Heimir - 01.10.1905, Qupperneq 9

H E I M I R
233
tíu frá Adam til Nóa er engin önnur en tala fornkonunga I3a-
býlonar.
En á hvaö bendir svo þetta? Þaö að minsía kosti, að frá-
sagnir beggja þjóðanna eru af ciuum og sama lopa spunnar. En
svo er þess aö minnast, aö þegar farið er nákværnlega að at-
huga, í hvaöa anda sögurnar eru sagöar, þá liggur það strax í
framsetningi sagnanna, að trúarlíf Israelsmanna er æðra og göf-
ugra en hinna. Fjölgyði Babýloníumanna er ekkert annað en
goðgervisfærsla á öflum náttúrunnar.
Alveg það sama má segja um löggjöf beggja þjóðanna, sem
er af sameiginlegri rót runnin. Hinn þýðingarmikli Hainmur-
abi fundur á lagatöflum Babýlonar sýnir, að á dögum Abrahams
voru þegar lög í Babýlon söm og jöfn Iögum Mósesar. Fundur
þessi sýnir ótvíræðlega, að stór hluti Mósesarlaga voru ekki ný
og alls óheyrð lög ineðal Israelsmanna né uppfundin fyrst af
löggjafanum sjálfum. Móses notaði forna lagastafi þjóöar sinn-
ar og Midianita, en fylti þá ferskri þýðingu og blés þar í nýjum
anda, anda mannúðar og mannlyndis,— anda guðs skulum vér
segja—, er skattskylti allar hugsanir sálarinnar og ytri breytni
manna undir lögmál hins eilífa guðs. Lagaákvæði sem þau frá
sjötta til tíunda boðorðsins geta naumast mist sig úr Iagasmíð-
um nokkurrar siðaðrar þjóðar. Enda finnast þau hvarvetna. Og
lögin um sabbatshelgina inega vel vera upprunriin frá Aröbuin
eða Babýlon, en þau eru öll bundin fyrstu tveim boðorðunum,
og til þess finnast engin dæmi nema hjá Israelsþjóðinni einni.
Lagasafn Hammurabi, eins og Sólons eða hinar tólf lög-
inálstöfiur Rómaborgar eru borgaralegs eölis; lög Mósesar eru
trúarbragðaleg.
Hið sama má segja um hina trúarlegu siði og sereinoníur.
Hin forna hugmynd manna, að drottinn sjálfur hafi fyrirskrifað
Mósesi allar regluðjörðir og réttarfar viðvíkjandi fórnfæringum,
musterisveizlum o. fl., og ekkert þessa hafi verið til fyrir Móses-
ar daga, er ineð öllu kollvarpað. Alveg sömu siðirnir fylgja
trúarfari Babýloníumanna. En þar er sá skilsinunur, að hversu
langt sent Babýloníuinenn koinast í siðmenningaráttina, þá varð
þjóðin aldrei fyllilega snortin af hugsjón þeirri, setn fólst í öll-