Heimir - 01.10.1905, Síða 13

H EI M I R
237
eg", segir maöurinn, og kófiö stóö umhverfis þá. Nokkru síðar
virtist Blessommen þeir ekki lengur fara á vatninu. „Eg held
nú sé fariö í loftinu," segir hann.—„Já, víst er um þaö," svarar
maðurinn. En er þeir höfðu haldiö áfram enn um hríö, virtist
Blessommen hann bera kensl á bygðina, er þeir fóru eftir.-„Eg
held þetta sé Vogur," segir hann. — „Já, nú erutn viö komnir
heim" svarar maöurinn, og Blessommen þótti þeir hafa fariö all
geyst yfir. „Þú átt góöar þakkir skildar fyrir flutninginn" segir
hann.— „Sjálíþakkaö!" segir maðurinn og bætir því viö um leið
og hann slær í hestinn: „Þaö er nú ekki vert fyrir þig, að vera
aö líta um hönd eftir mér!"— „Nei, nei," hugsaði Blessomrnen
og skundaði heimleiðis upp hiíðarnar. En í þvf kveöur við voða
brestur og brothljóð að baki honum, eins og fjallið ætlaöi um
koll aö keyra, og birtu lýstur um land alt. Hann leit um öxl,
og sér þá manninn í hvítu úlpunni aka í gegnum brakandi bál
inn í opinn bergvegginn, er laukst upp fyrir honum eins og hliö.
Blessommen varð hálf hverft viö föruneyti þaö, er hann hafði
haft, og ætlaði aö snúa höföinu fram aítur. En eins og hann
haföi snúið því, eins snéri það, og eftir þaö bar Blessommen
aldrei óhallt höfuö.
Ekkert þessu líkt hafði drengurinn heyrt fyr á æfi sinni.
Hann þorði ekki að spyrja fööur sinn nokkurs meira, en árla
næsta morguns spurði hann inóður sína, hvert ekki kynni hún
æfintýri. Hún kunni nokkur, en þau voru flest um kongsdætur
er sátu fjötraðar í sjö ár, unz rétti kongssonurinn kom.
Drengurinn hélt, að alt þetta, sem hann heyröi sagt frá
eöa las um, væri rétt í kringum sig.
Hann var víst átta ára, þegar fyrsta gestinn bar þar eitt
vetrarkvöld aö dyrum. Hann var svarthæröur, og það hafði
Þrándur aldrei fyr séð. Hann var kveöjufár, „gott kvöld" sagöi
hann aö eins í því hann gekk inn. Þrándur varö hræddur og
settist á skemil hjá hlóöarsteininum. MóÖir hans bauö komu-
manni innar til sætis, og þáöi hann þaö, og gat hún þá athugað
hann betur. „Það er þó aldrei hann Fiölu-Knút.ur?" sagði hún.
„Jú, víst er svo. En nú er orðið langt síðan eg spilaöi í veizl-
unni þinni. "— „Ojá, þaö er nú oröin stund síöan. Ætlar þú