfum. Það er ekki rétt að leita blessunar
Guðs, en standa gegn vilja hans. Guð bíður eftir því, að
geta sagt við Satan og sjúkdóminn, það sem hann sagði
við Faraó: „Leif fólki mínu að fara, að það megi þjóna
mér“ 2. Mós. 7,16. Takmark okkar í öllu, — líka þegar
við biðjum um líkamlega heilbrigði — á að vera það að
dýrð Guðs opinberist. Að fá kraft frá Guði til þess að
geta þjónað honum er hinn ákjósanlegi grundvöllur fyrir
því að fá lækningu frá honum.
„Og þeir báðu liann að mega aðeins snerta faldinn á
yfirhöfn hans. Og allir þeir, er sncrtu hann, urðu al-
heilir.“
Það er staðreynd, að svo margir, sem koma í snerting
við Jesú, verða heilbrigðir. Ilvernig snertum við hann?
Með þ ví að trúa loforðum hans. Milljónir manna hafa
á þann hátt reynt ennþá meira undraverk, en undur
endurfæðingárinnar. Sú blessun sem því fylgir að
vera í lifandi samfélagi við Guð, er margfalt meira virði
en lækning líkamans. Ég hef séð sjúklinga, glaða og ham-
ingjusama, meðan aðrir sem áttu fullkomna heilbrigði,
voru svo óhamingjusamir, að þeir frömdu sjálfsmorð.
Þriðja sporið er að vænta þess sem Guð hefur lofað,
þegar við biðjum. Það fær okkur lil að meðtaka, áður
en við sjáum lækninguna.
Eftirvænting — ég á ekki við von — er það sem ein-
hver hefur sagt. „Við vonum það sem getur orðið að
möguleika, en við væntum þess sem er, það verður mögu-
legt með eflirvænting, sem útilokar efa, og ótta fyrir því
að það mistakist.“
Trúin blæs ávallt í básúnurnar áður — ekki eftir —