Afturelding - 01.12.1952, Blaðsíða 6

A K T U R E L 1) I N G
aumingja maður vera prestur? Veslings söfnuður. sem
verður að una við slíkt! Það væri skemmtilegt, eða hitl
|)ó heldur. að' hafa slíkati sálusorgara! Og ef hann er
ekki prestur, Itvað' er hann |tá eiginlega?
Að lokum varð ltann |tó svolítið rólegri. Areiðanlega
liafði hann annað tneð tímann að gera. en standa úti á
götum og gatnamótum og ræða um trúmál. ()g svo lang-
aði hann ekki heldur til að svara þessari spurningu. Hann
leit fyrirlitlega á manninn, og sneri sér við til þess að
halda áfram göngu sinni.
Nei, nei, híddu svolítið, þér liggur vísl ekki svona
ákaflega inikið á, heyrði hann sagt í spaugi á bak við
sig. Um leið var tekið um arm hans með kröftugri hönd.
og nauðugur viljugur varð Jörgen að snúa sér við.
Hlustar þú nokkurntíma á Guðs orð? endurtók hinn
ókunni maður rólega, án þess að sleppa taki sínu nm
arm Jörgens.
Jörgen Stellet fann reiðina hlossa upp í sér, en stillli
sig þó. Það getur vel verið að hann sé hrjálaður þessi
maður, sem þarna stóð, og það er ekki fallegl að reið-
a?t við hrjálað fólk. Bezt var að svara rólega og losna
við hann.
Prestur og kirkja koma mér ekki við. Eg hef nóg með
störfin mín . . .
Hinn ókunni maður virti hann fyrir sér með gaunt-
gæfni. Því næst hóf hann máls og þá var röddin óskilj-
anlega hlý.
Heyrðu vinur minn, sagði hann lágt og innilega, ég
skal segja þér eitt! Ég þekkti eitt sinn mann — sem var
nákvæmlega eins ástatt með og þig. Hann hét Knútur.
Hann þagnaði stund, en hélt síðan áfram — hægt en
með mikilli áherzlu.
Ilann hét Knútur, já, og hann var hvorki í þörf fyrir
prest né kirkju; frekar en ]tú. Hann sagði þetta oft. En
veizt þú hvað? Einn fagran vetrardag, nákvæmlega eins
og í dag — þá ók þessi Knútur til kirkju, góði, og enginn
spurði, livort hann langaði til þess eða ekki. Presturinn
predikaði, en Knútur heyrði ekkert af því öllu -— því að
hann lá í kistu! Og alltaf síð’an daginn þann hefur Knút-
ur verið við kirkju . . .
Maðurinn draup höfði mörgum sinnum og andlitssvip-
ur hans var mjög einkennilegur og leyndardómsfullur.
Síðan sleppti hann lakinu um handlegg Jörgens —
kvaddi stutllega — og hélt síðan áfram norðureftir.
Jörgen stóð eftir blóðrjóður í framan. Hann var svo
iokvondur, að hann átti örðugt með að stjórna sér. Hvaða
skraffinnur gat það eiginlega verið, sem hann hafði rek-
izt á þar á veginum? Það var alveg hræðilegt, að slíkir
fábjánar skyldu fá að ganga lausir. Þeir ættu að vera í
haldi fyrir lífstíð.
70
Jú, nú datt honum nokkuð i hug. Hann kom frá Över-
ud! Það var merkilegt, að honum skyldi ekki hafa dottið
þetta í hug fytr. Þar tóku þeir á moti hverjum sem var.
aðeins ef hann las Biblíuna! Það hafði hann heyrt mörg-
um sinnum. Syver Överud var mjiig trúrækinn. Ja. hann
um það'. En svona var það, þarna gal maður séð hvort
það var ekki satt. að trúarbrögöin gerðu menn brjálaða.
Þessi aumingi, sem hann hafði mætt, var áreiðanlega
nteð cina lausa skrúfu, cf ekki fleiri.
Jiirgen varð að snúa sér a’rlega við til þess að horfa a
el’tir honum. Nei. hann var horfinn. F.n hvað hann flýlli
sér. Hann var bara algerlega horfinn!
Hvað var það, sem hann hafði ?agt — uni Knút? Jú,
Knútur vildi hvorki hafa með prest né kirkju. Það var
hugrakkur karl! Og skynsamur einnig! En — fagran
vetrardag var ekið ineð hann til kirkju — og enginn
spurði eftir því, hvort hann langaði lil þess — og presl-
urinn prédikaði -— en Knútur heyrði ekki — því að’ hann
lá í — hann lá —. ,
Ó, þessir myrkursins menn og alll þeirra trúarbragða-
rugl! Maður liafði vissulega annað að gera, en að þreyta
hugann í sambandi við endalausa eilífð’. Hvers vegna
Itafði hann staðið svo lengi hjá flækingnum? Nú mundi
hann fyrir löngu vera kominn framhjá Överud, ef hann
hefði ekki staðið og talað frá sér vitið allan þenna tíma.
Að vera að röfla og þræta um dauða og gröf á slíkum
degi! Maðttr gal nagað sig í handarhökin af ergelsi!
F.n Knútur heyrði ekkert af því (illtt saman — því
að hann lá í kistu.
0, þessi hryllilega, óhreina rödd! Var það ekki þvi
líkast, sem setningarnar lægju enn í loftinu! Og nivndin
af prestinuin og kirkjunni hafði brennzt inn í huga hans.
Maðurinn hafði alls ekki talað um, að Jörgen Stellet
mundi lenda í kistu að' lokuni. en sanit sem áður hafði
hann sagt þaö.
Svikari!
Hann hafði aðeins sagt, að Knúliir hefði ekki viljað
hafa neitt með prest og kirkju að gera, en að hann að
lokutn hefði orðið’ að’ sætta sig við, að þeir ækju honum
til kirkju —- og rétt hjá stóð presturinn, sem Knútur hafði
ekki viljað hafa neitt með -— og prédikaði, án þess að
Knútur gæti nokkuð andmælt — því að hann var dauð-
ur — og síðan hafði Knútur verið við kirkju! Jú. víst
lá hann þar —!
Oh. Það ólgaði í Jörgen á leiðinni heim. Uss, þetla var
eitthvað svo hræðilegt og eymdarlegt alll — að liggja
þar langt niðri í jörðinni á ísköldum vetrardegi . . .
En hvað hann hryllti við þessu öllu. Gekk hann ekki
þar á veginuin og hugsaði um það, sem hann ætíð hafði
bannfært! Hvað þýddi það, að ganga um kring; með hug-