Heimir - 01.10.1905, Síða 15

H E I M I R
239
Þrándur horföi á kistilinn, sem hann hafði eignast þannig.
„Hvaö :er í honum?" spurði hann.— „Farðu rneð hann inn og
skoðaðu í hann", sagði móðir hans. Hann gjörði það, og hún
lijálpaði honum til að ljúka kistlinum upp. Gleðin skein nú út
úr ásýnd hans, því hann sá eitthyað svo léttilegt og snoturt þar
niðri á botninurm „Taktu. það!" sagði móðir hans., Hann drap
að eins við því .fingti,; en kipti honuni óttasleginn strax að sér
aftur. „Það grætur!" sagöi hann.— „Hertu upp hugann," sagði
rnóðir hans. Hann þreif utan um það með allri hendinni og
tók.það upp. Hánn hampaði því og snéri, hlóg og hræröi við
því. „O, elsku mamma, h.vaö ,er þetta?" spurði hann, þaö var
létt eins og skel. „Það er.fiðla."
Þannig atvikaðist það, aö Þrándur Alfsson eignaðist fyrsta
fíófínið.-- ,
Faðir hans gat ofurlítiö spilað, og hann ,kendi drengnum
fyrsta fiandaburöinn, móðir hans ku.nni nokkur danslög frá þeim
tíma hún dansaði, þan lærði.hann, eu bjó sér brátt til önnur ný.
Hann spilaöi nú öllum s.tundum, hajm vildi ekkert lesa, hann
spilaði, svo faöir.hans sagði, e.itt sinn við hann, að hann stóiv
skainmaöist-sín fyrir hann. Altj sfeni drengurinn hafð.i heyrt
eða lesið fram.að þeim tíma, fór.í fiðluna. Fíni, mjúki strengi-
urinn var móðir hans, þann næsta, sem altaf- var með henni,
nefndi hann Ragnhildi., Grófari strengurinn,, sem hann sjaldnar
snerti við, vardaðir ha-ns, en aftasta, djúpróma og alvörugefna
strengnum, af honum hafði hann hálfgjörðan beig„ og hönuin
gaf hann.ekkert nafn. :..Skakt fing.urtak ,á rnjóstrengnum kallaði
hann kisu.en lcæmi Tið sama fyrir á strengnuin hans föður hans,
þá kallaði hann þathbpla,; Fiðlub.oginn yar Blessommen, sérn
ekið var frá Kaupmannahöfn til Voga á einni nóttu. Þanrúg
var og hvert lag einhver sérstakur;hlutur. Lögin nreð löngu og
alvarlegu. tónunum, voru, tnóðir ,háns í svarta .kjólnum, en þau,
sém hrundu og hoppuðuy voru Móses, sem stamaði og klappaði
á klettinn með. stafnum,. . En. öll hin hljóðari Og rnýkri, þegar
boginn aö eins stierti strengina, voru huldumeyjarnar,. se.m rúku
fénáðinn út í þokuna,: þegar enginn sá til.
En. lögin .báru hugann út yfir fjöllin, og hann fyltist af þrá.