Heimir - 01.10.1905, Side 14

238
HEIMIR
langt aö halda?"— „Eg spilaöi um jólin hinurnegin fjallsins, en
á leiðinni yfir urn greip mig einliver vesöld, svo aö eg varö aö
koma hér viö og hvíla mig."
Húsfreyja bar honum mat, hann færöi sig aö boröinu, en
ekki sagöi hann „í Jesú nafni", eins og drengurinn haföi ætíð
vanist. Þegar hann haföi matast reis hann á fætur. „Nú er eg
vel á mig kominn," sagði hann, „mætti eg nú hvíla mig stundar
korn." Honum var vísaö til sængur í rúmi Þrándar.
Um Þránd var búiö á gólfinu, En þarna sem hann lá varö
honum svellkalt á þeirri hliö, er frá vissi eldinum, en þaö var
vinstri hliöin. Þaö var af því hún lá ber úti í næturfrostinu, að
honum fanst. því hann lá auövitaö lengst út í skögi. En hvern-
ig haföi hann komist þangaö? Hann reis upp og skygndist um,
og lengst á burtu logaöi eldurinn. Sannarlega lá hann aleinn
úti í skóginum. Hann langaöi heim aö eldinutn, en gat ekki
hreift sig. Þá varö hann ákatlega hræddur, þvi óarga dýr
voru í skóginutn, og sVo gátu kotniö tröll og draugar. Heim
aö eldinum varö hann aö komaSt, en gat þó ekki hreift sig úr
staö. Hræöslan óx á ný, hann reyndi tneö öllum kröftum 'og
gat loksins hrópaö „mamma!"—og vaknaöi svo. „Elsku barn-
iö mitt, þig dreýmir illa", sagöi hún, og tók hann upp.
Þaö fór hrollur um hann, og hann skimaði í kringum sig.
Aökotnumaöurinn var horlinn, en hann þoröi ekki aö spyrja
eftir hortum.
Móöir hans kom inn í svarta kjólnum, og gekk niöur til
bygöa. Tveir óktmnugir menn komu meö henni til baka, er
einnig voru tneð svart hár og kollhettur. Þeir sögöu ekki held-
ur „í Jesú nafni", þegar þeir mötuöust, en þeir töluöu eitthvaö
í hálfum hljóöum viö fööur hans. Síöan gengu þeir allir inn í
sketnmu, og komu út aftur meö stóra kistu, sem þeir ’báru millí
sín. Þeir lögöu hana á kjálka og kvöddu. „Bíöiö þiö svolítiö
viö, takiö kistilinn líka, sern hann var ineö", sagöi húsmóðirin,
og hún fór inn eftir honuin. En annar maöurinn sagöi: „Þessi
má eiga hann", og benti á Þránd. Hinn bætti viö: „Og notatiu
hann þá eins vel og sá, sem nú liggur hérna," og hann benti á
stóru kistuna um leiö. Þá hlógu þeir báöir við, og fóru af staö.