Heimir - 01.10.1905, Blaðsíða 12

236
H E I MI R
og hann fékkst heldur ekki um a'ö gjöra sig því skiljanlegan.—
Konan haföi aö eins komið tvisvar til bygða, og þaö í ööru skifti
til þess, aö fá barni haldið undir skírn.
Barn þetta var sonur þeirra, er nefndur var Þrándur. Þá
er hann eltist ráöfærðu þau sig oftar um að þau yröi að taka sér
vinnuhjálp, en með því að efnin leyfðu ekki að ráöa fulloröna
manneskju, þá tóku þau sér „létting", eins og komist var að
oröi, þau vistuðu fjórtán ára stúlku, sem var heima meö dreng-
num, þegar foreldrar hans voru úti.
Hún var ekki laus við aö vera heimsk, og brátt tók dreng-
urinn eftir því, að það, sem móðir hans sagði viö hann, var auö-
skilið, en það, sem Ragnhildur sagði, var torskilið. Við föður
sinn talaði hann ekki til muna, og hann hálf óttaðist hann; því
alt varð að vera svo hljótt, þegar hann var heima.
Svo var það eitt jólakvöld,— tvö íjós loguðu á borðinu og
faðir drengsins var að smá súpa á hvítri flösku. Hann tekur
drenginn í fang sér, horfir hvast í augu honum og segir: ,,Hú,
strákur!" Svo bætir hann við í mýkri róm: „Þú ert þá ekki svo
mjög hræddur; þorirðu að hlusta á æfintýri?" Drengurinn svar-
aði engu, en einblíndi á föður sinn. Þá sagði hann honum frá
manninum frá Vogi, sem hét Blessommen. Hann var í Kaup-
mannahöfn, þessi maður, til að leita konungsúrskurðar á máli,
er hann var viðriðinn. En það tafðist unz komið var jóJakvöld.
Blessomen þótti nú vandast um fyrir sér, og er liann reikaði um
göturnar og óskaði sér heim, sá hann hvar karl einn fór á und-
an sér í hvítri úlpu. „Þú ferð býsna geyst," sagði BJessommen.
„Eg á langt heim í kveld," svaraði maðurinn. „Og Jivert skal
halda?"— „Til Voga," svaraði maðurinn og hé)t áfram.— „Þaö
var reglulega ágætt," sagöi Blessommen, „því þangað ætti eg
einnig að halda."— „Þú getur þá staðið aftast á meiðunum hjá
mér," svarar maðurinn og beygir af leiö inn á þverstíg, þar sem
hesturinn hans stóð. Hann settist upp í og leit svo aftur til
Blessommens, um leið og hann steig á meiðana. „Þú veröur
að halda þér vel", segir hann. Blessommen gjörði það, en átti
fullervitt með, því ekki var aJstaðar traust Jand undir fótum. —
„Eg held þú akir á sjónum," sagöi Blessommen.— „Þaö gjöri